ลูน่าที่เขาช่วงชิง ความเสียใจชั่วนิรันดร์ของเขา

เป็นเวลาห้าปีเต็มที่ฉันอยู่ในสถานะคู่แห่งโชคชะตาของอัลฟ่าอลัน เป็นลูน่าแห่งฝูงโลหิตจันทรา

แต่ตลอดห้าปีนั้น หัวใจของเขากลับเป็นของฟิโอน่า ผู้หญิงอีกคน

ในวันเกิดของเราสองคน ความหวังเส้นสุดท้ายของฉันก็ขาดสะบั้นลง

ฉันมองดูเธอเดินลงมาจากบันไดใหญ่ในชุดราตรีสีเงินอร่ามตา ชุดที่เขาเคยสัญญาว่าจะเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ให้ฉัน

ต่อหน้าสมาชิกทั้งฝูง เธอเดินเข้าไปหาเขาแล้วจูบแก้ม

เขาอ้างเสมอว่าฟิโอน่าเป็นหมาป่าที่เปราะบางและแตกสลาย ต้องการการปกป้องจากเขา

หลายปีที่ผ่านมา ฉันหลงเชื่อคำโกหกของเขา

ฉันทนกับความเฉยเมยของเขา ในขณะที่เขามอบความฝันของฉันให้กับเธอ

เขาแอบฉลองวันเกิดให้เธออย่างลับๆ ทิ้งให้ฉันอยู่กับตำแหน่งลูน่าที่ว่างเปล่า

เมื่อฉันเผชิญหน้ากับเขา เขากลับปัดเป่าความเจ็บปวดของฉันทิ้งไป

“เธอไม่เข้าใจอะไรเลย” เขาบ่นกับฟิโอน่า เสียงของเขาแทรกซึมเข้ามาในใจฉันผ่านพันธะที่แตกสลายของเรา “คิดว่าตำแหน่งคู่ครองจะล่ามฉันไว้ได้ มันน่าอึดอัด”

เขาคิดว่าเขาอึดอัดเหรอ ฉันต่างหากที่กำลังจะจมน้ำตายเพราะความเฉยเมยของเขา

เขาไม่ใช่คู่ของฉัน เขาเป็นแค่คนขี้ขลาด และฉันก็เป็นแค่กรงขังที่เทพธิดาบังคับให้เขาอยู่

ฉันจึงเดินออกจากห้องโถง และต่อมา ก็เดินออกจากชีวิตของเขา

ฉันปฏิเสธเขาอย่างเป็นทางการ

ในวินาทีที่พันธะระหว่างเราแหลกสลาย ในที่สุดเขาก็ตื่นตระหนก อ้อนวอนให้ฉันคิดใหม่

แต่สายเกินไปแล้ว

ฉันพอแล้วกับการเป็นกรงขังของเขา

บทที่ 1

เฟรยา POV:

ห้องโถงใหญ่ของปราสาทฝูงโลหิตจันทราอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้สนจากเตาผิงขนาดใหญ่และกลิ่นหมูป่าย่างจากโต๊ะจัดเลี้ยง

คืนนี้เป็นงานเฉลิมฉลองประจำปี คืนที่เป็นวันเกิดของฉัน และของฟิโอน่าด้วย

และยังเป็นวันครบรอบปีที่ห้าที่เทพธิดาแห่งดวงจันทร์ประกาศให้อัลฟ่าอลัน บาร์นส์ เป็นคู่ของฉัน

ห้าปี และทุกๆ ปีให้ความรู้สึกเหมือนฉันกำลังยืมชีวิตของคนอื่นมาใช้

ทุกปี สายตาของเขาจะมองหาฟิโอน่าในฝูงชนก่อนเสมอ

หมาป่าในตัวฉันเดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่าย เสียงคำรามต่ำๆ ด้วยความกังวลสั่นสะเทือนอยู่ในอก

เขาหายไป

ฉันกวาดสายตามองฝูงสมาชิกที่กำลังเต้นรำกันอยู่เป็นสิบๆ ครั้ง แต่ก็ไม่เห็นอลันเลย

ความหวาดกลัวอันเย็นเยียบที่คุ้นเคยแล่นปราดเข้ามาในท้อง

ฉันแอบหลบออกมาจากงานรื่นเริง รองเท้าแตะนุ่มๆ ของฉันไม่ส่งเสียงใดๆ บนพื้นหินเย็นเฉียบ

ฉันรู้ว่าต้องไปหาที่ไหน

ห้องทำงานของอัลฟ่า

ประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งแง้มอยู่เล็กน้อย

ฉันไม่จำเป็นต้องแนบหูฟัง

ผ่านสายสัมพันธ์ที่ใกล้จะขาดรอนๆ ของเรา พันธะที่เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจ ฉันสัมผัสได้ถึงเสียงสะท้อนจากการเชื่อมจิตส่วนตัวของเขา

มันเป็นสิทธิพิเศษที่มีเพียงอัลฟ่าเท่านั้นที่มอบให้ได้ เป็นสายตรงสู่ความคิดของเขา และเขากำลังใช้มันกับเธอ

