ร่วงลงทีละขั้น: ประธานาธิบดีผู้ไม่ถือศีลตกอยู่ในความรักอันร้อนแรง

聶辞กำหมัดแน่นแล้วคลายออก “ฉันไปเทน้ำ”

ข้างหลัง, กัวหนิงรุ่ยพูดเบาๆเตือนเขา “อย่าโกรธไปเลยนะ ไม่ว่าจะยังไง聶辞เมื่อก่อน...”

“เธอก็พูดแล้วนั่นมันเมื่อก่อน”

聶辞จับแก้วน้ำแน่น

ตอนเธอถือแก้วน้ำกลับมา เห็นกัวหนิงรุ่ยจุ๊บแก้มจีเหิงอย่างรวดเร็ว พอ聶辞เห็นก็อายจนต้องซ่อนตัวในผ้าห่ม

“ฉัน...ฉันจะนอนแล้ว”

“โอเค ฉันจะอยู่ข้างเธอ”

จีเหิงยิ้มมุมปาก สายตาเหลือบมองหญิงสาวข้างๆ

聶辞วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ เหมือนไม่เห็นอะไร สายตาจ้องตรงอย่างไร้ความรู้สึก

เขาหรี่ตาลง

ทันใดนั้น聶辞ก็ตกใจ สายตาไม่อยากจะเชื่อ มองเขาอย่างตกตะลึง หน้าแดงก่ำ ร่างกายตึงเหมือนก้อนหิน มือทั้งสองข้างจับขอบโต๊ะอย่างไม่รู้ตัว

เธอทั้งโกรธทั้งอาย มองชายข้างๆอย่างขุ่นเคือง

วันนี้聶辞ใส่ชุดกระโปรงที่ยาวเหนือเข่า ขาเรียวยาวจากต้นขาถึงข้อเท้า ดูเซ็กซี่เหลือเกิน

จีเหิงละสายตาออก ยิ้มอย่างมีเลศนัย

เขารู้ดีว่าจะยั่วเธออย่างไร ง่ายดายที่จะทำให้เธอทั้งตัวสั่นเทา ขาอ่อนแรง

จนกระทั่งเธอมองเขาด้วยสายตาที่ทั้งอายทั้งโกรธ เขาพูดเบาๆที่ได้ยินกันแค่สองคน “ผู้หญิงนี่อ่อนโยนเหมือนน้ำ”

เขาหยิบกระดาษออกมา เช็ดนิ้วอย่างใจเย็น ยิ้มเยาะเธอ

聶辞กัดฟันแน่น หันหน้าไปทางอื่นไม่มองเขา มือทั้งสองกดกระโปรงไว้แน่น

ต่อหน้าคู่หมั้นเขายังกล้าล้อเล่นกับผู้หญิงอื่น เขาไม่มีความละอายใจบ้างเลยหรือ?

กัวหนิงรุ่ยเพิ่งโผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม มองจีเหิงด้วยตาโตๆ “เหิงที่รัก ฉัน...”

เธอมอง聶辞 อยากจะพูดแต่ก็หยุด

聶辞อยากจะออกไป จึงหาเหตุผลแล้วเดินออกไปอย่างรีบเร่ง

จีเหิงมองไปทางที่聶辞หายไป เขาขมวดริมฝีปาก สายตาเต็มไปด้วยความมืดมน

“เหิงที่รัก?”

