ลูกสาวตัวจริงเป็นสัตว์เลี้ยงกลุ่มปลอม

ทุกคนรู้ว่า เวินซูอี้ ลูกสาวที่ถูกพากลับมาครึ่งทางของตระกูลเวิน เป็นเด็กที่ไม่ควรไปยุ่งในเมืองจิง

สามีของเธอ ฟู่ซีโจว ไม่เพียงแต่เป็นทายาทคนเดียวของกลุ่มบริษัทฟู่ แต่ยังเป็นศัลยแพทย์ที่ดีที่สุดในเมืองจิงอีกด้วย

เขาเอาใจเธอสุดๆ และปล่อยให้เวินซูอี้ใช้ชีวิตเสรีในเมืองจิง

พี่ชาย เวินหลิน คอยปกป้องเธอในบริษัท

เขาเคยสาบานต่อหน้าทุกคนว่า เจ้าของบริษัทจะมีแต่เวินซูอี้เพียงคนเดียว ส่วนตัวเขาเป็นแค่คนที่ทำงานหาเงินให้เธอ

ยกเว้นพี่สาวปลอม เวินเนี่ยน ที่เตือนเธอให้ออกจากเขตสบายและเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง

เธอไม่ใส่ใจคำเตือนนั้น และถึงกับหัวเราะเยาะพี่สาวที่คิดมากเกินไป

จนกระทั่งข่าวว่าพี่สาวถูกแทงที่ลานจอดรถใต้ดินของบริษัทมาถึง

เธอรีบขอความช่วยเหลือจากสามีศัลยแพทย์ของเธอ แต่ก็ถูกบอกว่าสามีของเธอกำลังผ่าตัดช่วยชีวิตฆาตกร

แม้แต่พี่ชายที่เธอไว้ใจที่สุด ก็ยังย้ายบุคลากรทางการแพทย์ทั้งหมดออกไปเพื่อให้แน่ใจว่าการผ่าตัดจะสำเร็จ

เธอโกรธและถามว่าทำไม ถึงกับคุกเข่าขอร้องให้พวกเขาช่วยชีวิตพี่สาว

เวินหลินเพียงแต่พูดอย่างเย็นชาให้คนประคองเธอไว้ "เวินเวิน เธอใจเย็นหน่อยได้ไหม?"

"เธอไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของเธอ แม้ว่าเธอจะเสียเธอไป เธอยังมีสามีและพี่ชายที่รักเธอ แต่หลิงหลิงไม่เหมือนกัน นี่คือพ่อบุญธรรมที่เลี้ยงเธอมายี่สิบกว่าปี"

1.

เวินหลินก้มลงเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน

เขาเซ็นชื่อในหนังสือยินยอมการเสียชีวิตโดยไม่ลังเล และสั่งให้คนพาพี่สาวที่ยังไม่สิ้นใจไปที่ห้องเก็บศพของโรงพยาบาลทันที

"เวินเวิน หยุดร้องไห้ได้ไหม เธอไม่คุ้มที่เธอจะเสียน้ำตาให้"

"ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาชีวิตเธอ แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะโชคร้ายแบบนี้?"

"เมื่อครั้งที่ฉันไปทำงานต่างเมืองและเกิดแผ่นดินไหว ฉันเกือบจะเสียชีวิต แต่พ่อบุญธรรมของหลิงหลิงที่อ่อนแอใช้มือเปล่าขุดฉันออกมา"

"เธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉัน เธอมีหน้าที่ต้องตอบแทนบุญคุณนี้"

ใบหน้าอันคุ้นเคย เสียงอันอ่อนโยน แต่คำพูดที่ออกมาทำให้เวินซูอี้ขนลุก

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายที่อ่อนโยนถึงพูดคำพูดที่โหดร้ายแบบนี้

พี่สาวเพียงแต่ได้อยู่กับเธอสิบปี แต่กับเวินหลินนั้นได้ร่วมใช้ชีวิตถึงยี่สิบแปดปี

ยี่สิบแปดปี แม้แต่เลี้ยงหมาก็มีความรู้สึกแล้ว แต่เวินหลินยังสามารถละทิ้งชีวิตพี่สาวได้อย่างไร้ความปรานี!

และยิ่งกว่านั้น การตอบแทนบุญคุณมีหลายวิธี ทำไมต้องใช้ชีวิตของเวินเนี่ยนในการชดใช้ ?

เวินซูอี้โกรธจัด จนดวงตาแดงก่ำ ฉีกหนังสือยินยอมการเสียชีวิตในมือของเวินหลินจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"พี่สาวยังไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีหรือไม่ เธอไม่เพียงแค่ไม่ช่วยเธอ กลับไปช่วยชีวิตฆาตกร!"

"เรื่องนี้ถ้าเธอไม่จัดการ ฉันจะจัดการเอง! ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะไม่หยุดจนกว่าฉันจะเอาชีวิตฆาตกร!"

