ลวงรักสัญญาจ้าง
ตอน 2
ความหมายของมารดาคือให้เขาคิดถึงผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นหลังงานวิวาห์ เกษตกรบ้านนอก มีแค่สวนส้ม100กว่าไร่ เศรษฐีพันล้านให้ความสนใจ ก็เป็นอะไรที่เกินคาดแล้ว ประถมกับสามีของนางรู้จักกันมาตั้งแต่ยังรุ่นหนุ่ม ต่างคนต่างเดินตามความฝันของตัวเอง จนวันหนึ่งที่คนสองคนโคจรมาเจอกัน ความหลังเก่าๆ ทำให้ทั้งประถม และตรัย อยากให้บุตรของตนเองตกล่องปล่องชิ้น เพื่อกระชับความสนิทแน่นแฟ้นให้มากขึ้น และนางเห็นดีด้วย
“ผมคิดว่า ผมทำให้ความฝันของพ่อเป็นจริงได้ โดยไม่ต้องพึ่งคนตระกูลนั้น!” สีหน้าของปัทม์เครียดและจริงจัง
หากเขาทำอย่างที่มารดากล่าว มันจะมีความภูมิใจตรงไหน ความสำเร็จที่ต้องอาศัยเกาะชายกระโปรงเมีย
พอใจยิ้มอ่อน “แม่ไม่อยากให้ปัทม์เหนื่อยนี่ลูก นี่คือวิธีย่นเวลาให้ลูกประสบความสำเร็จเร็วขึ้น”
ปัทม์ยิ้มเครียด “ทุกวันนี้ เรายังประสบความสำเร็จได้ไม่เท่าที่แม่ต้องการเหรอครับ?” ชายหนุ่มถามกลับ จากไร่ส้มธรรมดา หลังเขาเรียนจบกลับมา ปัทม์ทำให้ผลผลิตที่เคยราคาต่ำ กลายเป็นผลไม้ที่มีราคามากขึ้น ด้วยกรรมวิธีที่เขาเรียนรู้มา
สาวใหญ่ถอนใจแรงๆ นางรู้ดีว่าบุตรชายเป็นคนหัวแข็ง อะไรก็ตามที่เขาไม่เห็นด้วย ปัทม์มักจะหาข้อคัดง้างมาเสมอ
“แม่ไม่ได้บังคับให้ปัทม์ต้องสนใจหนูสิตา ตอนนี้เลยนี่จ้ะ” นางพยายามประนีประนอม
“สรุปคือ...” ปัทม์ตัดสินใจถาม มารดาคงไม่หยุดแค่มานั่งกล่อมเขา
พอใจยิ้มหวาน “ลูกควรทำความรู้จักกับหนูสิตาก่อนนะจ้ะ”
ชายหนุ่มยิ้มเพลียๆ เมื่อบิดา-มารดาเห็นดี เห็นงาม ทั้งสองท่านคงไม่มีวันฟังคำค้าน สิ่งที่เขาต้องทำคือ ทำให้บุพการีทั้งสอง มองความไม่เหมาะสมของหญิงผู้นั้น สิตา ภุมเรียง
“เมื่อไหร่ครับ?” ปัทม์ถาม เพราะเขาควรมีเวลารับมือกับความวุ่นวายครั้งนี้ ผู้หญิงที่เกิดมาบนกองเงินกองทองไม่มีทางทนลำบาก กับกลิ่นดินและความแร้นแค้นได้ แดดเปรี้ยงๆ กลางฤดูร้อนเช่นนี้ เขาไม่อยากนึกสภาพคุณหนูไฮโซคนนั้นเลย หล่อนคงไม่ยอมออกจากห้องนอน เพราะอากาศร้อนอบอ้าวแน่ๆ
นั่นจะเป็นตัวบ่งชี้ ทำให้บิดา-มารดายอมอ่อนข้อให้ในที่สุด
งานวิวาห์ที่บรรดาผู้ใหญ่หวังไว้ จะไม่มีทางเกิดขึ้น...เมื่อเจ้าสาวเปิดตูดแน่บ..
