พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว

จากแม่หญิงคนงามแห่งอโยธยา

สู่กรุงเทพเมืองฟ้าอมร

แม่หญิงหวังให้พี่หมอสั่งพี่หมอสอน

จักว่านอนแลสอนง่ายด้วยตั้งใจ

แต่พี่หมอกลับอ่อนโยนจนหวั่นไหว

ทำหัวใจมิใคร่อยู่กับเนื้อตัว

ดั่งแสงสว่างชี้ทางยามมืดมัว

ที่เคยกลัวกลับมลายหายสิ้นไป

ยิ่งนานวันรักรุกคืบสู่หัวใจ

ฤๅชะตาไซร้ลิขิตให้เรามาพบพาน

ดลบันดาลให้อยู่เคียงคู่กัน

ถ้าเยี่ยงนั้นข้าจักอยู่เป็นคู่เคียง

…..

แปรงปัดแก้มถูกบรรจงปัดไล้เบา ๆ ลงบนผิวแก้มขาวละเอียดลออของคนดวงหน้าหวานเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ช่างแต่งหน้าจะค่อย ๆ วางแปรงลง แล้วสำรวจผลงานตัวเองอีกครั้ง ใบหน้างดงามหมดจดสร้างความภาคภูมิใจให้แก่ช่างแต่งหน้าไม่น้อย

“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณฟ้าชอบรึเปล่าคะ”

“ฟ้าชอบค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

สิ้นคำนั้นช่างแต่งหน้าก็ค้อมศีรษะรับ ก่อนจะก้าวออกไปจากห้อง ปล่อยให้เจ้าของห้องนั่งอยู่หน้ากระจกเพียงลำพัง

เจ้าของดวงตากลมโตจ้องมองตัวเองในกระจกนิ่ง ริมฝีปากรูปกระจับที่เคลือบด้วยลิปสติกสีโอลด์โรสค่อย ๆ คลี่ยิ้มเต็มใบหน้า แม้กระทั่งแววตาของเธอก็ยังเปล่งประกายทอแสงแห่งความสุข เรียวปากบางค่อย ๆ เผยอและขยับเขยื้อนเอื้อนเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

“ฉันชื่อ ‘ฟ้ารดา มหานคร’ เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของคุณก้องเกียรติ และคุณรดาภา มหานคร เจ้าของห้างทองสี่สาขาในกรุงเทพฯ”