เชิญไปกับพี่สะใภ้ ฉันขอหย่าไปโสดสวยๆ

วันครบรอบแต่งงาน เขาถูกพี่สะใภ้ม่ายเรียกตัวไป

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่สี่ ลู่เนี่ยนชูได้เอ่ยปากขอหย่ากับกู้จั๋วเหย่

"แค่เพราะวันครบรอบแต่งงานผมไม่ได้อยู่กับคุณ แต่ไปอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ คุณถึงกับต้องขอหย่าเลยเหรอ"

กู้จั๋วเหย่ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "ชูชู เรารักกันมาแปดปีแล้วนะ"

ลู่เนี่ยนชูตอบรับสั้นๆ "เหตุผลมีมากมาย แต่สำหรับตอนนี้ก็คือเรื่องนี้นี่แหละ"

เมื่อคืนนี้เธอให้แม่บ้านเตรียมอาหารเอาไว้ ทั้งยังซื้อดอกไม้และของขวัญ กะว่าจะใช้เวลาในค่ำคืนวันครบรอบอย่างโรแมนติกกับกู้จั๋วเหย่

ตลอดเวลาสี่ปีที่แต่งงานกันมา นี่คือธรรมเนียมปฏิบัติของพวกเขา ทุกๆ วันครบรอบจะต้องฉลองกันแบบนี้

ลู่เนี่ยนชูถึงขั้นสวมชุดนอนซีทรูสุดเซ็กซี่ที่เพิ่งซื้อมาใหม่

แต่ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังปลดสายผูกชุด โทรศัพท์ของกู้จั๋วเหย่ก็ดังขึ้น

ปลายสายมีเสียงสะอื้นของผู้หญิงดังลอดออกมา

กู้จั๋วเหย่ชะงักมือทันที เขาผละลงจากเตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

เสียงน้ำไหลดังแว่วมา ลู่เนี่ยนชูนอนอยู่บนเตียงด้วยผิวพรรณที่ยังคงแดงซ่าน

เมื่อกู้จั๋วเหย่เดินออกมา เธอจึงเอ่ยปากถาม "ไม่ไปได้ไหม"

กู้จั๋วเหย่สวมเสื้อเชิ้ตเสร็จเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายฉายแววเคร่งเครียดอยู่บ้าง "โจวโจวไข้ขึ้น ผมขอไปดูแกหน่อย แล้วจะรีบกลับมา"

ชายหนุ่มพูดจบก็เดินจากไปทันที และคืนนั้นลู่เนี่ยนชูก็เฝ้ารอโดยที่เขาไม่ได้กลับมาเลย

เธอนั่งรอจนถึงรุ่งสาง สิ่งที่รอได้กลับเป็นข้อความจากลู่ชิง

ในรูปภาพเป็นภาพของกู้จั๋วเหย่กำลังตระกองกอดกู้หยวนโจวอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล แววตาของเขาอ่อนโยนและจดจ่อ ราวกับกำลังมองดูลูกชายแท้ๆ ของตัวเองก็ไม่ปาน

ด้านล่างยังมีข้อความที่ลู่ชิงส่งมาด้วย

ลู่ชิง: 【น้องพี่ เธอนอนก่อนเลยนะ จั๋วเย่เป็นห่วงโจวโจวมาก บางทีอาจจะเป็นเพราะตอนนั้นเขาอุตส่าห์บินไปต่างประเทศเพื่ออยู่เฝ้าตอนที่พี่คลอดลูกล่ะมั้ง เขาถึงได้รักและผูกพันกับโจวโจวราวกับเป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง คืนนี้เขาคงไม่กลับไปแล้วล่ะ】

ลู่เนี่ยนชูอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา สีหน้าของเธอเหม่อลอย แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อ

ไปเฝ้าคลอดอย่างนั้นเหรอ

ตอนนั้นพี่ใหญ่ของกู้จั๋วเหย่เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน ลู่ชิงจึงใช้ความเสียใจเป็นเหตุผลในการหนีไปพักผ่อนที่ต่างประเทศ ทว่าไม่นานเธอก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์ จึงตัดสินใจอยู่รอคลอดที่ต่างประเทศเสียเลย

เธอพลันนึกขึ้นมาได้ว่า ในช่วงเดือนที่ลู่ชิงใกล้คลอด กู้จั๋วเหย่เดินทางไปทำงานบ่อยจนผิดสังเกต

ที่แท้เขาก็ไปเฝ้าเธอคลอดงั้นเหรอ!

หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมากระทบบนหน้าจอโทรศัพท์ เธอหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

ที่แท้... การที่เขาคอยดูแลสองแม่ลูกลู่ชิง มันเริ่มต้นมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนี่เอง

มิน่าล่ะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ขอเพียงทางฝั่งลู่ชิงมีปัญหาอะไรขึ้นมา แค่เธอโทรมาหาเพียงสายเดียว กู้จั๋วเหย่ก็พร้อมจะรีบพุ่งตัวไปหาทันที

คำอธิบายที่เขามักจะบอกกับลู่เนี่ยนชูก็คือ "โจวโจวเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของพี่ใหญ่ ในเมื่อพี่เขาไม่อยู่แล้ว ผมในฐานะอาก็ควรจะช่วยดูแลแกบ้าง ชูชูจะเข้าใจผมใช่ไหม"

ลู่เนี่ยนชูเคยพยายามบอกตัวเองว่า นั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขที่พี่ชายของเขาทิ้งเอาไว้ เป็นเรื่องสมควรแล้วที่เขาจะต้องดูแล

ทว่าวันนี้ จู่ๆ เธอกลับไม่อยากจะอดทนอีกต่อไปแล้ว

การที่เขาทุ่มเทดูแลอย่างสุดความสามารถขนาดนี้ แท้จริงแล้วเป็นเพราะกู้หยวนโจวหรือเพราะลู่ชิงกันแน่... ใครจะไปรู้ความจริงได้ล่ะ

ลู่เนี่ยนชูเปิดลิ้นชักออก ก่อนจะหยิบหนังสือสัญญาหย่ารกร้างฉบับหนึ่งออกมาจากข้างใน

ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เธอปรายตามองรูปแต่งงานของพวกเขาทั้งสองคนบนผนัง ในรูปภาพใบนั้นเธอยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเหลือเกิน

สี่ปีที่คบหาดูใจ สี่ปีที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน สุดท้ายแล้ว... ทุกอย่างก็ต้องจบลงด้วยการหย่าร้าง