หวงรักพันธนาการเถื่อน

เช้าตรู่อากาศเย็นเฉียบ งามฟ้ากระชับผ้าห่มลูกชายถึงต้นคอลูก หอมแก้มอวบหนึ่งครั้ง เดินไปอาบน้ำก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้าเพื่อลงไปช่วยในครัวเตรียมอาหารเช้าให้เจ้าของบ้าน

“อย่าช้าละ อย่าให้คุณหินต้องโมโหเพราะเด็กใหม่อู้งาน” ดาหลาสั่ง ก่อนเดินจากไปเมื่อวานตอนพลบค่ำ

เป็นห่วงลูกก็ห่วงแต่งามฟ้าได้แต่หวังดินจะไม่ตื่นอย่างที่เคยเป็นเสมอ เพราะลูกชายจะตื่นราวๆ หกโมงแทบทุกเช้า

งานในครัวมีเด็กมากถึงสามคนกำลังช่วยกันเตรียมเมนูแรกของวัน งามฟ้าหายข้องใจว่าทำไมวุ่นวายมากขนาดนี้เมื่อได้ยินเด็กคนหนึ่งบอกว่าอาหารจะส่งไปตึกใหญ่ที่อยู่ริมแม่น้ำด้วยทุกมื้อ งามฟ้าเผลอมองไปทางนั้นเมื่อคิดว่าตอนนี้ทรายชมพูจะเป็นยังไงบ้าง

“อย่ามัวเหม่อรีบเข้าหน่อยคุณหญิงไม่ชอบตั้งโต๊ะเลยเวลา” ดาหลาเสียงเข้ม งามฟ้ารีบตั้งหน้าตั้งตาล้างผัก เตรียมปลากะพงอีกเมนูหนึ่งที่ได้รับหน้าที่

ไม่ถึงชั่วโมงอาหารเช้าเรียบร้อย

“งามขอตัวไปดูลูกหน่อยนะคะ” คุณแม่ยังสาวขออนุญาตกับแม่บ้าน ดาหลาไม่ว่าอะไร หญิงสาวรีบเดินกลับบ้านหลังเล็ก เธอก้มมองนาฬิกา เห็นว่าใกล้หกโมงเช้าจึงรีบเดินเร็วกว่าปกติ

ในจังหวะนั้นงามฟ้าจึงปะทะกับเรือนร่างสูงใหญ่ “ โอ๊ะ!” เธออุทานตกใจ แหงนหน้ามองเจอฆนศิลาใบหน้าสวยเกลี้ยงเกลาซีด “คุณน้า…” งามฟ้าเผลอเรียกคำที่เคยใช้กับเขาในวันวานออกมา

คนเคยรักหมดหัวใจ วันนี้ยังหล่อเหลา ดูดี กลิ่นหอมจากเรือนกายสูงใหญ่ไม่ได้เปลี่ยนไป หญิงสาวจำได้แม่น

“จะไปไหนก็ไปสิ อย่ามายืนขวางทางฉัน” ท่าทีถือเนื้อถือตัวทำให้งามฟ้าหลบตาคม

ตอนนี้เขาไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว เธอจะไม่เผลอลืมอีก

“ขอโทษคะคุณน้า…” เสียงสั่นละลำละลัก

“ฉันเป็นเจ้านาย เธอไม่ได้เป็นญาติฉัน หวังว่าจะไม่ได้ยินแบบนั้นอีก ที่จริงเราควรเป็นเพียงคนรวมโลกกันเท่านั้นถ้าฉันไม่สงสารคนใกล้ตายที่น่าเวทนา เธอไม่มีวันได้มาเหยียบที่นี่ อยู่ในรัศมีสายตาฉัน”

“น้า…หิน” งามฟ้ากระพริบตา กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลให้อับอาย เธอไม่เข้มแข็งอย่างที่ใจคิดเลยเมื่อเจอกันอีก ทั้งที่พยายามบอกตนเองอย่าเป็นอย่างนั้น

“ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะทำตัวสนิทสนม เธอต้องเรียกฉันเหมือนเด็กในบ้านคนอื่น” ฆนศิลาดวงตาราบเรียบไม่แม้จะจ้องคนที่สนทนาด้วย ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบ

งามฟ้าหันมองแผ่นหลังกว้าง สูดหายใจสูดความเศร้าลงในอก

“ฮือ ฮือ…แม่คาบ แม่…!” เสียงร้องดังมาจากบ้านหลังเล็ก งามฟ้าตกใจรีบวิ่งไปหาลูก

“ดิน ดิน แม่มาแล้วลูก” เท้าวิ่งแต่ตะโกนเสียงไปก่อน หวังให้ลูกได้ยิน

เบื้องหลังพองามฟ้าจากไป ฆนศิลาซึ่งลงมาจ๊อกกิ้งหันกลับไป มองด้วยสายตาเหยียด…

ลูกชายของนายนิธิชสินะ ไม่อยากอคติกับเด็กเลยให้ตายสิ ยังไงตนจะหลีกเลี่ยงไม่พบหน้าเจ้าหนูคนนั้นก็แล้วกัน!

ปลอบโยนด้วยนมหนึ่งขวดกับหน้าอกนิ่มอุ่นมือ ลูกชายก็ยิ้มได้ “ไปใส่บาตรกันนะลูก” งามฟ้าชวนตัวน้อยออกไปหน้ารั้วบ้านเพื่อใส่บาตรพระสงฆ์ ลูกชายลุกขึ้นว่าง่าย เธอจึงเตรียมนมกล่อง ปลากระป๋องของแห้งที่เอาติดตัวมาด้วยจัดใส่ถาดเล็กที่มีอยู่ในบ้าน ออกไปตัดดอกไม้สดหน้าบ้านหลังเล็กสองช่อ จูงมือลูกลงจากบ้าน

หญิงสาวคิดถึงปู่จับหัวใจ พยายามไม่โทษปู่ที่ทำให้เธอต้องมาเจอคนใจร้ายอีก หนทางข้างหน้าอีกยาวไกลเธอต้องเข้มแข็ง

งามฟ้าก้มกราบพระสงฆ์เมื่อใส่บาตรเสร็จ ดินทำตามแม่เก้ๆ กังๆ แม้จะเคยใส่บาตรแทบทุกเช้าแต่เด็กชายก็ยังไม่ชินซะที

จูงมือลูกชายกลับบ้านหลังเล็ก ระหว่างทางเดินรถคันหรูวิ่งมาด้วยความเร็วสูงหลังจากเด็กไปเปิดประตู

“โอ๊ะ!”

งามฟ้าตกใจฉุดลูกชายเห็นรถคันดังกล่าวพุ่งมาหาเหมือนไม่เห็นว่ามีคนเดินอยู่ “ดิน! ลูกเป็นไรไหม” งามฟ้าสำรวจลูกด้วยความตกใจเมื่อทั้งสองล้มลุกลงไปคลุกอยู่บนสนามหญ้าข้างทางเดิน

“แม่คาบ ดินเจ็บ” เด็กชายดินงอแง นัยน์ตามีน้ำตา

งามฟ้าสำรวจลูกชายด้วยความตกใจ เห็นแผลที่ฝ่ามือโดนพื้นถนนเสียดสีจนถลอกกอดลูกแน่น รีบอุ้มเดินกลับ งามฟ้าลืมความเจ็บที่ขาตนเองเพราะตกใจ

“เดินยังไงมาขวางรถ” ปานขวัญคู่หมั้นฆนศิลาลงมาจากรถพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ งามฟ้าหยุดหันไปมองนิดเดียว ก่อนจะรีบเดินกลับบ้าน เรียกความไม่พอใจให้ปานขวัญเป็นอย่างมาก