กัวหนิงรุ่ยเรียกอีกครั้ง เขาถึงเงยหน้าเหมือนรู้ว่าเธออยากพูดอะไร ยิ้มเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นจัดผ้าห่มให้เธอ “พักผ่อนให้ดีนะ สิ่งสำคัญตอนนี้คือฟื้นฟูร่างกาย อย่าลืมงานแต่งของเราเดือนหน้า”

กัวหนิงรุ่ยมองเขา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

—

聶辞ยืนอยู่ในทางเดิน ลมเย็นที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างช่วยบรรเทาความร้อนบนแก้มของเธอ

ข้างหลังมีเสียงฝีเท้า ไม่ช้าไม่เร็ว “หลังจากนี้เธออยู่ที่นี่ดูแลหนิงรุ่ย”

เสียงของชายคนนั้น เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยหลังจากที่พอใจ

ภาพในหัวไม่สามารถลบออกได้ ทำให้ใบหน้าเธอแดงอีกครั้ง

“เราตกลงกันแล้วนะ คุณห้ามทำให้การเรียนของฉันเสียหาย”

“จะไม่เสียหาย ใช้เวลาว่างของเธอ” จีเหิงมอง聶辞ด้วยสายตาเย็นชา ต่างจากเขาตอนที่มีอารมณ์เมื่อครู่

“ฉันยังต้องทำงานด้วย”

เธอปฏิเสธอย่างชัดเจน ไม่พูดถึงว่าต้องเผชิญกับคนในวงการเก่า เธอเองก็ยากที่จะเผชิญหน้ากับกัวหนิงรุ่ยในสถานการณ์นี้กับจีเหิง

“ลาออก”

เสียงเขาเด็ดขาด เขยิบเข้ามาใกล้ จับมือซ้ายของเธอ เลือดบนผ้าพันแผลไม่สดแดงเหมือนตอนแรก

“เงินที่ฉันให้ไม่พอหรือ? เธอต้องทำให้ตัวเองเจ็บแบบนี้?”

聶 辞กลัวคนจะเห็นว่าเขาสนิทสนมกับเธอมาก ใช้แรงสะบัดมือของเขาออก “ไม่ใช่เพราะเงิน แม้จะรู้ว่าเขาเกลียดฉันแต่ฉันก็ยังเลือกอยู่ข้างเขา”

จีเหิงเลิกคิ้ว ยิ้มอย่างเยาะเย้ย สายตาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง เย็นชาและแหลมคม “ไม่ใช่เพราะเงิน?”

พูดจบ เธอเองก็รู้ตัว หน้าแดงหลบตา

น่าขำจริงๆ ไม่ใช่เพราะเงิน ทั้งที่รู้ว่าเขาเกลียดเธอ แค่ต้องการทำให้เธออับอาย แต่เธอกลับอยู่บนเตียงของเขา

“ถ้าฉันจำไม่ผิด แม่เธอก็อยู่โรงพยาบาลนี้ใช่ไหม?”

聶辞หน้าเปลี่ยนสี “คุณสัญญากับฉันว่าจะไม่หาความกับครอบครัวฉัน!”

เขาจับคางเธอ “ฮะฮะ ก็ต้องดูว่าเธอ...เชื่อฟังไหม”

ปล่อยคางเธอ เขาถอยออกไปหนึ่งก้าว แสดงความรังเกียจ “ไปหาหมอให้จัดการแผลเธอซะ!”

จนกระทั่งเขาเดินไป聶 辞จึงค่อยๆเดินไปหาพยาบาลให้ทำแผลใหม่

กลับมาที่ห้อง กัวหนิงรุ่ยยังไม่หลับ แต่ยิ้มเยาะ聶辞

“ไม่อยากเชื่อเลย ลูกสาวคนโปรดของบ้าน聶ต้องมาดูแลฉัน”

聶辞ไม่พูดอะไร ยื่นน้ำให้เธอ

กัวหนิงรุ่ยมอง “เย็นหมดแล้ว ฉันจะดื่มได้ยังไง?”

