พ่ายรักจำเลยมาร

ทุกคนยืนนิ่งจดๆ จ้องๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ มิร่าหันมัจจุราชสีดำไปทางผู้ชายที่รัก เหตุใดเขาถึงทำร้ายกัน เพียงเพราะเธอไม่ได้มีทุกอย่างทัดเทียมกับผู้หญิงไทยคนนี้หรือ จึงต้องเสียสละทุกอย่าง

“มิร่าใจเย็นก่อนนะ”ฟาเบียนพยายามเกลี่ยกล่อม

“คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!”

“มิร่าคุณอย่าทำแบบนี้เลยมันไม่มีประโยชน์”

“ฉันท้องลูกของคุณอยู่นะ คุณทิ้งฉันไปแต่งงานกับคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ผู้หญิงคนนี้มันแค่ต้องการชื่อเสียงคุณเท่านั้นไม่ได้รักคุณจริงเลยฟาเบียน!”

เขาชะงัก ใช่รู้ดีว่าพิมพ์วลีต้องการชื่อเสียงเขา เขาเองก็เหมือนกันต้องการชื่อเสียงผู้หญิงคนนี้ และเงินทุนก้อนใหญ่ในภายภาคหน้า

“แต่ผมรักพิมพ์วลี ผมหมดรักคุณแล้วมิร่าคุณควรหยุดได้แล้ว”เขายืนยันหนักแน่น แล้วหันมองว่าที่ภรรยาเห็นเธอยิ้มเหยียด เจ็บใจเหมือนกันแต่บริษัทต้องมาก่อน แม้หัวใจยังคงมีมิร่าอยู่

ถ้อยคำบาดลึกเจ็บเหลือเกิน คนรักผันแปรเป็นอื่นแล้วลูกในท้องจะทำเช่นไร

“ได้ยินแล้วก็ไสหัวไป ผู้หญิงอย่างเธอไม่คู่ควรกับฟาเบียนหรอก!”พิมพ์วลีตอกกลับ

คนมีแผลยกมัจจุราชกระบอกสีดำหันไปทางเจ้าสาว พิมพ์วลีหน้าตาตื่นรีบหลบหลังฟาเบียนด้วยความกลัว

“แกรู้อยู่แล้วว่าเขามีฉัน แต่แกก็ยังจะแย่ง ใช้ฐานะทางสังคมเป็นตัวล่อ นังแพศยาผู้หญิงอย่างเธอต้องได้รับความเจ็บปวดแบบฉันคอยดู!”

“สมัยนี้ใครดีใครได้ แกมันโง่เองจะเอาอะไร อยากเกิดมาจนทำไมล่ะ!”เจ้าสาวเถียงกลับ

คนฟังกัดฟันน้ำตาไหลอาบแก้ม ดีเหมือนกันได้รู้ธาตุแท้คน หากเธอคบหากันไปในอนาคตอาจเจ็บปวดเช่นนี้ได้ ยกมือลูบท้องแผ่วเบา แม่ขอโทษ... แต่ใจดวงนี้มันแหลกสลายมิอาจทานทนอยู่ได้อีก จำต้องจบชีวิตตนเอง อยากให้ชายใจดำมีแผลติดตัวไปตลอดชีวิต

“ฟาเบียน... ฉันรักคุณมากเหลือเกิน ได้โปรด... มองฉันให้ดีๆ มองฉันแล้วจดจำไว้ ขออวยพรให้คุณมีความสุขตลอดกาล”ยกมือขึ้นจอศีรษะตนเอง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างถลาเข้าหาร่างกลางห้อง

“มิร่าอย่า!”เสียงหนึ่งตะโกนแทรกเข้ามา

ร่างสูงใหญ่วิ่งสุดฝีเท้ามองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก

น้องสาวหันมองผู้เป็นพี่แล้วยิ้มเย็น “ลาก่อนพี่คาเอล”

เสียงลั่นกระสุนดังขึ้น ร่างในชุดดำล้มฟุบกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนอง แขกในงานยืนตะลึกกับเหตุการณ์ ฟาเบียนกระโจนเข้าโอบกอดร่างนั้นน้ำตาคลอ

“มิร่า ทำไมคุณทำแบบนี้!”เจ้าบ่าวตะโกนลั่น

คาเอลผลั่กร่างฟาเบียนออกห่างน้องสุดแรง

“อย่ามายุ่งกับน้องสาวฉันได้สารเลว!”คาเอลด่าทอแล้วโอบกอดน้องสาวตนเองไว้แทน กวาดตามองรอบๆ ทั้งน้ำตา “เรียกรถพยาบาลสิวะ ได้ยินไหม!”

“รีบพามันออกไปสิ อย่าให้นักข่าวมาทำข่าวได้นะ”เสียงพิมพ์วลีตะโกนออกมา

ดวงตาเรียวคมช้อนมองความแค้นฝังแน่น ยกนิ้วขึ้นชี้คู่บ่าวสาวด้วยความอาฆาต

“พวกแกสองคน รอไว้เถอะอีกไม่นาน พวกแกจะต้องมาก้มหัวแทบเท้าฉัน จำเอาไว้แค้นนี้ไม่มีวันหายฉันจะเอาคืนให้สาสม!”

พิมพ์วลีชะงักเมื่อเห็นเปลวไฟลุกโชนในแววตาคู่นั้น น่าเสียดายเหลือเกินหากเขามีเงินทองเฉกเช่นฟาเบียน เธออาจเดินหน้าคบหากับหนุ่มคนนี้ ทั้งหล่อเหลามีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด

ร่างไร้สติถูกนำส่งโรงพยาบาลคาเอลติดตามไปอย่างใกล้ชิด ไม่อยากเชื่อว่าตนมาช้าไป หากเครื่องบินไม่ดีเลย์คงไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น อาจห้ามน้องสาวได้ทัน ไอ้สารเลวฟาเบียนสุดท้ายมันก็ทำตามสัญญาไม่ได้ หากน้องสาวเป็นอะไรจะทำให้พวกมันต้องกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว

ห้าชั่วโมงแพทย์ออกมาจากห้องผ่าตัดเพียงแค่เห็นสีหน้า คาเอลรับรู้ได้ว่าความหวังคงริบหรี่ ชายหนุ่มตรงเข้าจับท่อนแขนของแทพย์

“น้องสาวของผมเป็นยังไงบ้างครับ”เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ

“พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ แต่ว่า...” แพทย์หลุบตามองพื้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เธอมีโอกาสเป็นเจ้าหญิงนิททรา”

“หมายความว่ายังไงครับ ผมไม่เข้าใจ”

“ถึงแม้จะพ้นขีดอันตรายแต่เธออาจจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย หมอพยายามสุดความสามารถแล้วครับ”

“แล้ว... เด็กในท้องล่ะครับ”ชายหนุ่มถามเสียงเศร้า น้ำตาคลอ

“เด็กในท้องยังมีชีวิตอยู่ ถ้าคุณต้องการเด็กไว้ผมจะช่วยอีกแรง”

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ”

ร่างสูงใหญ่ทิ้งกายบนเก้าอี้ ความรู้สึกถาโถมเข้าหา หัวใจเหมือนถูกบดขยี้ ใครเลยจะคิดว่าน้องใจเด็ดถึงเพียงนี้ ขบกรามแน่นนึกถึงภาพงานวิวาห์ของชายที่เคยเป็นดั่งดวงใจน้อง แค้นจนอยากฆ่าให้ตายเสีย พวกมันต้องชดใช้กับการกระทำในครั้งนี้