“ดาหลานั่นใครกัน ฉันพูดด้วยก็ทำหยิ่งเด็กใหม่เหรอ สั่งสอนใหม่ด้วยนะ บอกว่าฉันเป็นใคร ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องพี่หิน” ปานขวัญหันไปเจอแม่บ้านเดินมาจึงซักถาม ฝากข้อความไป

“เพิ่งมาใหม่คะ” ดาหลาตอบคำถาม “เชิญคุณขวัญคะ เจ้านายรออยู่” แม้บ้านรีบเชิญคนที่เจ้านายชวนมาร่วมทานมื้อเช้าด้วย ไม่อยากให้คนมาใหม่มีเรื่องมีราวกับว่าที่เจ้านายอีกคน

“พี่หินรออยู่เหรอ” ปานขวัญก้มมองเสื้อผ้าว่าดูดีหรือยังใบหน้าเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นทันตา รีบก้าวเดินเข้าบ้าน ดาหลามองตามสองแม่ลูกก่อนจะเรียกเด็กคนหนึ่งให้เอายาสามัญประจำบ้านไปบ้านหลังเล็ก

เด็กรับใช้หน้าเดิมเข้ามาดูแลเรื่องมื้อเช้า ฆนศิลาเลิกคิ้วหันไปทางแม่บ้าน ดาหลาเข้าไปใกล้เจ้านายบอกกล่าวบางอย่าง ฆนศิลาหันไปมองคู่หมั้น

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ปานขวัญยิ้มหวานให้ฆนศิลา

“ไม่มีอะไร ทานกันเลยครับ” ฆนศิลาเชิญคู่หมั้น ปานขวัญมัวแต่ดีใจที่ได้รับเชิญครั้งแรกให้ทานมื้อเช้าที่คู่หมั้นเคยบอกว่าไม่สำคัญ ลงมือทานจึงไม่ได้สังเกตความผิดปรกติของฆนศิลา

“อร่อยมากค่ะ” ปานขวัญเอาใจแม่บ้านคนสำคัญของคู่หมั้น

“ขอบคุณค่ะ” ดาหลาขอบคุณว่าที่เจ้านายอีกคน ฆนศิลาเสียอีกที่ทานได้น้อยเพราะมัวคิดถึงคำพูดที่ดาหลาบอกกล่าว

“ลูกเธอโดนรถคุณปานขวัญเฉี่ยวชน แต่ไม่โดนจังๆ หรอกค่ะ แค่ตกใจหกล้มกันทั้งแม่ทั้งลูก ดิฉันเลยอนุญาตให้เธอดูแลลูก คุณหินคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ”

“พี่หินคะ พี่หิน” ปานขวัญเรียกคู่หมั้นเมื่อชายหนุ่มไม่ยอมตอบ

“ว่าไงครับ” ฆนศิลาเพิ่งได้ยิน

“เดือนนี้พี่ต้องไปที่ฟาร์มหรือเปล่าคะ”

ฟาร์มหอยนางรมของตระกูลปิยรมย์อยู่ที่ภูเก็ต ฆนากร น้องชายคู่หมั้นดูแลอยู่แต่คนเป็นพี่ใหญ่ก็ลงไปทุกเดือนเพื่อตรวจงาน อีกอย่างเพราะชอบทะเล ชอบธรรมชาติเป็นทุนอยู่แล้ว

“ไม่แน่ใจครับ” ชายหนุ่มตอบไม่ตรงกับใจ แต่ปานขวัญดีใจมากที่ได้ยิน เพราะเธอไม่ชอบที่นั่นเลย บ้านนอก น่าเบื่อมาก

“ถ้าอย่างนั้นขวัญจะมาทานมื้อเช้ากับหินบ่อยๆ นะคะ”