เธอเอื้อมมือผลักแก้วตกแตกกระจาย

聶辞รีบถอยหลัง จึงไม่โดนเศษแก้ว

กัวหนิงรุ่ยยิ้ม “โอ้ ขอโทษนะ แค่เผลอไป ”

聶辞กัดฟัน บอกตัวเองว่าแค่งาน แล้วเงียบกริบเก็บเศษแก้ว

“เธอคิดว่าถ้าพยายามใกล้ชิดเหิงที่รัก เธอจะพลิกชีวิตได้อย่างนั้นหรือ?” กัวหนิงรุ่ยไม่ต้องแสร้งทำอะไรต่อหน้聶辞 เพราะพวกเธอเคยคุ้นกันมาก

“聶辞 ฉันบอกเธอว่า จีเหิงเป็นของฉัน! เพื่อให้เขาชอบ ฉันต้องผ่านความยากลำบากมากมาย! ฉันจะไม่ให้ใครมาแย่งเขาไป!”

聶辞เก็บของเสร็จ ลุกขึ้นมองเธออย่างสงสาร “งั้นก็รักษาเขาให้ดีนะ ฉันจะอวยพรให้พวกเธออยู่ด้วยกันตลอดไป ”

ไม่สนใจเสียงเยาะเย้ยข้างหลัง หันหลังเดินออกไป

—

วันต่อมา聶辞ยังไม่เลิกเรียนก็ได้รับข้อความจากกัวหนิงรุ่ย ให้เธอไปซื้อขนมหวานที่เธอชอบที่สุดจากฝั่งตะวันตกของเมือง แล้วไปซื้อกาแฟจากฝั่งตะวันออก เมื่อ聶辞มาถึงโรงพยาบาล ฟ้าก็มืดแล้ว

เธอถืออาหารเดินเข้าห้องโถงโรงพยาบาล เจอเวินหลิง

“เสี่ยว辞!”

เวินหลิงเดินเข้ามายิ้ม聶辞มองเธอ เธอแต่งตัวดูดีมาก ใส่แว่นกันแดดที่บังหน้าไปครึ่งหนึ่ง

“มาเยี่ยมแม่? ไปกัน ฉันไปด้วย”

เธอจับแขน聶辞จะเข้าลิฟต์聶辞ไม่ชินกับการใกล้ชิดแบบนี้ “เธอไปก่อน ฉันมีธุระ”

聶辞กับเวินหลิงเป็นพี่น้องในนาม ไม่มีความรู้สึกกัน ตอน聶家ไม่เกิดเรื่อง บ้าน聶家มีคนมาเยี่ยมเยียนมากมาย เวินหลิงก็ไปบ่อย เธอพูดหวานเก่ง ทำให้ผู้ใหญ่ชอบ หลัง聶家เกิดเรื่อง เธอก็ไม่เคยมาอีก

เวินหลิงมั่นใจ聶辞แค่ข้ออ้าง “เธอจะมีธุระอะไร?”

เธอเห็นกาแฟที่聶辞ถือ ดีใจ “เธอรู้ได้ไงว่าฉันชอบยี่ห้อนี้? แต่หายากจริงๆนะ ผู้ช่วยฉันไปซื้อทีไรต้องต่อคิวนาน ” พูดแล้วจะรับไป “ขอบคุณนะ...”

แต่聶辞หลบมือเธออย่างเย็นชา “ไม่ใช่ซื้อให้เธอ”

聶辞รู้จักเวินหลิงดี ตั้งแต่เด็ก เวินหลิงจะเอาของที่聶辞ต้องการไปเงียบๆ

เวินหลิงถูกปฏิเสธ หน้าตึงไป ยิ้มไม่ออก “ให้แม่หรือ? ฮะฮะ แม่ดื่มกาแฟไม่ได้ เธอก็รู้ ให้ฉันเถอะ”

เธอจับแขน聶辞อย่างแรง聶辞เจ็บ จึงผลักเธอออก “บอกแล้วว่าไม่ใช่ของเธอ!”

เวินหลิงหน้ามืด ยิ้มเยาะ “อ๋อ~ งั้นคือให้รางวัลตัวเอง? เธอรู้จริงๆว่าต้องสนุก เธอไม่รู้หรือว่าแม่ป่วยอยู่โรงพยาบาลต้องใช้เงินมากมาย? ใช้เงินฟุ่มเฟือย เธอไม่คิดถึงแม่บ้างหรือ?”