ภรรยาหวานใจคือบอสตัวจริง ได้รับความรักเอาใจสุด ๆ！

“เฉียว เว่ยอี้！！” -

เฉียวเหว่ยยี่สะดุ้งตื่นจากเสียงตะโกนโกรธๆ ที่ดังอยู่ข้างหูของเธอ และเมื่อเธอเปิดตาขึ้น เธอก็พบกับดวงตาที่ดูชั่วร้ายคู่หนึ่ง

เธอหยุดนิ่งไปสองสามวินาที ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงของหลี่เย่ถิง

หลังจากถูกทรมานอย่างโหดร้ายเมื่อคืนที่ผ่านมา ร่างกายของเฉียวเว่ยอี้ก็ปวดร้าวไปทั้งร่าง เมื่อสายตาของหลี่เย่ถิงจับจ้องไปที่ร่างเล็กของเธอ นัยน์ตาของเขากลับกระตุกขึ้นทันที เขาคว้าผ้าห่มจากเตียงมาคลุมทับเธอ

จากนั้นเฉียวเหว่ยยี่ก็เกิดอาการตื่นตระหนกและซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ดวงตาที่แจ่มใสของเธอเริ่มชื้นแฉะขึ้นมาทันที

เธอเฝ้าดูหลี่เย่ถิงลุกขึ้น หันตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่มองเธอ และเรียกเขาอย่างช่วยไม่ได้เล็กน้อยว่า “พี่ติง...“

ก่อนที่เธอจะพูดจบ หลี่เย่ถิงก็เหลือบมองเธออย่างเฉียบขาด： “พี่ชาย？“

น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนทำให้เฉียวเหว่ยยี่สั่นเทาภายใต้สายตาของเขา และเธอรีบเปลี่ยนคำพูดของเธอ： “นายน้อย...“

เมื่อคืนเธอกลับถึงบ้าน บ้านมืดสนิท ก่อนที่เธอจะทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลี่เย่ถิงก็คว้าตัวเธอแล้วลากเข้าไปในห้อง

เธอไม่รู้ว่าเขาเมาหรืออะไร ในความมืดมิด เธอได้กลิ่นเพียงจางๆ ของแอลกอฮอล์และเลือด เธอขัดขืนและร้องออกมา แต่หลี่เย่ถิงกลับแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ ราวกับสัตว์ป่าที่เสียสติ คอยทรมานเธอจนหมดสติไป

เมื่อมันเกิดขึ้นเมื่อคืนก็เหมือนฝันร้าย และเธอเจ็บปวดมากจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะแตกออกจากกัน

ขณะที่เธอกำลังจะอธิบาย เธอก็สังเกตเห็นคราบเลือดยาวประมาณสิบเซนติเมตรบนเอวและหน้าท้องที่เป็นกล้ามเนื้อของหลี่เย่ถิง

ก่อนที่เขาจะมองเห็นได้ชัดเจน หลี่เย่ถิงก็หันหลังกลับและเดินไปที่ขอบเตียง เขาเอื้อมมือไปบีบคางอันบอบบางของเธออย่างแรง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “เฉียวเว่ยอี้ เธอคิดว่าฉันจะทนเธอได้ไหมถ้าทำแบบนี้？“ -

“ไม่ ฉัน...“ เฉียวเหว่ยยี่รีบปฏิเสธ

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอก็เห็นแววความรังเกียจในดวงตาของหลี่เย่ถิง

เฉียวเหว่ยยี่มองดูท่าทางที่ไม่ปิดบังของเขา หัวใจของเธอจมดิ่ง และเธอก็แข็งค้างไป

นอกประตู มีเสียงประหลาดใจดังมาจากสาวใช้ เฉินหม่า ทันที： “นี่ไม่ใช่เสื้อผ้าของคุณเว่ยอี้เหรอ？“ คุณอยู่ที่ประตูทำไม？

หลี่เย่ถิงปล่อยเฉียวเหว่ยยี่ หันกลับมาและโยนเสื้อให้เธอ พร้อมกับพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “เปลี่ยนเป็นอันนี้แล้วออกมา“

เขาต้องการให้เธอออกไปตอนนี้เลยเหรอ？

แต่ข้างนอกก็มีคนอยู่เต็มไปหมด ทุกคนคงสังเกตเห็น！

เฉียวเว่ยอี้ตื่นตระหนกและตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอคว้าแขนของหลี่เย่ถิงไว้แล้วอ้อนวอนเบาๆ ว่า “พี่ถิง ให้ฉันอธิบายหน่อยสิ“ เมื่อคืนนี้ฉัน…

หลี่เย่ถิงสะบัดมือออกไปอย่างแรง ใบหน้าของเขาเย็นชา： “เฉียวเว่ยยี่ คุณช่างน่ารังเกียจเหมือนแม่ของคุณเลย“

เฉียวเหว่ยยี่ถูกโยนกลับลงบนเตียง กระดูกของเธอปวดราวกับว่าถูกเขย่าออกจากกัน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่านั้นคือประโยคที่เขาเพิ่งพูดออกไป

เมื่อเธออายุได้หกขวบ พ่อแม่ของเธอหย่าร้างกัน และอันถง มารดาของเธอได้พาเธอมาอยู่ในตระกูลหลี่ เพื่อที่จะได้มีที่ยืนในตระกูลหลี่ แม่ของเธอจึงบอกให้เธอเอาใจลูกชายที่เย็นชาและเก็บตัว ซึ่งเธอก็ทำตาม

เธอรู้ว่าหลี่เย่ถิงไม่เคยชอบเธอ และไม่ชอบเธอเพราะเธอเกาะติดเขาเหมือนเงา

แม้ว่าเขาจะเป็นคนเย็นชาโดยธรรมชาติ แต่เขาก็ไม่เคยปฏิบัติต่อเธอด้วยความดูถูกเช่นนี้

เฉียวเว่ยอี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จิตใจของเธอว่างเปล่า เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่เย่ถิงถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ก่อนที่เขาจะจากไปครั้งล่าสุด เขาบอกว่าจะนำขนมหลงจิ่งซึ่งเธอชอบกลับมา

“คุณมีเวลาสิบวินาที“ ออกไป！

หลี่เย่ถิงกัดฟันและพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่ลึก

เฉียวเหว่ยยี่จ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า ฝ่ามือของเธอเย็นลงทันที