ฆนศิลาพยักหน้าทั้งที่ไม่เคยคิดต้องการแบบนี้มาก่อน

งามฟ้านั่งมองลูกชายดูดนมจากขวด ขวดนมหลุดจากปากจิ้มลิ้ม บ่งบอกว่าหลับสนิทแล้วจึงคลายมือเล็กที่กำไว้มองดูแผลที่ปลุกปล้ำนานแสนนานเพื่อจะทายาแดงให้ ยิ่งเห็นแผลลูกน้อยหญิงสาวรู้สึกโกรธผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้ลูกชายเจ็บ

“คู่หมั้นคุณหิน จะใครละจ๊ะคุณแม่ วันหลังเลี่ยงเธอหน่อยก็ดี ฉันยังไม่กล้าทำอะไรขัดใจ”

วาริคนรับใช้คนหนึ่งที่เอายาพร้อมอาหารมาให้บอกเมื่อเธอซักถาม งามฟ้ารู้สึกแน่นในอก แต่จะมานั่งเสียใจมันไม่ใช่เรื่อง ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น อยู่ที่นี่เพื่อรอเวลาจากไปก็เท่านั้น งามฟ้าเตือนตนเองก่อนจะลุกขึ้นไปช่วยงานในครัวตามที่แม่บ้านสั่งมา เพราะหน้าที่ดูแลที่โต๊ะอาหารเมื่อเช้าก็ขอช่วยให้คนอื่นทำหน้าที่แทนแล้ว

“อ้าวเธอเองเหรอ เพิ่งมาอยู่ละสิ คราวหน้าคราวหลังเดินดีๆ นะ ลูกเธอเหมือนกัน อะไรมายืนขวางทางรถวิ่ง” ปานขวัญเห็นงามฟ้าว่ากล่าวตักเตือน

งามฟ้ากำลังช่วยเก็บโต๊ะหันมอง ด้วยความเหม่อลอยเธอจึงไม่ได้ตอบรับคำสั่งนั้น ปานขวัญเห็นคนใช้ใหม่สวยแล้วรู้สึกไม่ถูกชะตา นอกจากสั่งสอนแล้วยังมองด้วยสายตาระแวง

งามฟ้าเดินออกจากห้องอาหาร

“เอ๊ะ ไม่ได้ยินฉันรึไง!” ปานขวัญเสียงสูง ดาหลาได้ยินเสียงเอะอะเข้ามาดู

“ขอโทษคุณขวัญสิ” ดาหลาบอกงามฟ้า

“เรื่องอะไรคะ” งามฟ้าถาม เธอยังไม่ทำอะไรผิดเลย

“ว้าย! คุณแม่บ้านสั่งสอนชุดใหญ่เลยนะคะ นี่คุณหญิงแม่เจอรึยัง ให้ไปฝึกกับท่านก็ดีนะ”

ดาหลาโดนตำหนิทางอ้อม งามฟ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงคุณหญิงรุจยา ตัวเธอเองยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับฝ่ายนั้น จึงกัดฟันขอโทษ

“ขอโทษค่ะ หากทำอะไรให้ไม่พอใจ”

ปานขวัญยิ้มพอใจ

“มีอะไรกันขวัญ” ฆนศิลาเดินเข้ามาใบหน้าราบเรียบ

ต่อมน้ำตาคุณแม่ห่วงลูกตื้นเพียงเจอใบหน้าเย็นชาของฆนศิลา จึงรีบเดินหนีไปล้างทำความสะอาดจานในมือ

คนรักเขาทำลูกเธอเจ็บ แค่นึกว่าถ้าตอนนั้นเธอไม่คว้าลูกหลบ ป่านนี้ดินอาจบาดเจ็บมากแต่เธอยังมาโดนตำหนิ ใจจะยิ้มแย้มก็คงแปลกนัก

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” ปานขวัญตอบ

ฆนศิลาไม่ซักถามต่อ มองตามหลังบางในชุดเด็กรับใช้ สุดสายตา