เชิญไปกับพี่สะใภ้ ฉันขอหย่าไปโสดสวยๆ

เขาอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้หม้ายคลอดลูก

เธอทืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย มองเห็นลู่ชิงยื่นแก้วน้ำให้กู้จั๋วเหย่ เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปรับ ทว่ากลับก้มลงดื่มน้ำจากมือของลู่ชิงโดยตรง

ลู่เนี่ยนชูกำหนังสือหย่าในมือแน่น วินาทีที่ผลักประตูเข้าไป กู้หยวนโจวซึ่งกำลังมีไข้สูงจนแก้มเล็กๆ แดงก่ำก็สะดุ้งเฮือก แล้วปล่อยโฮออกมาในอ้อมกอดของกู้จั๋วเหย่

ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะโผล่มา

คิ้วเข้มได้รูปของกู้จั๋วเหย่ขมวดมุ่น เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ชูชู นี่เธอทำอะไร โจวโจวกว่าจะหลับได้นะ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ" ลู่เนี่ยนชูสวนกลับทันควัน ก่อนจะเอ่ยต่อ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย เป็นลูกแท้ๆ ของคุณหรือไง ถึงได้ห่วงใยขนาดนี้น่ะ"

"ชูชู!" กู้จั๋วเหย่กดเสียงหนักขึ้น "แกยังเด็กแค่นี้แถมยังป่วยอยู่ ถ้าเธอจะอาละวาดก็รอฉันกลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้อย่ามารบกวนเวลาพักผ่อนของแก"

อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่เธอตั้งใจเอาหนังสือหย่ามาให้เลย ต่อให้เป็นสถานการณ์ปกติ ในฐานะอาสะใภ้ เธอก็ย่อมมีสิทธิ์มาเยี่ยมหลานชายอยู่แล้ว

ทว่าผลลัพธ์คือ ทันทีที่เธอปรากฏตัว ปฏิกิริยาแรกของกู้จั๋วเหย่กลับมองว่าเธอกำลังมาหาเรื่องอาละวาด

เมื่อดึงสติกลับมาได้ ลู่เนี่ยนชูก็ยื่นหนังสือหย่าส่งไปตรงหน้ากู้จั๋วเหย่

"เซ็นซะสิ รีบเซ็นให้จบๆ ไป ช่วงเวลาไตร่ตรองก่อนหย่าจะได้สิ้นสุดลงเร็วๆ"

สีหน้าของกู้จั๋วเหย่เย็นชาเยียบเย็น ราวกับกำลังมองเด็กเอาแต่ใจที่ไร้เหตุผลคนหนึ่ง

ลู่ชิงเดินเข้ามาหาพลางเอ่ย "น้องพี่ มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะ จั๋วเย่แค่มาเยี่ยมโจวโจวเท่านั้น ตอนนี้อาการของโจวโจวก็ทรงตัวแล้ว ให้เขากลับไปเป็นเพื่อนเธอเถอะนะ"

เธอโน้มตัวลงไปใกล้กู้หยวนโจว เอ่ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "โจวโจว มาหาแม่มาลูก คุณอาต้องกลับบ้านไปพักผ่อนแล้วนะ"

กู้หยวนโจวในวัยเพียงสามขวบตัวเล็กกระจ้อยร่อย ใบหน้าเล็กๆ ดูซูบซีดอิดโรยเพราะพิษไข้ แกกำคอเสื้อของกู้จั๋วเหย่เอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "จะเอาคุณอา ฮือๆ... คุณอาอย่าไปนะ..."

ใบหน้าของลู่ชิงฉายแววลำบากใจ น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้นเล็กน้อย "โจวโจว เป็นเด็กดีสิลูก มาหาแม่ตรงนี้นะ"

"พอเถอะ เดี๋ยวฉันดูแกเอง"

กู้จั๋วเหย่หันไปมองลู่เนี่ยนชู "เธอก็เห็นนี่ว่าโจวโจวกำลังงอแง ชูชู เธอช่วยเข้าใจหน่อยได้ไหม"

ลู่เนี่ยนชูมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ทว่าหัวใจกลับเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกฉีกทึ้ง

เธอแค่นยิ้มมุมปาก "ฉันเข้าใจสิ"

"เซ็นซะ ไม่อย่างนั้น..."

เธอปรายตามองไปทางกู้หยวนโจวพลางขยับเข้าไปใกล้ "หมาป่าใจร้ายจะมาจับเด็กดื้อไปกินแล้วนะ"

กู้หยวนโจวที่กำลังขวัญอ่อนเพราะอาการป่วยอยู่แล้ว พอถูกเธอขู่ฟ่อเช่นนี้ก็ยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิม

แต่เพราะความกลัวหมาป่าใจร้าย แกจึงไม่กล้าร้องไห้เสียงดังเกินไป ได้แต่สะอื้นฮักเบาๆ ดูน่าสงสารจับใจ

สีหน้าของกู้จั๋วเหย่ดำทะมึนลงกว่าเดิม "ชูชู เธอจะไปถือสาหาความอะไรกับเด็กนักหนา"

"เซ็นสิ"

ลู่เนี่ยนชูเชิดคางชี้ไปทางหนังสือหย่า ท่าทีนั้นแสดงออกชัดเจนว่าหากเขาไม่ยอมเซ็น เธอก็จะขู่เด็กต่อไป

ไม่ใช่ว่าห่วงใยสองแม่ลูกคู่นี้หนักหนาหรอกหรือ

งั้นเธอก็จะยอมหลีกทางให้

เมื่อไม่มีตัวเกะกะอย่างเธอแล้ว เขาอยากจะดูแลทะนุถนอมกันยังไงก็ตามสบาย ต่อให้จะดูแลกันไปถึงบนเตียง เธอก็ไม่คิดจะก้าวก่ายอีกต่อไป

บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยหนาวเหน็บและตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน สีหน้าของกู้จั๋วเหย่มืดครึ้ม กู้หยวนโจวในอ้อมกอดของเขายังคงสะอื้นไห้แผ่วเบา ขณะที่ลู่ชิงซึ่งยืนอยู่ด้านข้างมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เจือไปด้วยความรู้สึกผิด

ลู่เนี่ยนชูก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูสุดประณีตบนข้อมือขาวผ่องของตน ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ดึกป่านนี้แล้ว ฉันยังต้องกลับไปนอนพักผ่อนอีก กู้จั๋วเหย่ ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายพอก็ช่วยทำให้มันจบๆ ไปซะที"