พูดจบ เธอก็หันหลังจะเดินจากไป

โรงพยาบาลไม่ได้มีเพียงฟู่ซีโจวเป็นหมอ แม้ว่าฟู่ซีโจวจะกำลังผ่าตัด คนอื่นก็ต้องสามารถช่วยพี่สาวได้

แต่เธอยังไม่ทันเดินไปไม่กี่ก้าว จ้าวหลิงกลับคุกเข่าจับชายเสื้อของเธอและขอโทษ

"ขอโทษค่ะ คุณหนูเวิน ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน จะตีจะด่าฉันก็ยอมค่ะ!"

"ฉันแค่ขอให้คุณเมตตาปล่อยพ่อบุญธรรมของฉันไป เขาแม้จะไม่ใช่คนดี แต่ก็เลี้ยงฉันมายี่สิบกว่าปี"

"ถ้าจะต้องชดใช้ชีวิตก็เอาชีวิตของฉันไป ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่พ่อบุญธรรมเลี้ยงดูฉันมายี่สิบกว่าปี"

เวินหลินประคองเธอขึ้นด้วยความเวทนา และไม่ลังเลที่จะกล่าวโทษเวินซูอี้

"หลายปีมานี้ฉันตามใจเธอจนกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง ?"

"เห็นแก่ตัว ไม่มีน้ำใจ"

"เวินเนี่ยนที่เป็นพี่สาวปลอม คอยใช้ชื่อของตระกูลเวินไปข่มเหงคนนอก ตกอยู่ในสภาพนี้ก็สมควรแล้ว!"

จ้าวหลิงส่ายหัว "คุณหนูเวินแค่กังวลจะช่วยพี่สาวเท่านั้น อย่าโทษเธอเลย"

เวินหลินเยาะเย้ยเสียงเย็นชา "บอกตรงๆ เลยนะ หมอทุกคนที่สามารถขึ้นโต๊ะผ่าตัดได้อยู่ในห้องผ่าตัดช่วยชีวิตคน"

"วันนี้เวินเนี่ยน มีแต่ต้องรอความตายในห้องเก็บศพ!"

เวินซูอี้โกรธจนตัวสั่น กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ

"ฉันไม่เชื่อว่าหมอทั้งเมืองจิงไม่มีใครทำการผ่าตัดได้ พวกเธอรอดูได้เลย!"

เวินซูอี้ถอดรองเท้าส้นสูงที่ขัดขวางการเดินออก วิ่งเท้าเปล่าลงไปที่ห้องเก็บศพอย่างสุดแรง

โชคดีที่เธอทันได้หยุดรถเข็นที่กำลังนำพี่สาวเข้าห้องเก็บศพที่หน้าประตู

เวินซูอี้รีบเปิดผ้าขาวที่เปื้อนเลือดออก

เวินเนี่ยนเลือดท่วมตัว ใบหน้าที่เคยขาวสวยงามเต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะ

เพียงแค่เห็นครั้งเดียวก็ใจหาย

แม้แต่ในสภาพนี้ เธอยังพยายามยิ้มอ่อนโยนให้เวินซูอี้

"เวินเวิน อย่าร้องไห้เลย"

เธอยกมือขึ้นอย่างลำบาก พยายามจะเช็ดน้ำตาให้เหมือนเคย

เวินซูอี้กุมมือเธอแน่น น้ำตาไหลพราก "พี่สาว เธอจะไม่เป็นไร ฉันจะจัดให้เธอไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลทันที !"

ความคิดนั้นช่างงดงาม แต่ความจริงที่โหดร้ายกลับทำให้เวินซูอี้ตื่นจากฝัน

โรงพยาบาลทุกแห่งในเมืองจิงไม่ยอมรับเวินเนี่ยน แม้กระทั่งหมอที่เคยมีความสัมพันธ์ดีกับเธอก็บอกตรงๆ ว่า:

"ข้างบนสั่งห้ามไม่ให้ใครทำการผ่าตัดให้คุณหนูใหญ่เวิน คุณอย่าทำให้พวกเราลำบากเลย"

"ใช้เวลานี้ไปขอร้องคนที่บ้านของคุณดีกว่า"

เวินซูอี้สิ้นหวังโดยสิ้นเชิง เธอไม่เคยคิดว่าเวินหลินจะใจดำถึงขนาดนี้

เธอยังคงโทรหาฟู่ซีโจว แต่ไม่มีใครรับสาย

เวินเนี่ยนไอแรงสองครั้ง เลือดสดๆ ไหลออกจากปากของเธอ

เวินซูอี้รีบร้อนมือหนึ่งปิดปากเธอ อีกมือกดที่แผลเพื่อหยุดเลือด

น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด "เธอช่วยอดทนอีกหน่อยได้ไหม? ฉันจะหาวิธี ฉันจะช่วยเธอได้"

เวินเนี่ยนส่ายหัว ริมฝีปากซีดขยับขึ้นลง ดูเหมือนจะมีอะไรอยากพูด

เวินซูอี้เอาหูแนบปากเธอ สุดท้ายก็ฟังคำพูดของเธอได้ชัดเจน