ร่วงลงทีละขั้น: ประธานาธิบดีผู้ไม่ถือศีลตกอยู่ในความรักอันร้อนแรง

จีเหิงจะแต่งงานแล้วเหรอ?

เมื่อได้ยินข่าวนี้ เนี่ยจือรู้สึกสับสนในใจเล็กน้อย

ถ้าเขาแต่งงานแล้ว ก็คงจะปล่อยเธอไปได้ใช่ไหม เธอควรจะดีใจ

แต่ก็หมายความว่า เขาจะไม่จ่ายเงินให้อีกต่อไป ไม่ใช่แค่ค่าเรียน ค่ารักษาตัวของแม่ก็เป็นจำนวนมหาศาล ที่เธอไม่สามารถจ่ายได้เลยในตอนนี้! ถึงแม้เธอไม่อยากยอมรับ ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือการเปลี่ยนจากสถานการณ์หนึ่งไปยังอีกสถานการณ์หนึ่ง ...

เขาจู่ๆ ก็ดูโกรธ เธอถูกผลักให้กลับมาสู่ความเป็นจริง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาและเย้ายวนของเขา ชายหนุ่มที่มุมตาแดงริมฝีปากแน่น แม้กำลังทำสิ่งที่ใกล้ชิดที่สุด เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชา

เนี่ยจืออ้าปาก แต่ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ "ก็ดี...ยินดีด้วย"

เขาจ้องมองใบหน้าที่สวยงามเหมือนหน้ากากที่สมบูรณ์แบบ ไม่พบรอยร้าวแม้แต่นิดเดียว

ดวงตาเย็นชาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนสี กัดฟันและหัวเราะเยาะเย็นชา "ดี ดีมาก"

เขาไม่ยอมผ่อนปรน เนี่ยจือหายใจไม่เป็นจังหวะ

จีเหิงกำลังแก้แค้นและทำให้เธออับอาย แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ยิ่งเธอต่อต้าน เขาก็ยิ่งมีวิธีทำให้เธอเสียการควบคุม

"ยินดีด้วย? ฮะฮะ..."

ชายหนุ่มจ้องมองเธอไม่ละสายตา

"เจ็บจัง!"

เขาเงยหน้าขึ้นเห็นรอยกัดที่กระดูกไหปลาร้าของเธอมีเลือดซึมออกมา ราวกับชื่นชมงานศิลปะ

เห็นความตื่นเต้นในดวงตาของเขา เนี่ยจือจ้องมองเขาด้วยความเกลียดชัง "นาย...บ้า!"

เขาหยิกคางเธอ ดึงหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจร้อนๆ กระทบหน้าเธอ "คิดว่าแบบนี้จะหนีฉันพ้นเหรอ?"

เธอกัดริมฝีปากไม่พูด แต่สายตาไม่ยอมแพ้

เขาหัวเราะเยาะและยิ่งรุนแรงขึ้น

กว่าจะเลิกก็ค่ำแล้ว เนี่ยจือที่มีไข้ตั้งแต่แรก เมื่อเขาออกไป เธอก็เหมือนถูกดึงออกจากเตาไฟ

จีเหิงถอนตัวออก มองเธอด้วยตาหยี และไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะหันไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อได้ยินเสียงน้ำ เนี่ยจือรู้ว่าเธอควรจะไปแล้ว

เขาไม่ชอบให้เธอพักค้างคืนที่นี่ ดังนั้นไม่ว่าจะดึกแค่ไหน เมื่อเขาไปอาบน้ำ เธอก็จะรีบจัดการตัวเองแล้วออกไป

แต่วันนี้เธอรู้สึกแย่จริงๆ แค่เหยียบพื้นก็เหมือนเหยียบฝ้าย เมื่อจีเหิงออกมาพร้อมผ้าขนหนู เธอเพิ่งใส่เสื้อคลุมได้

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

เนี่ยจือก็อึดอัด หันหลังให้เขา พยายามรักษาท่าทางให้ตรง

จีเหิงไม่พูดอะไร รินน้ำให้ตัวเองดื่มช้าๆ

ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นมือซ้ายของเธอที่ถูกพันด้วยผ้า เลือดซึมออกมาจากผ้าพันแผล

เขาวางแก้วลง เดินไปจับข้อมือเธอ เสียงเย็นชาและเด็ดขาด "เกิดอะไรขึ้น?"

เนี่ยจือพยายามดึงมือกลับ "บาดเจ็บตอนทำงานพิเศษ"

จีเหิงจ้องเธอ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โทรศัพท์ดังขึ้นพอดี

เขามองดู

จากนั้นหันกลับไปรับสาย "ทำไมโทรมาดึกขนาดนี้...อืม กำลังจะนอนแล้ว ..." เขาพูดกับคนในสายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เหมือนกำลังตามใจและดูแล

เนี่ยจือไม่สนใจคนในสาย ใช้โอกาสที่เขาคุยโทรศัพท์รีบออกไป แต่เมื่อมือจับประตู จีเหิงก็วางสายและหันมามองเธอ

เห็นเธอรีบออกไป เขายกคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

เนี่ยจือเพิ่งสวมรองเท้า ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขี้เกียจ "คืนนี้อยู่ที่นี่"

"ทำไม? นายไม่ใช่ว่า..."

เขาดึงผ้าขนหนูออกทันที เนี่ยจือรีบหันหลัง ใบหูแดงก่ำ จับสายกระเป๋าเป้ที่สะพายข้างไว้แน่น

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น "ทำไมต้องทำเป็นไม่รู้จักกัน เราก็เห็นกันหมดแล้ว"

ไม่ใช่แค่เคยเห็น แต่เธอยัง...

