สามีสั่งชานมเย็นหวานน้อยไม่น้ำแข็ง ฉันเลือกยุติชีวิตคู่เจ็ดปี

ลมหนาวพัดกระหน่ำจนหนาวสะท้านเข้าไปในกระดูก

แต่ยังไม่เท่ากับคำพูดของเฉินหนานก่อนออกจากบ้าน

: “เธอหาเรื่องโมโหอยู่บ่อยๆ ก็เพราะอยากให้ผมซื้อของให้เธอเพื่อเอาใจ ครั้งนี้คงอยากได้กระเป๋า LV ที่เธอเล็งไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว

” “ผมเหนื่อยจากงานวิจัยจนพูดไม่ออกแต่ก็ยังต้องฝืนยิ้มเพื่อ哄เธอ” “เนียนเนียน啊

ถ้าภรรยาผมมีความเข้าใจแค่ครึ่งหนึ่งของเธอก็คงสบายใจขึ้นเยอะ” แท้จริงแล้ว

การยอมรับผิดและขอโทษของเขาทั้งหมดนั้นเป็นเพราะฉันบังคับ ไม่ใช่ความตั้งใจของเขา

แต่ทำไมความเหนื่อยถึงต้องมีเพียงเขาคนเดียว

? ฉันโกรธเพราะอะไร? วันเกิดของฉัน เขาทิ้งฉันไว้ที่ร้านอาหารด้วยคำว่า “นักเรียนต้องการตัวเขา” วันครบรอบแต่งงาน เขาหายไปทั้งคืนโดยไม่มีคำอธิบาย

คืนที่ฉันมีไข้ขึ้นถึง 40 องศา โทรศัพท์ของเขาก็ยุ่งอยู่ตลอด ที่แท้ นี่แหละที่เรียกว่าฉันไม่มีความเข้าใจ

หลังจากหาที่พักในโรงแรมได้แล้ว ฉันได้รับข้อความยืนยันจากเพื่อน รูปโปรไฟล์เป็นของหลินเนียนเนียนในห้องทดลอง ใช้นิ้วชี้ล้อมรอบเฉินหนาน ยิ้มอย่างสดใส “เมียของอาจารย์ เฉินหนานเมาและเรียกชื่อคุณตลอดเวลา ช่วยรับวิดีโอคอลได้ไหม?” รักมานานขนาดนี้

แต่ก็ยังอดใจอ่อนไม่ได้

ฉันกดรับสาย ในภาพ เฉินหนานที่สติพร่าเลือนพูดพึมพำ

: “เนียนเนียน อย่าไปเลย อยู่ต่อเถอะ” เหมือนโดนน้ำเย็นสาดจากหัวลงมา

ความหนาวเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เฉินหนานไม่เคยเรียกฉันว่าเนียนเนียน เขาเรียกฉันว่าเจียงเจียนเนียนหรือเจียนเนียนเท่านั้น

ดังนั้น “เนียนเนียน” ที่เขาเรียกคืนนี้คงเป็นหลินเนียนเนียนที่เขาต้องการให้อยู่ด้วยมากที่สุด

ฉันไม่พูดอะไรเลย มือที่สั่นเทาแขวนสาย สมองดังอื้ออึง ฉันนั่งกอดเข่าไม่ได้นอนจนถึงเช้า

หลังจากได้เอกสารหย่ามา ฉันไม่รอช้า รีบกลับบ้าน เฉินหนานกำลังยกอาหารเช้าออกมาสองชุด

กลิ่นไข่ลอยฟุ้งในบ้าน

แต่งงานมาเจ็ดปี เขาไม่เคยเข้าครัว และเขารู้ดีว่าฉันแพ้ไข่

อาหารเช้าสองชุดนี้ชัดเจนว่าเป็นของเขาและหลินเนียนเนียน

หลินเนียนเนียนออกมาจากห้องนอนใหญ่ ตายังงัวเงีย เธอสวมเสื้อยืดของเฉินหนาน

แม้กระทั่งไม่ได้ใส่เสื้อชั้นใน เห็นฉันก็พูดอย่างอ่อนโยนว่า: “เมียของอาจารย์กลับมาแล้ว!

เมื่อคืนฉันไม่กลับหอพักกะทันหัน เลยไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน อาจารย์เฉินให้ฉันยืมเสื้อเขา คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหม?” เฉินหนานเกาหัว พูดด้วยความรู้สึกผิด

: “ไม่รู้ว่าคุณจะกลับมาตอนนี้ ผมจะทำอาหารเช้าให้คุณอีกชุดโดยไม่ใส่ไข่

ครั้งหน้าบอกผมล่วงหน้าได้ไหม?” ฉันกลั้นความโกรธ ถามเขา: “ฉันกลับบ้านต้องบอกล่วงหน้าด้วยเหรอ

?” “บอกแล้วพวกคุณจะได้เก็บกวาดหลังจากที่เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

” “ฉันมองไม่เห็นก็เหมือนว่าคุณไม่เคยนอนด้วยกันเลยใช่ไหม

?” เขาโกรธและตะโกน : “คุณพูดอะไรเหลวไหล!

ถ้าลือออกไปจะกระทบชื่อเสียงของเนียนเนียนมากแค่ไหน คุณรับผิดชอบไหวไหม!” “เมื่อคืนเนียนเนียนดูแลผมทั้งคืน

ผมทำอาหารเช้าขอบคุณเธอ คุณกลับไม่ขอบคุณแล้วยังใส่ร้ายเธออีก!” ที่แท้แล้วความโกรธเมื่อคืนไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

ครั้งนี้ก็เพราะหลินเนียนเนียนเช่นกัน เขาเคยไม่กล้าพูดกับฉันเสียงดัง

น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาตกใจ รีบมาช่วยเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างลนลาน “ขอโทษนะเจียนเนียน ผมไม่ได้ตั้งใจตะโกนใส่คุณ

แต่คุณพูดเกินไปผมเลยควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

” “ผมจะซื้อกระเป๋า LV ให้คุณดีไหม คุณอยากได้มานานแล้วไม่ใช่เหรอ คุณให้อภัยผมนะ” อีกครั้งที่เขาต้องยอมโดยไม่เต็มใจ

? ฉันปัดมือของเขาออก วางเอกสารหย่าที่เซ็นชื่อฉันไว้บนโต๊ะ “เซ็นเลย”