บ่วงสวาทเจ้าบ่าวทมิฬ

“เดินทางปลอดภัยกันนะลูก ยายล่ะไม่อยากให้เฟื่องไปไหนเลย ยายคิดถึง”

ยายฟอง ยายของเฟื่องลดาพูดไปก็เช็ดน้ำตาป้อยๆ เหมือนทุกครั้งที่เธอเดินทางไปเที่ยวหรือไปอบรมสัมมนานั่นล่ะ

“โถๆ ยายจ๋า เฟื่องไปแค่ไม่กี่วันเอง เดี๋ยวก็หอบของฝากมาให้ยายจ๋าเยอะๆ ไงจ๊ะ”

“จริงนะ อย่าลืมนะ”

พอพูดถึงของฝากยายฟองก็หน้าใสตาใสเหมือนเด็กๆ ได้ของถูกใจทันที และในวัยเจ็ดสิบยายฟองก็ยังนับว่าเป็นหญิงชราที่แข็งแรงและความจำดีมากทีเดียว

“ไม่ลืมจ้า เฟื่องจะหาของพื้นเมืองสวยๆ มาฝากยายจ๋านะจ๊ะ”

“งั้นเดินทางปลอดภัยนะลูก”

สองยายหลานกอดกันกลมล่ำลากันอยู่เหมือนเด็กๆ อารียาส่ายหน้ายิ้มๆ กับสองยายหลานเหมือนทุกครั้ง

“กอดกันพอได้แล้วมั้งคะ เดี๋ยวตกเครื่องกันพอดีแกถอยไปยายเฟื่อง ให้ยายฟองกอดฉันมั่งสิ ถอยๆ” พูดแล้วก็ผลักเฟื่องลดาออกแล้วเข้าไปสวมกอดร่างอวบๆ ของยายฟองเสียเอง

“มาๆ กอดๆ”

ยายฟองกอดอารียาอย่างรักใคร่ไม่แพ้หลานสาวในไส้เลยทีเดียว และนางก็เห็นอารียามาตั้งแต่เด็กๆ เพราะรั้วบ้านติดกันแม้ว่าฐานะทางบ้านของอารียาจะร่ำรวยกว่าครอบครัวของนางซึ่งเป็นเพียงแม่ค้าขายขนมรถเข็นไปวันๆ แต่ครอบครัวของอารียานับว่าเป็นคนดีไม่ถือตัวและยังชอบทำบุญช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากอีกด้วย

“เอาล่ะๆ พอแล้วๆ ขึ้นเครื่องได้แล้วไปๆ”

ยายฟองผละออกไปเช็ดน้ำตาป้อยๆ เหมือนเด็กๆ อีกครั้งแล้วถอยไปหนึ่งก้าว เฟื่องลดากับอารียาจึงโบกมือลายายฟองก่อนจะเดินไปขึ้นเครื่อง

สองสาวเดินทางอย่างราบรื่นจนเมื่อเครื่องบินแตะรันเวย์ของสนามบินนานาชาติในมาดริดทั้งสองก็ตรงไปที่พักทันทีและเมื่อถึงโรงแรมสองสาวก็ตื่นตาตื่นใจไปกับห้องพักที่หรูหรางดงามและคืนนั้นพวกเธอก็นอนหลับสบายโดยไม่มีอาการเจ็ตเลท

วันต่อมาเฟื่องลดากับอารียาก็ลงมารอไกด์นำเที่ยวจากบริษัททัวร์มารับไปตามโปรแกรมที่จัดไว้ เนื่องจากเธอเป็นลูกค้าพิเศษซึ่งโมกข์ได้ติดต่อไว้ให้เป็นการส่วนตัวการมาสเปนครั้งนี้จึงเหมือนการมาเที่ยวเป็นการส่วนตัวและไกด์นำเที่ยวก็คือว่าที่พี่สะใภ้ของอารียานั่นเอง

“ยินดีต้อนรับสู่มาดริดค่ะ ญาญ่า แวนด้า”

เอเลน่า สาวสเปนสุดสวยแต่งกายปราดเปรียวดูเหมาะกับบุคลิกของเธอยิ้มให้สองสาวจากเมืองไทย ที่สำคัญเอเลน่ากล่าวทักทายพวกเธอด้วยภาษาไทยแม้จะแปร่งๆ ไปบ้างแต่นับว่าเธอพูดได้ชัดมากทีเดียว เอเลน่าจะเรียกเฟื่องลดาว่า แวนด้า ซึ่งเป็นชื่อเล่นที่เพื่อนชาวต่างชาติมักเรียกเธอเสมอ

“สวัสดีค่ะเอเลน่า”

“พร้อมกันรึยังคะ”

“พร้อมมากค่ะ” ทั้งเฟื่องลดากับอารียาพูดขึ้นพร้อมกันแล้วทั้งสามสวยที่มีความงามแตกต่างกันไปก็เดินออกไปยังรถที่มารอรับ ที่แรกที่เอเลน่าพาพวกเธอไปคือ พระราชวังแห่งมาดริด (Palacio Real-Madrid’s Royal Palace) และเดินถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆ อย่างเพลิดเพลินจนเย็นย่ำเอเลน่าก็พาพวกเธอมาส่งที่โรงแรม

“ความจริงญาญ่ากับแวนด้าไปพักที่บ้านเอเลน่าก็ได้นะ มีตั้งหลายห้อง คุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าหรอก แต่โมกข์น่ะขี้เกรงใจเกินไป ดูสิ มาเสียเงินนอนโรงแรมทำไมก็ไม่รู้”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะเอเลน่ามันเป็นความต้องการของพวกเราเองล่ะค่ะ” เฟื่องลดาบอกเมื่อเอเลน่าบ่นแฟนหนุ่มหน้ามุ่ย

“แวนด้าอย่าเกรงใจเลยค่ะ โรงแรมนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่เอเลน่าอยากให้ไปพักที่บ้านมากกว่า”

“เอาไว้ หากคราวหน้ามาอีกรับรองไม่เสียเงินพักโรงแรมแน่นอนค่ะ”

“คือแวนด้าเนี่ย เขาอยากพักโรงแรมเพื่อเก็บเกี่ยวบรรยากาศไว้ไปเขียนนิยายน่ะเอเลน่า อย่ากังวลไปเลยค่ะ” อารียาขยายความยิ้มๆ