ความอายยิ่งทวีคูณ ใบหน้าของเนี่ยจือแดงจัด

ชายหนุ่มเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว เดินเข้ามา มองใบหน้าก้มต่ำของเธอ "คุณหนูใหญ่บ้านเนี่ยเก่งเรื่องดูแลคนพอดี มีงานหนึ่งเหมาะกับเธอ"

"อะไร?"

เนี่ยจือเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ไม่ค่อยเข้าใจ

***

โรงพยาบาล ห้องวีไอพีชั้นบนสุด

เนี่ยจือมาที่โรงพยาบาลนี้บ่อย แต่ไม่เคยรู้ว่าชั้นบนสุดมีห้องที่หรูหราแบบนี้

"ขอโทษนะ ที่เรียกเธอมาดึกๆ ฉันแค่กลัวนิดหน่อย ..."

เสียงของหญิงสาวอ่อนหวาน ราวกับออดอ้อนในหน้าชายที่เธอชอบ

เนี่ยจือยืนเงียบๆ ที่มุมห้อง ปล่อยผมยาวลงมาบังหน้า มองไม่เห็นใบหน้า

"รู้ว่าเธอไม่ชินกับการนอนคนเดียว ฉันก็เลยพาคนมาด้วยไง" จีเหิงยิ้มในดวงตาอย่างอบอุ่น

"แล้วผู้หญิงคนนี้คือใคร?" กัวหนิงรุ่ยมองเนี่ยจืออย่างพิจารณา รู้สึกได้ว่าเด็กสาวคนนี้อายุยังน้อย เหมือนผลไม้สุกที่ใครเห็นก็อยากชิม ตั้งแต่เข้ามาเธอก็เงียบเหมือนตุ๊กตาเซรามิกที่พร้อมจะพัง

สายตาของกัวหนิงรุ่ยมีความระแวง แต่ยังยิ้มถาม "ทำไมพาเพื่อนมาดึกๆ แบบนี้ล่ะ?"

"เพิ่งรับเข้ามาเป็นผู้ช่วยฝึกงาน" จีเหิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ หันกลับไปด้วยท่าทีสบายๆ "แค่มาทักทาย"

เนี่ยจือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็เดินไปข้างหน้าด้วยความอดทน

"คุณหนู"

เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

กัวหนิงรุ่ยไม่ได้สนใจตอนแรก แต่เมื่อเห็นหน้าเธอก็ชะงัก "เนี่ยจือ? เธอคือเนี่ยจือ?"

"ใช่ ฉันเอง"

เนี่ยจือตอบโดยไม่เปลี่ยนสี มือข้างขวาค่อยๆ กำแน่น

จีเหิงยกคิ้ว มุมปากยิ้มขึ้น "พวกเธอรู้จักกันเหรอ?"

"แน่นอน! อาเหิงเธออาจไม่รู้ เนี่ยจือเป็นที่รู้จักมาก คุณหนูบ้านเนี่ย ตั้งแต่เด็กจนโตเป็นเด็กในฝันของพ่อแม่! ฮะฮะ เพราะเธอ ฉันโดนดุไม่ใช่น้อยแม่ฉันตอนนั้นอยากจะแลกลูกสาวกับบ้านเนี่ยเลยล่ะ!"

กัวหนิงรุ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม แต่สายตาจับจ้องเนี่ยจือ

ลูกสาวของคนโกงเงิน ตอนนั้นเนี่ยจือโด่งดังแค่ไหน ตอนนี้ก็ตกต่ำแค่นั้น!

จีเหิงมองลงต่ำ ยิ้มเบาๆ

เขารู้ เขาจะไม่รู้ได้ยังไง ?

กัวหนิงรุ่ยรีบถามด้วยความห่วงใย "เนี่ยจือ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนล่ะ? เมื่อวันก่อนฉันได้ยินว่าบ้านเธอถูกประมูลไปแล้ว ฉันเป็นห่วงเธอจริงๆ ..."

เนี่ยจือนิ่งฟัง บีบมือจนเจ็บเพื่อลดความสนใจในสิ่งที่ได้ยิน

เมื่อเห็นเธอไม่ตอบ กัวหนิงรุ่ยเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว "โอ๊ย ขอโทษ ขอโทษ พอเจอเพื่อนเก่าก็ลืมทุกอย่างเลย"

จากนั้นเธอก็หันไปมองจีเหิงด้วยความสงสาร "อาเหิง ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า?"

จีเหิงมองเธอด้วยความอ่อนโยน ยกมือลูบผมเธอ "ไม่หรอก เธอแค่พูดความจริง"

ท่าทีของเขาทำให้รอยยิ้มของกัวหนิงรุ่ยสดใสยิ่งขึ้น

"แต่ทำไมเธอถึงมากับเนี่ยจือได้ล่ะ?"

"ใครจะไปชอบพยาบาลในโรงพยาบาล ฉันก็เลยจัดการเอง"

เนี่ยจือพยายามไม่ฟังสิ่งที่พวกเขาพูด ปล่อยตัวเองให้ว่างเปล่า จะได้ไม่เจ็บมาก

กัวหนิงรุ่ยซาบซึ้งใจ "อาเหิง คุณดีจริงๆ~" เธอจับแขนเขาออดอ้อน แล้วแอบมองเนี่ยจือทางนั้น พูดเบาๆ "อาเหิง ฉันหิวน้ำแล้ว อยากดื่มน้ำ"

จีเหิงหันกลับมา น้ำเสียงเย็นชา "ไม่ได้ยินเหรอ?"