สามีสั่งชานมเย็นหวานน้อยไม่น้ำแข็ง ฉันเลือกยุติชีวิตคู่เจ็ดปี

สามีของฉันเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เขาเงียบขรึมแต่ซื่อสัตย์และใจดี

ขณะที่ฉันไปรับเขาหลังเลิกงาน ฉันรู้สึกกระหายน้ำ จึงให้เขาช่วยสั่งชานมให้ฉันหนึ่งแก้ว

เมื่อได้มา เป็นชานมหวานน้อยไม่ใส่น้ำแข็ง

ฉันไม่ดื่มแม้แต่คำเดียว แล้วโยนมันลงถังขยะในห้องทำงานของเขา "เสิ่นหนาน เราหย่ากันเถอะ" เขาชะงักไปด้วยความงุนงง "อะไรนะ?"

นักศึกษาปริญญาเอกที่เขาเพิ่งรับเข้ามาใหม่ หลินเหนียนเหนียน เข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ "ก็แค่ชานมแก้วเดียวเอง ไม่ชอบก็ไม่ต้องดื่มค่ะ อย่าใจแคบไปเลย" เสิ่นหนานขมวดคิ้ว "เจียงเจียเหนียน

ถ้าไม่ชอบก็ซื้อแก้วใหม่สิ จะโกรธทำไม?" ฉันหันหลังเดินออกไป "พรุ่งนี้ฉันจะเอาสัญญาหย่ามาให้คุณ" ... หันกลับไปมอง

เสิ่นหนานก็ไม่ได้ตามมา

หลินเหนียนเหนียนแตะที่แขนเขาอย่างระมัดระวัง "อาจารย์เสิ่น ภรรยาของคุณโกรธแล้วนะ ไม่ไปปลอบเธอหน่อยเหรอ

?" เสิ่นหนานหัวเราะเบาๆ อย่างไม่พอใจ "ก็แค่ชานมแก้วเดียว ใครจะรู้ว่าเธอชอบรสอะไร" "ไม่เป็นไร เธอก็อารมณ์แบบนี้อยู่แล้ว ไม่ใช่ครั้งแรกที่พูดถึงการหย่า รอให้เธอหายโกรธก็พอ"

รอยยิ้มที่มีเลศนัยของหลินเหนียนเหนียนมุมปาก เธอเข้าใกล้เสิ่นหนานมากขึ้น

ชายเสื้อของพวกเขาถูกลมพัดจนพันกัน

ปลายผมของหลินเหนียนเหนียนปลิวไหว เสิ่นหนานช่วยเก็บมันไว้หลังหูให้เธอ

ทั้งสองคนต่างหน้าแดงเหมือนคนรักที่ใกล้ชิด ไม่มีใครหลบหลีก ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา

โทรหาเพื่อนสนิทที่เป็นทนาย "ไม่กี่วันก่อนบริษัทในฮ่องกงเชิญให้ฉันไปนำทีม ฉันจะออกเดินทางในอีกสองวัน"

เพื่อนสนิทนิ่งไปสองวินาที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกใจ "คุณตกลงกับเสิ่นหนานแล้วเหรอ? คุณยอมอยู่ห่างกันเหรอ

?" ฉันยักไหล่แล้วยิ้มขมขื่น "ไม่ใช่แค่แยกกันอยู่ ฉันขอหย่าแล้ว อยากให้คุณช่วยร่างสัญญาหย่าให้หน่อย" เธออึ้งไปชั่วขณะ

แล้วถอนหายใจลึก "แม้แต่คู่รักตัวอย่างอย่างพวกคุณ ก็ไม่สามารถผ่านพ้นช่วงเจ็ดปีแห่งความอึดอัดได้เหรอ

?" ฉันกับเสิ่นหนานเคยเป็นคู่รักในมหาวิทยาลัยที่ทุกคนอิจฉา เราคบกันตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปีสี่

