ภรรยาของผู้บริหารขอหย่าอีกแล้วนะ

เมื่อหมอวินิจฉัยว่ากู มานอนไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมา ฟู่จิงติงจึงยอมรับคำขอของเธอ

แต่ฟู่จิงติงก็ยังคงเย็นชาต่อเธอ หรงชูเชิดคางขึ้น มองตรงไปที่เขาอย่างไม่หวั่นไหว “ฉันคือภรรยาของคุณ แล้วทำไมเธอกลับมา ฉันต้องย้ายออกไปล่ะ?” ฟู่จิงติงหันมามองทันที สีหน้าเริ่มเข้มขึ้น ดวงตาลึกซึ้งยิ่งน่ากลัว “ทำไมล่ะ? ก็เพราะกู มานอนบอกว่า หกปีที่แล้วเธอขับรถชนเธอ!”

หรงชูนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมา แต่หัวเราะอย่างขมขื่น “ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ทำ คุณจะเชื่อไหม?”

ฟู่จิงติงค่อยๆ เข้ามาใกล้เธอ จนสุดท้ายบีบเธอไปจนถึงมุมห้อง เสียงเย็นชา “คุณคิดว่าผมจะเชื่อไหม?”

ชายคนนั้นใช้ดวงตาสีดำมองเธอตลอด ที่ในนั้นมีแต่ความเกลียดและความชิงชังที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด

“คุณเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจไม่ถูกต้อง ผมอยากได้คืนความเจ็บปวดที่กู มานอนได้รับจากคุณเป็นพันๆ เท่า!” ฟู่จิงติงใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา

หรงชูตื่นตระหนกกับความโหดร้ายที่อยู่ในดวงตาของเขา หกปีแล้ว

แม้แต่ก้อนหินก็น่าจะอุ่นขึ้นได้

แต่หัวใจของเขายังเย็นชา “ฉันไม่ได้ทำ!”

หรงชูเม้มริมฝีปากแน่น ฟู่จิงติงมองลงมาที่เธอ ดวงตาสีดำเย็นชาและหนาวเหน็บ ไม่มีความอบอุ่นใดๆ “คุณเป็นผู้หญิงฉลาด คุณควรรู้ว่าต้องทำอย่างไร” เขาเดินออกไป

เหลือเพียงความเงียบเย็นในห้อง หรงชูมองตัวเองในกระจก ซีดเซียวและเหนื่อยล้า นี่เธอจริงๆ หรือ? ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นคนที่ภูมิใจมาก

ในความสัมพันธ์นี้กลับกลายเป็นคนต่ำต้อยไปได้อย่างไร ช่างน่าขันจริงๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เธอถอนหายใจเบาๆ “ถึงเวลาที่จะปล่อยตัวเองไปแล้ว

. . .

” วันรุ่งขึ้นแต่เช้า ฟู่จิงติงก็พากู มานอนไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายอีกครั้ง

หรงชูยืนอยู่หน้ากระจก ถอดผ้ากันเปื้อนที่ใส่มาหกปีออก เปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีขาว หยิบกระเป๋าเดินทางลงไปข้างล่าง

ฟู่จิงลินนั่งไขว่ห้างดูทีวี พอเงยหน้าขึ้นเห็น “เฮ้! คุณจะไปไหน?” หรงชูมองเขาอย่างเย็นชา ไม่สนใจ เดินตรงไปที่ประตู

ฟู่จิงลินเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบเดินเข้ามาดึงกระเป๋าของเธอไว้ คิ้วขมวดตา “คุณหูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ? ห้องคุณทำความสะอาดหรือยัง? อาหารคุณทำหรือยัง? เช้านี้จะไปไหนล่ะ?” เด็กชายวัยสิบหกปี ไม่มีความเคารพต่อพี่สะใภ้เลย

แม้แต่นิดเดียว ยังกล้าสั่งและบงการ

หรงชูจับนิ้วของเขาเปิดทีละนิ้ว หน้าตาเย็นชา “ฟังนะ เจ้าตัวแสบ จากนี้ไป ฉันไม่รับใช้พวกคุณแล้ว” เธอไม่ได้ใช้แรงมาก

แต่เขาจงใจร้องเสียงดัง “แม่ของจิงลิน! แม่รีบมาเร็ว! ผู้หญิงบ้าคนนี้รังแกผม!” “เกิดอะไรขึ้นจิงลิน?” หวัง ซู่ฉินลงมาชั้นล่าง เห็นแล้วสีหน้าทันทีเปลี่ยนเป็นเขียว เธอด่าทอและถือไม้ไก่ฟาดไปที่หรงชู “โอ้โห! คุณคนไร้ค่า! กล้ารังแกลูกชายฉัน! ฉันจะสั่งสอนให้รู้สำนึก!”

ก่อนหน้านี้หญิงชราคนนี้ก็เคยตีเธอมาก่อน

เพื่อฟู่จิงติงเธอจึงอดทน

แต่ครั้งนี้. . .

หรงชูจับไม้ไก่ไว้ ดึงแรงแล้วโยนลงพื้น เสียงเย็นชา “คุณลองแตะตัวฉันอีกทีสิ?” หวัง ซู่ฉินตกใจจนเงียบไป

เมื่อเธอตอบสนองก็ร้องเสียงดัง “หรงชูคุณกล้าท้าทายโชคชะตาหรือ! ฉันจะให้ลูกชายฉันหย่ากับคุณ!”

เมื่อก่อนเพราะเห็นแก่คุณนายใหญ่ เธอจึงหลีกเลี่ยงการมีปากเสียงกับหวัง ซู่ฉิน และไม่อยากถูกฟู่จิงติงเกลียด

แต่ตอนนี้เธอไม่กลัวแล้ว หรงชูพูดอย่างเฉยเมย “ตามใจ” ไม่สนใจคนข้างหลังที่โวยวาย

เธอลากกระเป๋าเดินออกจากบ้านฟู่ ข้างนอกมีรถเฟอร์รารีสีแดงจอดอยู่ ชายบนรถหล่อและมีเสน่ห์ เรียกเธอ “ที่รัก~ ขึ้นมาเร็ว” หรงชูนั่งขึ้นรถ ทั้งสองคนออกไป