โซ่เทวา
ตอน 3
บทที่ 3
ตุ๊บ!
เพียงไม่นานจอมก็แบกโซ่ขึ้นมายังห้องชั้นหรู ก่อนโยนลงบนเตียงไม่แรงมากนัก
“อื้อ เจ็บ” เสียงร้องโอดครวญขึ้นมาทันที
“หนักฉิบหาย...แดกควายเข้าไปหรือไงวะ”จอมบ่นขึ้น
"คีย์การ์ดห้องค่ะ" จอมรับคีย์การ์ดมาวางไว้บนโต๊ะตรงหัวเตียง ก่อนเอื้อมมือหยิบกระดาษที่ขอพนักงานไว้ก่อนหน้าเขียนข้อความลงไป เผื่อเอาไว้เวลาโซ่ตื่นขึ้นมาจะได้ไม่โวยวาย เมื่อไม่เห็นพวกเขา
"ฝากเพื่อนผมด้วยนะครับ"
"ด้วยความยินดีค่ะ"
พนักงานโค้งขอบคุณ ก่อนเดินออกไปส่งจอม พร้อมเรียกบริการแท็กซี่ให้เสร็จสรรพ
เมื่อพนักงานสาวจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายรายงานเจ้านายของตนให้รับรู้อย่างรวดเร็ว!!
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก
"เรียบร้อยแล้วครับนาย" ปากหนาเหยียดยิ้มขึ้นสูง หลังได้ยินคำรายงานจากลูกน้องตัวเอง
กริ๊ก !! แกร๊ก !!
เสียงเปิดประตูเข้ามาภายในห้องอย่างแผ่วเบา เทวาราชเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงปลายเตียงที่มีร่างบางกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่
"ออกไปรอข้างนอก...ห้ามให้ใครเข้ามารบกวนเด็ดขาด"
"ครับนาย"
บัดนี้ ภายในห้องก็เหลือแค่เทวาราชกับร่างบางที่กำลังนอนแผ่หลาอยู่ตรงหน้าเท่านั้น ร่างสูงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้อย่างไม่เร่งรีบ นิ้วหนาพลางเอื้อมเข้าไปเกลี่ยลงบนแก้มสีใสแดงระเรื่อจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์
ก่อนไล่ลงเรื่อยๆ จากจมูกไปหยุดตรงริมฝีปากบางของโซ่พร้อมประทับรอยจูบอย่างแผ่วเบา
"อื้อ…อย่ามาแตะ" ร่างบางพึมพำขึ้นมาเบาๆเมื่อถูกขัดเวลาพักผ่อน
นอกจากฉกชิมความหวานของคนตรงหน้าแล้ว เทวาราชไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น ก่อนจะเริ่มแกะเสื้อของร่างบางออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ กระทั่งมาถึงชิ้นสุดท้ายนั่นก็คือชั้นในสีขาวที่ห่อหุ้มแกนกายของโซ่ไว้
ร่างสูงไม่รอช้าที่จะปลดมันออกมาเชยชมทันที บัดนี้รูปร่างชวนมอง กล้ามท้องเป็นลอนอ่อนๆ ผิวกายขาวสว่างอมชมพู พร้อมส่วนอ่อนไหวน่ารักปรากฏต่อสายตา
เทวาราชมองตาแทบไม่กะพริบ แค่คิดว่าร่างขาวตรงหน้า ต้องตกเป็นของคนอื่นก็ไม่ชอบใจแล้ว
เทวาราชลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมถอดเสื้อคลุมออกจนหมดเหลือไว้เพียงชั้นในเท่านั้น ก่อนจะพรมจูบสร้างรอยต่างๆ ไปทั่วซอกคอขาวของโซ่ ซึ่งเป็นจุดที่ทำให้มองเห็นง่ายที่สุด
"อ๊า…อื้อ…"
เสียงหวานครางออกมาเมื่อถูกกระตุ้น ร่างสูงได้ยินกลับยกยิ้มขัน
"ชอบซินะ...หืม ตื่นมาพรุ่งนี้คงสนุกน่าดู"
ภายในห้องน้ำหรู เทวาราชกำลังรูดรั้งแกนกายใหญ่ของตัวเองเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่คั่งค้างออกเช่นกัน
รุ่งเช้า
“อื้อ… แมร่ง ปวดหัวฉิบหาย”
"ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำทานข้าวให้เรียบร้อย ฉันให้คนเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว"
"อื้อๆ" โซ่ที่ยังไม่ตื่นดี พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินตรงเข้าไปอาบน้ำโดยไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้มีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง
เดี๋ยวนะ ตอนนี้เขาอยู่ไหน? แล้วเมื่อกี้ใคร?
โซ่จำได้ว่าเมื่อคืนอยู่ที่ผับกับก้องจอม ทำไมถึงตื่นขึ้นมาอยู่ในห้องกับใครที่ไหนไม่รู้ได้?
แล้วก้องกับจอมล่ะ โซ่จำได้แค่ว่าตัวเองเมามาก แต่โซ่จำไม่ได้ว่ามาอยู่ในที่นี่ได้ยังไง
แล้วเสื้อผ้าหายไปไหน?
ทำไมตัวเขาถึงเปลือยล่อนจ้อนแบบนี้?
ไม่น่าเมาไม่รู้เรื่องแบบนี้เลยกู!