“อีกไม่นานนะ เปลวไฟน้อยๆ ของฉัน” เสียงของเขาที่กระซิบกระซาบอย่างใกล้ชิดในพื้นที่ความคิดของพวกเขาทั้งสอง แทรกซึมเข้ามาในใจฉันเหมือนยาพิษ “ทันทีที่ระฆังเที่ยงคืนดังขึ้น ฉันสัญญาว่าเสียงของฉันจะเป็นเสียงแรกที่เธอได้ยิน อัลฟ่าคนแรกที่จะอวยพรวันเกิดให้เธอ”

ลมหายใจของฉันสะดุดในลำคอ

ความทรงจำที่คมชัดและเต็มไปด้วยความหวังวาบขึ้นมาในหัว

สองสัปดาห์ก่อน ที่ร้านตัดเสื้อที่ดีที่สุดในอาณาเขต

เขาถือชุดราตรีสีเงินอร่ามตาขึ้นมา เนื้อผ้าส่องประกายระยิบระยับราวกับแสงจันทร์ที่ถูกกักเก็บไว้

“ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้เธอในงานฉลองนะ เฟรยา” เขาพูด ในแววตาของเขามีประกายความอบอุ่นอยู่ชั่วครู่ “ปีนี้จะแตกต่างออกไป”

ฉันเชื่อเขา

เหมือนคนโง่ ฉันปล่อยให้ประกายความหวังเล็กๆ นั้นเติบโตเป็นกองไฟ คิดว่าปีนี้จะเป็นปีที่ในที่สุดเขาก็จะมองเห็นฉัน คู่แห่งโชคชะตาของเขา ลูน่าของเขา

บัดนี้ ขณะที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขา ฉันเข้าใจแล้ว

ชุดนั้น คำสัญญานั้น เซอร์ไพรส์นั้น มันไม่เคยเป็นของฉันเลย

ทั้งหมดเป็นของฟิโอน่า

พันธะที่แตกสลายระหว่างเราสั่นไหวด้วยความหงุดหงิดของเขา คำพูดของเขาคือคำบ่นขมขื่นที่มีไว้สำหรับเธอเท่านั้น

“เธอไม่เข้าใจอะไรเลย” เขาพึมพำ และฉันรู้ว่าเขากำลังพูดถึงฉัน “คิดว่าตำแหน่งคู่ครองจะล่ามฉันไว้ได้ มันน่าอึดอัด”

เขาอึดอัดเหรอ แล้วฉันล่ะ

ห้าปีที่ผ่านมาฉันจมอยู่ในความเฉยเมยของเขาจนแทบขาดใจ

“หลังงานฉลอง ฉันจะไปที่ห้องของเธอนะ” เขาสัญญากับฟิโอน่า น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอีกครั้งเป็นความอบอุ่นที่หอมหวานจนน่าคลื่นไส้ “ใส่ชุดนั้นให้ฉันดูด้วย”

มีบางอย่างในตัวฉันแตกสลาย

ความหวังเส้นสุดท้ายที่ฉันยึดเหนี่ยวไว้ขาดสะบั้นลงในที่สุด

ฉันไม่ใช่คนรักของเขา

ฉันไม่ใช่แม้แต่ลูน่าของเขาจริงๆ ด้วยซ้ำ

ฉันเป็นแค่อุปสรรค

เป็นกรงขังที่เทพธิดาบังคับให้เขาอยู่ และฟิโอน่าคือการกบฏของเขา สัญลักษณ์แห่งอิสรภาพที่บิดเบี้ยวของเขา

ฉันหันหลังให้ประตู การเคลื่อนไหวของฉันแข็งทื่อ หัวใจของฉันกลายเป็นก้อนน้ำแข็งในอก

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องโถงใหญ่ทันทีที่ระฆังเที่ยงคืนเริ่มดังขึ้น

และเธอก็อยู่ที่นั่น

ฟิโอน่า กำลังเดินลงมาจากบันไดใหญ่ ห่อหุ้มด้วยแสงจันทร์สีเงินระยิบระยับ

ชุดของฉัน

เธอหยุดที่ขั้นสุดท้าย รอยยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัยปรากฏบนริมฝีปาก และเดินตรงไปยังอลันที่เพิ่งโผล่ออกมาจากเงามืด

ต่อหน้าสมาชิกทั้งฝูง เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วจูบแก้มของเขา

หมาป่าของฉันครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงแห่งความทรมานอย่างแท้จริงที่มีเพียงฉันเท่านั้นที่ได้ยิน

ฉันเชิดคางขึ้น สายตาของฉันสบกับอลันจากอีกฟากของห้อง

เขาดูตกใจ ประกายความรู้สึกผิดวาบผ่านใบหน้าของเขาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความท้าทาย

ได้เลย

ให้เขาได้ท้าทายไป

ฉันเปิดการเชื่อมจิตถึงสมาชิกทั้งฝูง เสียงของฉันเย็นชาและชัดเจน ความคิดเดียวที่ตัดผ่านเสียงพูดคุยเฉลิมฉลอง

“เขาเป็นคนขี้ขลาด พวกเธอเอาไปเลย”