คุณอาเพื่อน

Chapter two: I want to escape but i can't escape

“แกไม่ไปจริงๆ เหรอ อาอัฐเป็นเจ้ามือจองห้องปาร์ตีให้เลยนะ สั่งไม่อั้น สนุกกันให้สุดเหวี่ยงไปเลยนะแก” เชอเอมหันมาถามคำถามย้ำกับขนิษฐาอีกครั้งหลังเคลียร์งานเสร็จ คนถูกถามนิ่งคิดอย่างชั่งใจก่อนจะถามแทนการตอบคำถามไม่เหมือนครั้งแรกที่ปฏิเสธเพื่อนไปอยู่ท่าเดียว

“มีใครไปบ้าง มีแค่พวกเราใช่มั้ย”

วันนี้เป็นวันเกิดของเชอเอม ขนิษฐาจึงไม่อยากพลาดฉลองวันเกิดให้กับเพื่อน ทว่าเมื่อทราบว่าเจ้ามือเลี้ยงในวันนี้เป็นใคร หญิงสาวก็เกิดความลังเลขึ้นมาฉับพลัน

ตั้งแต่คืนนั้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนในวันที่พวกหญิงสาวพากันไปฉลองจบเทอมแรกของปีสี่ก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมตัวฝึกงานในเทอมสุดท้าย และยังเป็นคืนที่เธอได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคุณอาของเพื่อนสนิทที่ตอนนี้เป็นทั้งรองประธานบริษัทส่งออกอัญมณีและเครื่องประดับ หนำซ้ำยังเป็นคุณอาเจ้าบุญทุ่มเป็นเจ้ามือเลี้ยงฉลองวันเกิดให้กับหลานสาวเพียงคนเดียวอย่างเชอเอม

เรื่องที่เกิดในคืนนั้นไม่มีใครรับรู้นอกจากเธอและอาของเพื่อน แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างเชอเอม เธอก็ไม่กล้าปริปากพูดเพราะกลัวจะเสียเพื่อนที่ดีไปทั้งที่ในคืนนั้นเธอไม่ได้ตั้งใจก็ตาม แต่ตัวของเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธความสัมพันธ์ลึกซึ้งในคืนนั้น กว่าจะมารู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นมาพบว่าตัวเองนอนเปลือยกายอยู่ข้างคุณอาของเพื่อนที่คอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมืองแถมเธอยังหนีออกมาโดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ตัว หนำซ้ำในวันที่เข้ามาฝึกงานที่บริษัทของครอบครัวเชอเอม เธอก็เอาแต่หลบหน้าคุณอาเพื่อนมาตลอดทุกครั้งและครั้งนี้หากมีเขาไปด้วยเธอก็อดที่จะลังเลไม่ได้เมื่อตนไม่เคยพลาดงานวันเกิดเพื่อนเลยสักปี

แต่เธอก็อยากเลี่ยงที่จะเจอกับคุณอาของเพื่อนก็เพราะความละอายใจที่มี

“อือ...” เชอเอมลากเสียงอย่างครุ่นคิดบางอย่าง “ก็ไม่เชิงหรอก อาอัฐบอกว่าจะตามมาตอนเป่าเค้ก เพราะแกจะเอาของขวัญมาให้ด้วยและอยู่ดื่มด้วยแป๊บเดียว พอดียายคุณน้าเสาวนีขอมาด้วย ฉันล่ะไม่อยากให้นางมาเลย ลำไยนางสุดๆ ผู้ใหญ่อะไรไม่สำรวมท่าทางเกาะแขนผู้ชายเดินไปทั่ว ทั้งที่อาอัฐไม่ได้เล่นด้วยแท้ๆ แต่ก็ยังจะเกาะติดเป็นเหาตลอด”

เชอเอมเบะปากพูดอย่างไม่ค่อยชอบใจเมื่อต้องพูดถึงเสาวนีที่เป็นทั้งเพื่อนและผู้ช่วยติดต่อกับทางบริษัทต่างประเทศ

เรื่องของผู้หญิงที่ชื่อเสาวนี ขนิษฐาก็พอได้ยินมาบ้างทั้งจากเชอเอมและพนักงานคนอื่นๆ ที่มักจะเอามาเมาท์มอยกันในเวลาพักหรือเห็นเสาวนีคอยมาหาและอยู่ในห้องของอัฐพลทั้งวัน ทว่าเรื่องเหล่านั้นเธอไม่ได้ใส่ใจ เธอใส่ใจแต่ว่าชายหนุ่มมาร่วมงานนี้ด้วยมากกว่า ครานี้เธอไม่รู้ว่าควรจะไปดีหรือไม่ หรือควรจะยื่นของขวัญให้เพื่อนและปฏิเสธไปดีนะ

ขนิษฐาชั่งใจอยู่ครู่ก่อนจะตอบคำถามเพื่อนในที่สุด “ฉันไม่...”

