ไฟวิวาห์พญามาร

เหมือนโลกหยุดหมุน...

ริมฝีปากของเขาขยับไปมาบนเรียวปากอิ่มของหล่อน น้ำผึ้งครางประท้วง แต่ก็ถูกเขาประเคนจุมพิตที่ดุเดือดจนแทบจะกลายเป็นป่าเถื่อนให้ เขาตะโบมจูบหล่อนอย่างหิวกระหายราวกับว่ามันคือสิ่งเดียวที่ต่อชีวิตที่เหลือของเขาให้อยู่รอด ปลายลิ้นแกร่งไล้เลียที่กลีบปากล่าง ก่อนจะดุนดันล่วงล้ำเข้าไปในอุ้งปากหวานที่เผยอรอรับเขาอย่างเต็มใจ

มือหนาที่เคยวางอยู่เหนือบั้นท้ายอวบกลมกลึง ตอนนี้ขยับลูบไล้ สำรวจตรวจตราไปทั่วทั้งร่างงาม ไฟร้อน ๆ จากความปรารถนากำลังเข่นฆ่าคนทั้งคู่ให้มอดไหม้

“ฉันไม่ต้องการเก็บมันไว้อีกต่อไปแล้ว”

เขาคำรามแผ่วเบา ขณะเลื่อนปลายจมูกโด่งลงมาที่ซอกคอระหง ริมฝีปากอันช่ำชองของเขาดูดเม้มเนื้อนวลอย่างหิวกระหาย กลิ่นกายสาวที่ได้รับสัมผัส ทำให้ธันชนนแทบคลั่ง เขาอยากจะยกร่างของหล่อนขึ้นบนโต๊ะ แล้วจับต้นขาเรียวให้แยกออกจากกัน จากนั้นก็โจนจ้วงใส่ร่างบางให้หายบ้าเสียที

เขาอยากได้หล่อน ต้องการหล่อน ต้องการมาตลอดสิบปี

“คุณธัน อย่าค่ะ”

น้ำผึ้งร้องห้ามเขาด้วยความเป็นกุลสตรีที่ถูกอบรมมา แต่ร่างกายของหล่อนหาเชื่อฟังไม่ มันอิงแอบ แนบซบกับร่างแกร่งกำยำที่ตื่นตัวน่ากลัวของเขาอย่างสนิทชิดเชื้อ ความร้อนจากเขาซึมซาบเข้าสู่ร่างกายได้อย่างน่าอัศจรรย์

หล่อนไม่เคยคิดว่าเขาจะทำกับหล่อนแบบนี้ แม้แต่ในความฝันก็ไม่เคย

คำพูดของน้ำผึ้งทำให้สติที่ถูกอุ้งมือปีศาจเขี่ยทิ้งวิ่งกลับมาที่เดิม และเมื่อมันเริ่มทำงาน การกระทำทุกอย่างที่เขากำลังทำกับเรือนร่างอรชรหอมกรุ่นก็หยุดลงราวกับกดปุ่มปิดสวิตช์

มือหนาที่ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งส่วนเว้าของกายสาวหยุดนิ่ง ริมฝีปากร้อนผ่าวที่กำลังดูดเม้มผิวเนื้อนวลที่ซอกคอระหงหยุดเคลื่อนไหว และไม่ช้าร่างของหล่อนก็ถูกเขาดันให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว

น้ำผึ้งกะพริบตามองธันชนนที่ตอนนี้ถอยหลังออกไปจากหล่อนหลายก้าวด้วยสายตางุนงง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้หญิงสาวเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกด

“ฉันขอโทษ ที่ทำอะไรที่ไม่สมควรลงไป”

ร่างกายสูงใหญ่เกร็งเครียด กลิ่นอายของความปรารถนายังคละคลุ้งลอยอยู่ในอากาศ ดวงตาของเขาว่างเปล่าเย็นชา ความไร้หัวใจค่อย ๆ ทยอยพ่นออกมา ชายหนุ่มหมุนตัวเดินไปจ้องมองที่นอกหน้าต่าง

น้ำผึ้งยกมือขึ้นลูบกลีบปากช้ำของตนเองทั้งน้ำตา การกระทำของเขาทำให้หล่อนรู้สึกไร้ค่าเป็นที่สุด แม้เขาจะไม่พูดถึงเรื่องที่เขาล่วงเกินหล่อนเมื่อครู่นี้ แต่หล่อนก็ฉลาดพอที่จะคิดเองได้ว่า เขานั้นคงรู้สึกละอายใจแค่ไหนที่จูบหล่อน คนที่เขาไม่เคยแม้แต่จะปรายตามอง

