ไฟวิวาห์พญามาร

หล่อนยังจำน้ำเสียงที่เขาใช้พูดมันได้เป็นอย่างดี เพราะมันเต็มไปด้วยความแค้นเคือง เดือดดาล ผสมด้วยความชิงชัง จนหล่อนวิงเวียน

“ผึ้งต้องการอิสระ ไม่ต้องการตกอยู่ในการปกครองของใครอีกแล้ว แม้แต่คุณธัน” พยายามบังคับเสียงให้มั่นคง แต่มันก็ช่างสั่นไหวได้อย่างน่าอับอายเหลือเกิน

ดวงตาของเขากร้าวขึ้นขณะจ้องหล่อน เรือนกายใหญ่โตกำยำที่เคยนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตอนนี้ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินออกมาเผชิญหน้ากับหล่อน กลิ่นอายแห่งความป่าเถื่อนกำลังรุมเร้าจนหญิงสาวแทบจับไข้ มือหนายกขึ้นขยุ้มหัวไหล่บอบบางของหล่อนจนเจ็บขณะถูกรั้งเข้าหา

“อย่ามาทำเป็นอวดดี เพราะถึงยังไงเธอก็จะไม่มีวันก้าวเท้าออกจาก อริยวงศ์ไปได้ หากฉันไม่อนุญาต”

หญิงสาวกัดปากแน่น เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา แต่สุดแสนเหี้ยมเกรียมของธันชนน

เขาหล่อปานเทพบุตร หล่อจนหล่อนแทบลืมหายใจทุกครั้งที่จ้องมองเขา ใบหน้าสี่เหลี่ยมสีอำพันปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำสนิทที่ตัดเกือบชิดศีรษะทุยได้รูปสวย คิ้วหนาสีเดียวกับเส้นผมเป็นปื้นยาวพาดเหนือดวงตาคมกล้ารียาวคล้ายดวงตาของแขกอาหรับ ถูกล้อมกรอบด้วยแพขนตาดกดำยาวงอน จมูกโด่งเป็นสันสวยอยู่เหนือริมฝีปากหยักบางเฉียบ ไรหนวดที่พึ่งผ่านใบมีดโกนมาเป็นรอยเขียวครึ้มอยู่ตามแนวกรามแกร่ง

“คุณธันกำลังทำเรื่องที่ไร้เหตุผลที่สุด แต่ผึ้งจะไม่ยอมทำตามคำสั่งใครอีกแล้ว ผึ้งจะไปค่ะ” ส่งผลให้มือหนาที่ขยุ้มไหล่บางอยู่ตวัดรวบร่างอรชรเข้าไปไว้ในอ้อมแขน

“คุณธัน!” น้ำผึ้งร้องออกมาอย่างตกใจ

การถูกเนื้อต้องตัวกันครั้งแรกของเขากับหล่อน สัมผัสจากมือหนาอบอุ่น ช่างทำให้เลือดสาวในกายรุ่มร้อนแปลกประหลาด ความในใจที่มีอยู่แทบจะกระโดดออกมาโชว์หราที่หน้าผาก

“เธอก็รู้ว่าฉันไม่ยอมให้ใครขัดคำสั่ง และหากเธอคิดจะแหกคอกละก็ รับรองว่าฉันจะสรรหาบทลงโทษที่เจ็บแสบมาใช้กับเธอแน่ น้ำผึ้ง”

น้ำตาซึมอยู่ขอบตา ยิ่งใกล้เขามากเท่าไหร่ หัวใจที่ชอกช้ำอยู่แล้วก็ยิ่งเจ็บแปลบมากเท่านั้น การอยู่กับคนที่ไม่รักและชาตินี้ก็คงไม่มีวันรัก มันเจ็บปวดจนแทบขาดใจ

“แต่คุณธันไม่มีสิทธิ์ในตัวผึ้ง และอีกอย่างผึ้งก็บรรลุนิติภาวะมาตั้งนานแล้ว กรุณาอย่าใช้อำนาจของผู้ชายมารังแกผึ้งเลย เพราะผึ้งจะสู้ถึงที่สุด”