“ถ้าลูกไม่ขัดข้อง...ก็น่าจะไม่เกินอาทิตย์หน้า” พอใจกล่าวพร้อมอมยิ้ม
หนุ่มลูกทุ่งหัวใจสุดแอ็คทีฟยิ้มกร่อยๆ ช่วงนี้เขากำลังหัวหมุนเพราะภารกิจในสวน หากจะมีเรื่องปวดหัวเพิ่มอีกสักเรื่อง ก็คงไม่ถึงตาย เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าหญิงผู้นั้น จะอดทนกับความว่างเปล่าได้นานแค่ไหน เมื่อหล่อนนิยมเสพความหรูหรา มากกว่าความเรียบง่าย ที่เพทายไม่มีความสะดวกให้หญิงผู้นั้น ได้เท่าที่หล่อนต้องการหรอก ปัทม์ยิ้มมุมปาก เขาฉวยกุญแจรถยนต์ประจำตำแหน่ง เดินหน้าตึงออกไปทำงาน โดยที่ไม่คัดค้านอะไรอีก...เขาแค่รอ...
“ฉันไม่ใส่ชุดพวกนั้นหรอก!” กันจิราส่ายหน้าเดี้ยะ! เมื่อเห็นชุดสวยที่สิตาขนมาให้
“แกต้องใส่ แกเป็นฉัน จะให้แต่งตัวโทรมๆ แบบแกได้ยังไง ถ้าแกทะลึ่งแต่งตัวแบบนี้ไป หมอนั่นคงจับได้ตั้งแต่วันแรก” สาวไฮโซชี้นิ้วมาที่ตัวของเธอ สิตาชี้ให้เห็นว่า การแต่งกายของเธอคือพิรุธอย่างแรกที่คนๆ นั้นจะจับได้
“ก็ดีไม่ใช่เหรอ? แกต้องการให้เขาเฉดหัวแกกลับนี่สิตา” กันจิราแย้ง
“มันเร็วไป...และหากเรื่องถึงหูพ่อฉัน จบ!” บุตรสาวคนเดียวของเศรษฐีใหญ่บ่นขรม
“แกจะให้ฉันแต่งตัวด้วยชุดนั่นจริงๆ เหรอ?” หญิงสาวถามกลับ ยิ้มแหยๆ เมื่อเผลอมโนสภาพตนเองตอนสวนชุดกรุยกรายของสิตา
“ใช่” สาวไฮโซยิ้มกว้าง เธอเดินเอาชุดในมือมาทาบบนตัวเพื่อน “แกใส่แบบนี้ แกสวยแน่กระรอก” พร้อมกับชมไม่ขาดปาก กันจิราไม่ได้ขี้เหร่จนผู้ชายเมิน เพื่อนของเธอสวยไม่แพ้ใคร เพียงแต่กันจิราไม่แต่งตัว เธอบอกว่ามันคือความสิ้นเปลือง
“โธ่!” สิตาตัวปลอมครางเสียงแห้งๆ
“ไปลองเลย...ฉันรับประกันนะกระรอก ยัยฟีฟ่ายังสู้แกไม่ได้เลย” สิตาพูดสนับสนุน ฟ้าลดาหรือฟีฟ่า คู่ปรับตลอดปีการศึกษาที่ริษยากันจิรามาตลอด เพียงเพราะเพื่อนของเธอเรียนดี เรียนเด่น แต่ไม่ชอบทำกิจกรรม เมื่อกันจิราใช้เวลาว่างสำหรับการทำงานพิเศษ
กันจิราขัดเพื่อนไม่ได้ เธอจำใจต้องรับชุดสวยจากมือเพื่อนไปทดลองสวม
ภาพสะท้อนที่มองเห็นผ่านกระจกเงาบานใหญ่ เธอยอมรับว่าชุดสวยๆ นี่ทำให้ตนเองดูดีขึ้น...แต่มันไม่ใช่เธอ เมื่ออยู่ในคราบของคนอื่น
“ฉันคิดไว้ไม่มีผิด แกนี่สวยซ่อนรูปน่าดู”
สาวไฮโซจิปากครางเบาๆ เอียงคอมองเพื่อนสนิททั้งซ้ายและขวา ก่อนจะฟันธง “หมอนั่นไม่มีทางจับได้แน่...ว่าแกไม่ใช่ฉัน!!”
หญิงสาวยิ้มแหยๆ หากไม่เห็นแก่เงิน...กันจิราไม่มีทางทำเช่นนี้แน่
“ฉันต้องทำยังไงบ้าง กว่างานจะจบ”
“ทำยังไงก็ได้...ให้หมอนั่น ยกเลิกการหมั้นหมายของฉันกับเขา”
ในเมื่อขัดบิดาไม่ได้ เธอก็ต้องหาทางเอาเอง...เศรษฐีบ้านนอกไม่ใช่เป้าหมาย เมื่อมีหนุ่มไฮโซที่คุ้นหน้ามาติดพัน
คุณอาจจะชอบ
