เจตนาในการแต่งงาน

สามีของฉัน เติ้งเจียเจ๋อ กับใบหน้าของเจ๊เจินที่คุ้นเคย สลับกันปรากฏในสายตา ฉันพยายามยืนยันความสงสัยของตัวเอง แต่ภายในใจกลับขัดแย้งอย่างเต็มที่

ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้

มันเป็นไปไม่ได้

เติ้งเจียเจ๋อรักฉัน

ตั้งแต่เรารู้จักกัน รักกัน จนมีบ้านและลูกน้อยที่น่ารักสามคน เขาดูแลและใส่ใจฉันอย่างดีมาตลอดสิบปี

เราไม่เคยทะเลาะกันเลย ความอ่อนโยนที่เขามีต่อฉัน ทำให้ฉันมั่นใจว่าเขาจะไม่ทำร้ายฉัน เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!

แต่ถ้าเป็นเจ๊เจินก็ไม่ใช่เหมือนกัน

ก่อนที่เธอจะมาที่บ้านเรา ฉันไม่เคยรู้จักเธอเลย เราไม่มีความขัดแย้งกันเลย เธอได้รับเงินเดือนที่สูงในอาชีพเดียวกัน

ตอนที่ฉันเลือกเธอมา สามีของฉันดูจะไม่พอใจนัก เขาถามฉันเบาๆ ว่า “เธอจะดูแลได้ไหม?”

“เด็กๆ นี่ดูน่ารักดี มือไม้ก็จะว่องไวขึ้น เธอเป็นแม่บ้านมือทองนะ คุณเลือกมากไปหรือเปล่า?” ฉันแซวเขา

เขาหยิกแก้มฉันอย่างอ่อนโยน แล้วบอกว่า “คิดอะไรอยู่ อย่าพูดเล่น!” แล้วโอบฉันเข้ามาในอ้อมแขน เขาพูดใกล้หูฉันว่า “โอเค คุณเลือกเธอแล้วก็ใช้ไปเถอะ ผมแค่กลัวว่าเด็กๆ จะไม่ทนและต้องเปลี่ยนบ่อยๆ นี่มันน่ารำคาญนะ”

เจ๊เจินทำงานอยู่กับเรามาเกือบแปดปีแล้ว ฉันคิดกับตัวเองว่าแปดปีที่ผ่านมานี้เราอยู่ร่วมกันได้ดีแค่ไหน ฉันดูแลเธอเหมือนพี่น้อง เธอจะให้ยากับฉันได้ยังไง?

ถ้าเป็นเธอ เติ้งเจียเจ๋อจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติจากยาและจะไม่ถามถึงผลของยา ฉันไม่กล้าคิดต่อไป

ไม่รู้ว่าเพราะไม่ได้ดื่มยาหรือเพราะแมวที่ทำให้ฉันตกใจ ฉันตื่นจากการหลับใหลอย่างกะทันหัน ทุกเซลล์ในร่างกายเหมือนจะระเบิดอยู่ในสภาพตื่นเต้นสุดๆ ความกลัวทำให้ฉันไม่สามารถหลับตาลงได้

คืนที่ยาวนานมาก

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันหนาวใจมากขึ้นคือไม่มีใครมาดูแลหรือถามถึงการกินของฉัน

ฉันต้องเข้าใจว่าในวันก่อนๆ ฉันนอนหลับอยู่ในความเหงา ไม่มีใครมาใส่ใจ เหมือนเติ้งเจียเจ๋อไม่ได้สนใจฉันอย่างที่เห็น

เหมือนคืนนี้ ฉันคาดหวังว่าจะได้รับความห่วงใยจากสามี แต่ไม่มีเลย หรือว่าเขาชินกับการหลับไหลของฉันแล้ว

? ฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้น แมวที่หลับอยู่ก็ฟื้นขึ้นมา

มันเริ่มมองไปรอบๆ แล้วร้องเบาๆ สองครั้ง

สักพักมันขยับแขนขา แล้วก็ม้วนตัวอยู่ข้างๆ ฉัน กลับไปนอนในท่าที่เคย แต่ยังดูอ่อนล้าไม่สดชื่น เหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่

สถานการณ์นี้คล้ายกับตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา ฉันไม่สามารถไม่สงสัยได้

ฉันกอดแมวเข้ามาในอ้อมแขน ซบหน้าลงกับขนมันร้องไห้อย่างเงียบๆ

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม? ใครกันแน่ที่ทำแบบนี้กับฉัน

นานมาก ฉันเงยหน้าขึ้นกัดฟันบอกตัวเองว่าฉันไม่สามารถรอให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้ ฉันต้องค้นหาความจริง

ฉันรู้ว่าฉันยังไม่สามารถทำให้คนอื่นสงสัยได้ ฉันยังต้อง 'หลับ' ต่อไป

ก่อนอื่นฉันต้องรู้ว่าใครเป็นคนใส่ยา และเพื่ออะไร?

ฉันยังมีความหวังอยู่ อยากจะเชื่อว่าเจ๊เจินเป็นคนทำ เพราะมันจะง่ายกว่าที่ฉันจะยอมรับ

แต่ความจริงกลับมาทำให้ฉันเจ็บปวดมากกว่าที่คิด