มือบางผลักแผ่นอกหนาที่หล่อนไม่คาดคิดว่าจะได้สัมผัสด้วยแรงทั้งหมดที่มี

จะมีประโยชน์อะไรเล่า หากจะต้องทนเจ็บช้ำเพราะเห็นหน้าเขา สู้ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า เพราะบางทีหัวใจของหล่อนอาจจะเลิกรักเขาได้สักวัน

รอยยิ้มหยันผุดที่มุมปากของธันชนน

“อีกไม่นานเธอก็จะรู้เอง รอจนถึงเปิดพินัยกรรมคุณปู่ก็แล้วกัน”

เขาผลักหล่อนออกจากตัวด้วยท่าทางรังเกียจ น้ำผึ้งเซเล็กน้อย เมื่อตั้งหลักได้จึงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาแห่งความเสียใจ

“ผึ้งไม่รอ ผึ้งจะไป”

หญิงสาวยังดื้อแพ่ง หล่อนคงทนอยู่ใกล้เขาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว แม้แต่วินาทีเดียว ร่างบางถอยหลังจะหนี แต่ก็ถูกเขากระชากเข้าหาตัวอย่างแรง

“อย่าให้ฉันต้องทำอะไรที่มันไม่สมควรลงไปเลย เพราะจะเป็นเธอที่ต้องเจ็บปวด”

เขาเค้นเสียงคำรามออกมาจากลำคอ ดวงตาคมกล้าจ้องมองหล่อนด้วยความเดือดดาล สัมผัสแนบชิดของกายสาว ทำให้ธันชนนรุ่มร้อนขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด

แต่มันยังจะมีอะไรแปลกประหลาดไปกว่านี้อีกล่ะ ก็เพราะเขารู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่เห็นหน้าแม่สาวน้อยตรงหน้าที่ตอนนี้กลายเป็นสมบัติของเขาแล้ว และมีหรือที่เขาจะปล่อยให้หล่อนหลุดมือไป

น้ำผึ้งจะต้องไม่ไปไหน หล่อนจะต้องอยู่กับเขา เพราะเขาทนที่จะเก็บเจ้าความรู้สึกที่อยากจะครอบครองหล่อนต่อไปไม่ได้อีก หลังจากที่ต้องทนมานานนับสิบปี

ยิ่งเห็นใบหน้าใส เลือดในกายของเขาก็เดือดพล่าน อยากจะกอด อยากจะจูบ อยากจะทำอะไรสักอย่างกับเจ้าเรือนร่างที่มันเย้ายวนตรงหน้า

จะมีใครรู้บ้างไหมนะว่า ตอนนี้ ตอนที่เขากำลังกอดหล่อนอยู่แบบนี้ เขาต้องใช้แรงกาย แรงใจมากมายมหาศาลขนาดไหนกัน ที่จะไม่ฉีกทึ้งเสื้อผ้าของหล่อนออก จับหล่อนวางลงบนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็

ร่วมรักกับหล่อน

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ประสบพบหน้าแม่สาวน้อยคนสวยนี้เมื่อสิบปีก่อน และมันก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไปได้ไม่นาน

และยิ่งตอนนี้ เขาก็แทบอยากจะมอดไหม้กับไฟปรารถนาที่มันสุมอยู่ในทรวง อยากจะจัดการอะไรสักอย่างที่จะทำให้หล่อนเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์

แม้กระทั่งต้องโกหกก็ตาม

“ผึ้งเกลียดคุณธัน!”

หญิงสาวแหวออกไปอย่างโกรธจัดเมื่อถูกเขากอดรัดแน่น ถ้าหากเขากอดหล่อนด้วยความรัก หล่อนก็คงจะไม่รู้สึกด้อยค่าถึงเพียงนี้

“ฉันรู้มานานแล้วละเรื่องนั้น ไม่ต้องย้ำได้หรือเปล่า!”

ชายหนุ่มตวาดเสียงดังลั่น ก่อนจะก้มลงขยี้ปากอิ่มเต็มสีสดของสาวน้อยด้วยริมฝีปากร้อนระอุของตนเอง

คำว่า ‘เกลียด’ จากหล่อน ทำให้สติของเขาขาดสะบั้น สมองในส่วนของการควบคุมตัวเองที่เคยมีอยู่ล้นเหลือหยุดทำงานลงดื้อ ๆ จนปล่อยให้ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในหัวใจระเบิดตูมออกมา