ความเหยียดหยามของพี่สาวต่างแม่, คำลวงของคนรัก

ปาร์ตี้สำหรับศิรินจัดขึ้นที่ทาวน์เฮาส์สุดหรูย่านทองหล่อของธาม สถานที่ที่ไอรินรู้แล้วว่าสร้างขึ้นบนคำโกหก คุณอาทิตย์ยืนกรานให้เธอเข้าร่วม เพื่อสร้างภาพลักษณ์ของความสามัคคีในครอบครัวก่อนที่เธอจะถูกเนรเทศไปอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกเหมือนนักโทษประหารที่ถูกบังคับให้เข้าร่วมงานเต้นรำของเพชฌฆาต

เธอยืนอยู่มุมห้อง เหมือนวิญญาณในงานเลี้ยง จิบน้ำเปล่า เพลงดังเกินไป เสียงหัวเราะสดใสเกินไป ธามกำลังเล่นบทเจ้าภาพผู้มีเสน่ห์ ศิรินเปล่งประกายอยู่ข้างกายเขา ดื่มด่ำกับความสนใจ

ทันใดนั้น ธามก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาของเขาสีเข้มและรุนแรง กวาดมองเธอ

"ไอริน คุณแทบไม่พูดอะไรเลยทั้งคืน รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?" เสียงของเขาต่ำและแสดงความเป็นเจ้าของ เขาอยู่ใกล้เกินไป

"ฉันสบายดีค่ะ ธาม" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"แค่สบายดีเหรอ?" เขาขมวดคิ้ว "หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น... ผมคาดว่าคุณจะพึ่งพาผมมากกว่านี้"

"ทำไมฉันต้องพึ่งพาคุณด้วยล่ะ ธาม?" ไอรินถาม น้ำเสียงของเธอมีคม "ตอนนี้คุณเป็นอะไรกับฉันล่ะ? ผู้... คุมของฉันเหรอ?"

ดวงตาของเขาหรี่ลง แววแห่งความโกรธฉายวาบขึ้นมาก่อนจะถูกกดไว้ เขายื่นมือมาจับแขนเธอ แรงบีบของเขาแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดใจ

"อย่าเป็นแบบนี้สิ ไอริน"

"แบบไหน?" เธอท้าทาย ดึงแขนออก "พูดความจริงเหรอ?"

ขากรรไกรของเขาเกร็งขึ้น เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง บางอย่างที่เชือดเฉือน เธอแน่ใจ แต่แล้วแชมป์กับไบร์ท ลูกไล่ของเขาก็เดินเข้ามา

"ธาม! ศิรินเรียกหา" แชมป์พูด แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นไอริน "อ้าว เฮ้ ไอริน ไม่เห็นเลยนะ ยังเศร้าเรื่องวิดีโอนั่นอยู่เหรอ?"

ไบร์ทหัวเราะคิกคัก "เออ โชคร้ายหน่อยนะ แต่เฮ้ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ดังแล้วนี่ ใช่ไหม?"

ธามส่งสายตาเตือนพวกเขา แต่ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว

"ศิรินเหรอคะ?" ไอรินแกล้งทำเป็นไม่รู้ มองไปที่ธามโดยตรง "เธอเป็นเพื่อนคนพิเศษของคุณเหรอ?"

แชมป์หัวเราะลั่น "เพื่อนคนพิเศษ? นี่เธอไม่รู้จริงๆ เหรอ? โอ้โห ฮาสุดๆ"

ไบร์ทโน้มตัวเข้ามาอย่างมีเลศนัย "เอาเป็นว่าธามกับศิรินน่ะ เขารู้จักกันมานานแล้ว ถ้าเธอรู้ความจริงล่ะก็ช็อกแน่ๆ ที่รัก"

ใบหน้าของธามเป็นหน้ากากแห่งความโกรธที่ควบคุมไว้ "พอได้แล้วทั้งสองคน ไปหาศิริน บอกเธอว่าเดี๋ยวฉันตามไป"

พวกเขาสองคนเดินจากไป ยังคงหัวเราะคิกคัก

ธามหันกลับมาหาไอริน สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก "อย่าไปฟังพวกมันเลย พวกมันก็แค่พวกโง่ๆ"

"เหรอคะ?" ไอรินถามเบาๆ

เขาถอนหายใจ เสยผม "ฟังนะ ไอริน เรื่องมัน... ซับซ้อน แต่ผมห่วงคุณนะ ผมห่วงจริงๆ"

เธอเกือบจะหัวเราะออกมา เขายังคงพยายามบงการเธออยู่

ภายในใจ ความตั้งใจอันเย็นชาแข็งตัวขึ้น เธอพอแล้ว พอแล้วกับเขา พอแล้วกับศิริน พอแล้วกับละครฉากใหญ่ที่น่ารังเกียจนี้ เธอจะเล่นบทของเธอในคืนนี้ตามที่พ่อเลี้ยงต้องการ แล้วเธอก็จะหายไปจากชีวิตของพวกเขา

ต่อมา เสียงพูดคุยเงียบลงเมื่ออาทิตย์ วรโชติ เคาะแก้วเพื่อเรียกความสนใจ เขายิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ

"เพื่อนๆ ที่รัก ขอบคุณทุกคนที่มาต้อนรับศิริน ลูกสาวคนเก่งของผมกลับบ้าน และในโอกาสอันน่ายินดีนี้ ธามมีเรื่องจะประกาศให้ทุกท่านทราบ"

แสงสปอตไลท์ส่องไปที่ธามและศิรินที่ยืนชิดกัน รอยยิ้มของศิรินเต็มไปด้วยชัยชนะ

ธามจับมือเธอ "ศิรินกับผม" เขาประกาศ เสียงดังก้องไปทั่วห้อง "มีความยินดีที่จะประกาศการหมั้นของเราครับ"

เสียงปรบมือดังกึกก้อง แชมป์กับไบร์ทกำลังมองไอริน รอยยิ้มของพวกเขาเหมือนนักล่า เห็นได้ชัดว่าคาดหวังว่าเธอจะฟูมฟาย ร้องไห้ หรือสร้างเรื่อง

ไอรินรู้สึกเหมือนหลุดออกจากร่าง เธอได้เห็นความจริงบนแท็บเล็ตของเขาแล้ว นี่เป็นเพียงการยืนยันต่อหน้าสาธารณชน เธอรักษาสีหน้าให้เป็นกลาง สายตาแน่วแน่ เธอยังสามารถปรบมือเบาๆ อย่างสุภาพไปพร้อมกับคนอื่นๆ ได้

เธอเห็นสายตาของธามมองมาที่เธอจากอีกฟากของห้อง เขาดู... ไม่สบายใจ ความสงบนิ่งของเธอไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดหวัง เขาต้องการปฏิกิริยา สัญญาณว่าเขายังคงมีอำนาจเหนืออารมณ์ของเธอ

เธอไม่ให้สิ่งนั้นกับเขา

เพชรเม็ดงามบนนิ้วของศิรินส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟ เป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะของพวกเขา แต่ไอรินรู้สึกถึงบางสิ่งใหม่ๆ ที่ก่อตัวขึ้น: ไม่ใช่ความสิ้นหวัง แต่เป็นความโกรธที่เย็นชาและแข็งกร้าว และภายใต้นั้น คือความตั้งใจที่จะรอดชีวิตจากเรื่องนี้ให้ได้