นับถอยหลังสู่ความเสียใจของพ่อทูนหัว

ลูน่านั่งขดตัวอยู่บนโซฟาตลอดทั้งคืน

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นเธอพยายามรวบรวมสติจากความรู้สึกที่พังทลาย เธอลุกขึ้น จัดเก็บของใช้ทั้งหมดของเธอให้เรียบร้อย แล้วลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องเพื่อจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น

ทันทีที่ออกจากห้อง เธอก็ชนเข้ากับเลียมที่กำลังอุ้มเอเลน่าที่หมดสติขึ้นบันได เมื่อเห็นลูน่า เขาก็เบิกตากว้าง "ที่รัก คุณจะไปไหน?"

ลูน่ามองเขาด้วยสายตาเย็นชา สายตาของเธอจ้องไปที่รอยจูบบนลำคอของเลียมและผู้หญิงที่อ่อนแอในอ้อมแขนของเขา

เธอหัวเราะเยาะในใจ "ฉันจะออกไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ จะได้รู้สึกดีขึ้น" ลูน่าไม่ได้บอกความจริงกับเขา เธอแค่แต่งเรื่องขึ้นมา เลียมกำลังจะถามต่อ

แต่ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาก็เริ่มไอ เขาตกใจทันที

แสดงท่าทีที่ลูน่าไม่เคยเห็นมาก่อน เขาตอบเพียงว่า "โอเค" แล้วรีบอุ้มเอเลน่ากลับเข้าห้อง

ลูน่าลากกระเป๋าเดินทางของเธอ พร้อมบอกตัวเองให้เข้มแข็ง

เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เธอไปเช็คอินที่โรงแรม แล้วออกไปทำสามสิ่ง

สิ่งแรก เธอขายคฤหาสน์ที่เลียมเคยให้เธอ และโอนเงินเข้าบัญชีตัวเอง

สิ่งที่สอง ลูน่าลบลายสักชื่อเลียมออกจากร่างกาย

สิ่งที่สาม เธอไปที่ชายหาด แล้วโยนสร้อยข้อมือที่เป็นมรดกตกทอดที่เลียมเคยให้เธอลงไปในทะเล

ครั้งหนึ่ง เลียมซึ่งเป็นคนที่มีชื่อเสียงและได้รับการยกย่อง เคยก้มลงคุกเข่าเพื่อสวมรองเท้าส้นสูงให้เธอ แล้วจูบหน้าผากลูน่าอย่างอ่อนโยน มอบสร้อยข้อมือที่เป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศให้กับเธอ

แต่ตอนนี้เขาจะไม่ทำอีกแล้ว เพราะเขาไม่ได้รักลูน่าอีกต่อไป

คลื่นทะเลกลืนสร้อยข้อมือไปทันที เกิดเป็นคลื่นน้ำวนขึ้นมา

ลูน่าไม่หันหลังกลับด้วยความอาลัย เธอเดินจากไป ลมทะเลพัดกระโปรงของเธอ เธอก้มลงจัดกระโปรง แต่กลับถูกคนจับจากด้านหลังแล้วโยนขึ้นรถ

มีกลิ่นแปลกๆ ในรถ ทำให้ลูน่ามึนหัวทันที ก่อนจะหมดสติไป

เธอได้ยินเสียงพูดเบาๆ จากข้างหน้า "รีบไปเร็ว เอเลน่าให้มาให้ทันก่อนบ่ายสาม"

จากนั้นหัวลูน่าก็ฟาดกับกระจกรถอย่างแรง หมดสติไป

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา เธอพบว่าตัวเองอยู่ในโกดังร้าง

ลูน่าและเอเลน่าถูกมัดแยกกันอยู่บนเก้าอี้คนละด้าน

ลูน่ามองเอเลน่า ด้วยความรู้สึกขยะแขยง

พวกเธออยู่ไม่ห่างกันมาก ลูน่าสามารถเห็นรอยที่อยู่บนตัวเอเลน่าได้ชัดเจน

แม้กระทั่งรอยที่เกิดจากการถูกล่ามที่คอเธอ ซึ่งเป็นรอยจากปลอกคอของเลียม

เอเลน่าสังเกตเห็นว่าลูน่าตื่นแล้ว เธอยกคิ้วให้ลูน่า พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย

"ลูน่า ฉันเห็นเธอเมื่อคืนในห้องใต้ดิน ไหนๆ ก็ได้ยินแล้ว ฉันก็ไม่ต้องแกล้งอีกแล้ว

การลักพาตัวครั้งนี้ฉันเป็นคนวางแผนเอง แล้วพอเลียมมาถึง เธอก็ลองเดาดูสิว่าเขาจะเลือกช่วยใคร?"

ลูน่าก้มหน้าลงลึกๆ เลียมจะช่วยเธอไหม?

พวกโจรใช้โทรศัพท์ของลูน่าโทรหาเลียม บอกให้เขารีบเอาเงินมาคนเดียว ไม่อย่างนั้นจะฆ่าภรรยาของเขา

เสียงจากปลายสายฟังดูร้อนรน สิบนาทีต่อมาเขาก็มาถึง

เลียมเตะประตูโกดังอย่างแรง เมื่อเห็นคนที่ถูกมัดทั้งสองก็อึ้งไป

"ฉันคิดว่าเขาจะจับแค่ลูน่าไม่ใช่เหรอ?"

ลูน่าขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยมีด

"คุณเลียม ถ้าอย่างนั้นมันก็จบแล้ว เงินที่คุณนำมามีแค่พอช่วยคนเดียว คุณเลือกเอา" โจรพูดพร้อมกับรับเงินจากเขา

เอเลน่ามองลูน่าอย่างมั่นใจ

ถัดมา เลียมก็พูดขึ้น...