“ฉันขาดสติ และเธอก็พูดจายั่วโมโหฉัน”

คำอธิบายของเขาช่าง ทำให้หัวใจของหล่อนรู้สึกดีขึ้นจริง ๆ รู้สึกดีจนอยากจะฆ่าเขาให้ตาย หญิงสาวจ้องมองแผ่นหลังกว้าง กำยำ ของธันชนนด้วยสายตาขุ่นเคือง

“คุณธันไม่ต้องแก้ตัวขนาดนั้นหรอกค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าผึ้งจะตู่หาว่าคุณธันพิศวาสหรอก ผึ้งไม่อาจเอื้อมขนาดนั้น แค่คุณธันยอมพูดคุยด้วย ผึ้งก็แทบจะยกมือไหว้อยู่แล้วค่ะ”

คำประชดประชันของน้ำผึ้ง ทำให้ธันชนนหมุนตัวกลับมามอง

“ปากคอเราะรายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

หญิงสาวเชิดหน้าสูง พยายามอย่างที่สุดที่จะกลั้นน้ำตาไว้ในอก

“ผึ้งไม่เคยดีในสายตาของคุณธันอยู่แล้ว ทางที่ดีปล่อยผึ้งไปเถอะค่ะ อย่ามายุ่งกับผึ้งเลย หากคุณธันกลัวจะผิดสัญญากับคุณท่านเรื่องผึ้ง ไม่ต้องห่วงนะคะ ผึ้งจะจุดธูปบอกคุณท่านเอง” หญิงสาวหมุนตัวจะเดินหนีไป แต่ธันชนนก็ก้าวยาว ๆ มาคว้าข้อมือบางไว้เสียก่อน

“ปล่อยผึ้งนะ!” น้ำผึ้งสะบัดมือแรง ๆ แต่เขาไม่ยอมปล่อย หล่อนเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่พอใจ

“อย่าพยศให้มันมากนักน้ำผึ้ง”

เขาเอ็ดเสียงดัง สายตาคมที่จ้องมองหล่อนมีแววของความขัดเคืองไม่น้อย ก็แน่ละ เขาไม่เคยพอใจสักครั้งที่เห็นหน้าหล่อน

หรือถ้าจะพูดให้ถูก ตรงไหนที่มีหล่อน ตรงนั้นจะไร้เงาของเขาอย่างสิ้นเชิง

“หากไม่ถูกคุณธันกักกั้นอิสรภาพ ผึ้งก็คงไม่เป็นอย่างนี้หรอกค่ะ”

ธันชนนจ้องใบหน้าน้ำผึ้งด้วยสายตาที่เย็นชา หญิงสาวจ้องมองตอบ หล่อนไม่เคยอ่านความหมายจากดวงตาสีนิลของเขาออกเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะทุกครั้งที่จ้องมอง มันมีแต่ความมืดมิด มืดดำราวกับรัตติกาล เสียงลมหายใจหนักหน่วงหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของธันชนน

“รอจนถึงวันเปิดพินัยกรรมก่อน แล้วฉันจะปล่อยเธอไป” วันเปิดพินัยกรรมของคุณท่านหรือ?

“ผึ้งไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วยสักนิด ทำไมต้องรอด้วยคะ” ความสงสัยทำให้หล่อนจ้องมองเขาอย่างต้องการคำตอบ แต่ธันชนนเบือนหน้าหนี

“อีกสองวันเธอก็จะรู้เอง บางทีเธออาจจะดีใจจนเนื้อเต้นก็ได้” เขาตัดบทได้อย่างถึงใจ ขณะเดียวกันก็ยังไม่ลืมประหารหล่อนด้วยวาจาเหยียดหยามเช่นเคย

“ออกไปได้แล้ว และก็ไม่ต้องมาพบฉัน หรือเข้ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกจนกว่า”

ธันชนนหยุดพูด หันมาจ้องมองหล่อนด้วยสายตาชนิดที่ชาตินี้หล่อนคงไม่มีวันลืมมันได้ เพราะมันทั้งเย็นชา ไร้หัวใจ และอำมหิต