“เอม”

ทว่า ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ปฏิเสธออกไป เสียงของผู้ชายที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดดังขึ้นแทรกคำพูดของเธอมาจากด้านหลัง พลันเธอนั่งหลังตรงด้วยความตกใจ ตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวเมื่อชายหนุ่มเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ หางตาเห็นร่างสูงที่อยู่ในชุดทำงานยืนล้วงกระเป๋ากางเกงหันข้างจึงทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังมองไปยังเชอเอมหลานสาวเพียงคนเดียว แม้จะรับรู้เช่นนั้นแต่หัวใจเจ้ากรรมก็สั่นระรัวด้วยความตกใจแกมหวาดหวั่น เธอจึงเบี่ยงหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้มลงใช้ผมปิดแก้มด้วยมือที่ยกขึ้นมาบังอย่างเป็นธรรมชาติทำเหมือนกับว่าเธอกำลังสนใจงานบนโต๊ะ ทั้งที่มันมีเพียงสมุดจดรายละเอียดเกี่ยวกับงานที่เธอไม่เข้าใจเท่านั้น

“อ้าว! อาอัฐ ทำไมมาแผนกติดต่อลูกค้าได้ล่ะคะ ลมอะไรพัดมาคะเนี่ย”

เชอเอมกล่าวทักทายแกมหยอกเย้าผู้เป็นอาอย่างนึกสนุก ก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าแบรนด์ดังขึ้นมาสะพายข้างเดินเข้ามาใกล้คุณอาของเธอพร้อมรอยยิ้ม จึงทำให้ขนิษฐาคิดว่าชายหนุ่มคงสนใจแต่หลานสาวของตัวเอง เธอจึงทำทีขยับเก้าอี้ให้ออกห่าง หมุนตัวหันหลังให้คนทั้งสองก่อนจะรีบเก็บของอย่างเงียบๆ และคิดว่าจะเดินออกไปให้เงียบที่สุดแต่แล้วบทสนทนาต่อมาก็ทำให้เธอแถบตกเก้าอี้

“อา...”

“อาอะไรคะ นี่ เอมอยู่นี่ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ ทำไมมองแต่เพื่อนเอม อย่าบอกนะคะว่าชอบเพื่อนเอมน่ะ”

“ถ้าอาชอบ เอมจะทำยังไง”

“งั้นก็ข้ามศพเอมไปก่อนเถอะค่ะ เพื่อนคนนี้เอมหวง แต่ถ้าอาเขี่ยผู้หญิงรอบๆ ตัวอาจนหมด ก็ไม่แน่หรอกค่ะ โดยเฉพาะน้าเสาวนี โน โนเลยค่ะ เอมไม่ปลื้ม”

“สายไปแล้วมั้ง”

อัฐพลพูดขึ้นอย่างขบขันหลานสาวก่อนจะพูดออกไปเป็นนัยเพื่อให้ขนิษฐาได้เข้าใจเพียงคนเดียวก่อนจะส่งยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อเชอเอมขมวดคิ้วมองมาเชิงถามกลับ แต่ก่อนที่อาหลานจะได้สนทนากันอีก ขนิษฐาก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้หันกลับไปมองคนทั้งคู่และขอตัวกลับก่อน

“เอม ฉันขอโทษจริงๆ นะ วันนี้ฉันจะเข้าไปกินข้าวที่บ้าน ไม่ได้เข้าไปหาพ่อกับแม่นานแล้ว ส่วนของขวัญฉันจะเอามาให้พรุ่งนี้นะ”

ขนิษฐาบอกเหตุผลจบพร้อมส่งยิ้มขอโทษก่อนจะก้าวเดินทันทีเมื่อเชอเอมพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเสียดาย ทว่าก็ต้องชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดินด้วยความตกใจแต่ยังควบคุมอารมณ์ไม่ให้แสดงความตกใจจนเป็นที่สังเกตได้เมื่อชายหนุ่มก้าวเท้ามายืนขวางทางก่อนจะยกมือขึ้นมาคว้าแขนของเธอเอาไว้โดยที่เชอเอมไม่ทันสังเกต

“หนูนิดจะไม่ไปจริงๆ เหรอ ยายเอมจะน้อยใจเอานะ”

“เอมไม่งี่เง่าค่ะอาอัฐ ยายนิดไม่ได้กลับบ้านจะเดือนแล้ว นานๆ ทีพ่อกับแม่ยายนิดจะกลับมาจากต่างประเทศ ให้เพื่อนเอมได้มีเวลากับครอบครัวบ้างสิคะ แกรีบกลับไปเถอะ บ้านกับคอนโดอยู่คนละทางกันเลย เดี๋ยวจะมืดซะก่อน”

“ขอบใจนะเอม ไว้ฉันจะเลี้ยงย้อนหลัง ขอตัวก่อนนะคะคุณอา”

ทว่า คำพูดต่อมาของเชอเอมที่ไม่ค่อยเข้าใจไปกับผู้เป็นอานักก็เหมือนพระเจ้าส่งอัศวินแสนสวยมาช่วยเอาไว้จริงๆ เพราะมันทำให้เธอสามารถเดินออกมาจากตรงนั้นได้โดยไม่ถูกใครรั้งเอาไว้ได้อีก และทันทีที่เธอออกมาจากแผนกจนเข้าลิฟต์ หัวใจที่เคยสั่นระรัวพลันก็กลับมาเต้นปกติ แปรเปลี่ยนเป็นรู้สึกผิดกับเพื่อนเมื่อต้องโกหกคำโตเพื่อปฏิเสธที่จะไม่ไปฉลองวันเกิดด้วย

พ่อแม่ของเธอหรือ ยังคงทำงานอยู่ที่ต่างประเทศยังไม่กลับมาง่ายๆ หรอก จะกลับมาก็คงจะสิ้นปีพอดี งานที่พวกท่านทำก็มีแต่ต้องเดินทางไปหลายประเทศ บางปีก็ไม่ได้กลับมาหาเธอเลยสักครั้ง บางครั้งก็เป็นสองปีสามปีกว่าจะกลับมาหา บ่อยครั้งที่เธอเหงาและรู้สึกขาดความอบอุ่น แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ยังมีข้อดีให้เธอได้ใช้เป็นข้ออ้างเพื่อปฏิเสธคนอื่นเป็นบางครั้ง