โซ่เมื่อตั้งสติได้ก็เดินตรงไปยังหน้ากระจกบานโตพลันสายตาก็สังเกตเห็นรอยแดงตามตัวตรงจุดต่างๆ โดยเฉพาะตรงซอกคอประหนึ่งเขาแพ้อะไรสักอย่าง แต่มันไม่ใช่!?
ดังนั้นไม่รอช้ารีบอาบน้ำล้างตัวเพื่อออกไปถามคนที่อยู่ข้างนอกให้รู้เรื่องทันที
“ผมมาอยู่กับคุณที่นี่ได้ยังไง ละ แล้วรอยตามตัวผมมันคืออะไร คุณทำอะไรผม!!” โซ่ถามด้วยน้ำเสียงสั่น
“จะให้ตอบคำถามไหนก่อนดีล่ะ รอยตรงที่คอ หรือที่นายมานอนกับฉันดี…หืม”
เทวาราชจงใจพูดจายียวน พร้อมยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้
หล่ออะไรขนาดนั้นอะ พระเจ้าช่างไม่ยุติธรรม!!
ร่างสูงเห็นคนตรงหน้านิ่งไม่ไหวติงก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
"ฮ่าๆ...ตะลึงในความหล่อของฉันอยู่หรอเด็กน้อย"
โซ่ได้สติก็รีบตอกกลับอีกฝ่ายทันที
"ใครเด็กน้อยกัน...แล้วก็ช่วยเอาหน้าของคุณออกไปด้วย"
เทวาราชถอยกลับไปนั่งตามเดิมแล้วตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้คนตรงข้ามได้ฟัง
"ฉัน...เทวาราช ราชบดินทร์"
ราชบดินทร์? คุ้น ๆ แฮะ โซ่นึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่คุยกันวันนั้นกับพ่อของตนเอง
"ตอนนี้ครอบครัวของเรากำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย บริษัทที่พ่อดูแลอยู่ไม่สามารถหมุนเงินได้ทัน พ่อและแม่พยายามทำทุกทางแล้ว สุดท้ายได้ไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลราชบดินทร์ ลูกพอจะรู้จักไหม"
อย่าบอกนะว่า...คนคนนี้คือคู่หมั้นของผม!!!
"คุณคือเทวาราช?" ร่างสูงพยักหน้าขึ้นลงเป็นการตอบรับ
"แล้วเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น ผมจำได้ว่ามากับเพื่อนอีกสองคนนะ แล้วเพื่อนของผมอยู่ไหนล่ะ" โซ่ยังคงเอ่ยถามเทวาราชไม่หยุดหย่อน
"เพื่อนนายปลอดภัยดี ไม่เชื่อก็ดูโน๊ตตรงหัวเตียงที่เพื่อนนายทิ้งไว้ซิ" เทวาราชชี้ตรงไปยังโต๊ะร่างบางหันตาม ก่อนจะพบว่ามันคือลายมือจากเพื่อนเขาจริงๆ
เห้อ...เสียงถอนหายใจเมื่อได้อ่านข้อความทั้งหมด อย่างน้อยเพื่อนเขาก็ปลอดภัยดี
"แล้วร่องรอยตามตัวผมล่ะ...คุณจะอธิบายว่ายังไง"
โซ่ถามเทวาราช ก่อนจะได้ยินคำพูดจนแทบจะถลาเข้าไปฆ่าอีกฝ่ายให้ตายคามือ
"ก็แค่อยากเช็คของให้แน่ใจว่ายังสมบูรณ์ดีอยู่หรือเปล่า ถ้าเจ้าสาวมีตำหนิใครจะเอาลง จริงมั้ย!!!"
เพี้ยะ!!!
เสียงตบฉาดใหญ่ดังขึ้น พร้อมใบหน้าหันมองด้วยสายตาแข็งกร้าว
"กล้าตบกู?" ร่างสูงถลาเข้าบีบปากโซ่อย่างแรงจนเริ่มเจ็บ
"น้อยไปด้วยซ้ำ...คนอย่างคุณมันควรโดนมากกว่านี้อีก!"
"หึ..ปากดี ไม่เจียมตัวลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้นายอยู่ในฐานะอะไร ห๊ะ!" คำดูถูกเหยียดหยาม ทำให้นึกถึงเหตุผลที่ตัวเองต้องมาแต่งงานกับคนใจทรามตรงหน้า
"อ่อย (ปล่อย)"
เทวาราชปล่อยมือที่บีบปากโซ่ให้เป็นอิสระ
"ไง..เถียงไม่ออกแล้วซิ"
"เมื่อทุกอย่างจบลง ผมจะเดินออกมาจากชีวิตคุณแน่ไม่ต้องห่วงหรอก!" โซ่พูดก่อนหันหลังเดินออกไปจากห้อง แต่ไม่วายโดนคำพูดเจ็บแสบไล่หลังอยู่ดี
"เจอกันวันแต่งงานนะ... คุณ ภรร ยา!"
ไอ้คนเหี้ย!
[ย้อนไปวันก่อนหน้านี้]
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นภายในห้องทำงานเทวาราช
"เข้ามา"
"นายครับ นี่คือเอกสารที่นายให้ไปค้นหาครับ " ภูมิยืนแฟ้มเอกสารให้เจ้านายตนเอง
"อืม...ขอบใจ" เทวาราชรับขึ้นมาเปิดอ่าน
"หึ...ที่แท้ก็อยู่ใต้จมูกนี่เอง เหยื่อมาเร็วกว่าที่คิดแฮะ"
คุณอาจจะชอบ