เรียนจบก็แต่งงาน จนถึงตอนนี้ก็เจ็ดปีแล้ว

ดังนั้น ฉันรู้จักเขาดีพอ เขาไม่เคยดื่มชานม เวลาออกไปทานข้าวเขาก็แค่สั่งเมนูเดิม

แต่ตอนนี้เขากลับสั่งชานมหวานน้อยไม่ใส่น้ำแข็งได้แม่นยำ

เพราะเขาเคยซื้อชานมรสนี้ให้ใครบางคน

และฉันรู้ดีว่าคนๆ นั้นไม่ใช่ฉัน แต่เป็นหลินเหนียนเหนียน

กลุ่มนักศึกษาผ่านมาข้างๆ ฉันด้วยเสียงหัวเราะและเสียงซุบซิบ "หลินเหนียนเหนียนถูกอาจารย์เสิ่นเรียกไปที่ห้องทำงานอีกแล้ว น้องใหม่คนนี้ได้รับความเอ็นดูจริงๆ เธอเป็นคนแรกเลย" "ชู่ อย่าพูดไปเรื่อย อาจารย์เสิ่นแต่งงานแล้วนะ" "ได้ยินว่าภรรยาของอาจารย์เสิ่นเป็นคนแข็งกร้าวมาก

อาจารย์เสิ่นเลยอยู่ที่ทำงานจนดึกทุกวันกว่าจะกลับบ้าน" "หรือว่าเพราะหลินเหนียนเหนียนถึงอยู่จนดึก?" ดูสิ ทุกคนเห็นว่าเขาเบื่อฉันและเอาใจใส่หลินเหนียนเหนียน ยกเว้นตัวเขาเอง

เมื่อกลับบ้านเก็บของ ฉันเผลอทำสมุดบันทึกของเสิ่นหนานตกลงไป

และมีรูปถ่ายหลุดออกมา

ใต้แสงบอลดิสโก้ในห้องคาราโอเกะ เขากับหลินเหนียนเหนียนกำลังเล่นเกมที่ใช้ปากฉีกกระดาษทิชชู รอบๆ มีคนเชียร์และหัวเราะ บรรยากาศน่าตื่นเต้นและน่าสงสัย รูปถ่ายมีรอยนิ้วมือหลายจุด

แสดงว่าเสิ่นหนานได้ลูบไล้ใบหน้าของหลินเหนียนเหนียนหลายครั้งจนละเอียด

หัวใจของฉันเหมือนถูกบีบด้วยมือขนาดใหญ่จนรู้สึกเจ็บปวด ตีสาม เสิ่นหนานกลับถึงบ้านในที่สุด พร้อมกับสาวน้อยที่โซเซและมีกลิ่นเหล้าฟุ้ง

เมื่อเห็นฉันที่มองด้วยสายตาเย็นชา หลินเหนียนเหนียนเข้ามากอดแขนฉัน ทำเป็นสนิทสนม "พี่สะใภ้ วันนี้บังเอิญมีนัดกับเพื่อนร่วมสำนัก อาจารย์เสิ่นเครียดเพราะพี่โกรธเขา เลยให้ฉันอยู่ดื่มเหล้ากับเขา" "ดื่มจนดึกเกินไป หอพักก็ปิดแล้ว

เขาเลยพาฉันมาพักที่นี่" "พี่ไม่ว่าอะไรใช่ไหม?" ฉันดึงมือออก ถอยหลังสามก้าว "วันนี้โรงแรมคงขายดีมากจนเต็มหมดเลยเหรอ

?" เสิ่นหนานเม้มปากแน่นด้วยความโกรธ "เหนียนเหนียนเป็นผู้หญิงคนเดียวตอนกลางคืนไปนอนที่โรงแรม คุณสบายใจเหรอ

?"

หลินเหนียนเหนียนทำหน้าเศร้าแล้วหลั่งน้ำตาออกมา "พี่สะใภ้ไม่พอใจก็ช่างเถอะ อาจารย์เสิ่นอย่าโกรธเพราะฉันเลย" ฉันหัวเราะขำขัน "เสิ่นหนานเป็นคนมีภรรยา พวกคุณยังมีความสัมพันธ์แบบอาจารย์และลูกศิษย์ ไม่กลัวคำพูดคนอื่น ดื่มเหล้าจนดึก คนที่ผิดกลายเป็นฉันแล้วเหรอ?" "เธอเป็นผู้หญิงคนเดียว คุณไม่สบายใจ งั้นฉันออกไปเองได้ไหม

?" ไม่รู้ว่าเพราะแอลกอฮอล์หรือเปล่า ครั้งแรกที่เขาโกรธฉันอย่างรุนแรง "ถ้าอยากไปก็ไปเลย อย่ากลับมาอีก!" ฉันไม่พูดอะไรเพิ่มเติม ลากกระเป๋าออกไป

ฉันจะไม่กลับมาอีกแล้ว