รักสามปี จบสิ้นในวันเดียว

เมื่อเธออายุยี่สิบห้า ทุกคนพูดว่า หว่านหนิงเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในเมืองหลวง

คนดังแห่งเมืองหลวงตกหลุมรักเธอทันทีที่เห็นในการแสดง แม้ว่าเวทีจะพังลงมาและทำให้ขาของเธอพิการ โฮเฉิงโจวก็ยังทนแรงกดดันจากทุกคนเพื่อแต่งงานกับเธอ

หลังแต่งงาน โฮเฉิงโจวไม่เพียงแต่เชิญผู้เชี่ยวชาญชั้นนำทั้งในและต่างประเทศมารักษาอาการบาดเจ็บของเธอ แต่ยังทำตามใจเธอทุกอย่าง

วันที่เธอยืนขึ้นได้อีกครั้ง เป็นวันครบรอบสามปีแต่งงานของพวกเขา หว่านหนิงซื้อช่อดอกไม้ใหญ่ไปหาโฮเฉิงโจวด้วยความตื่นเต้น เตรียมจะทำเซอร์ไพรส์ให้เขา

แต่กลับได้ยินบทสนทนาที่จะทำให้เธอไม่มีวันลืม ภายนอกห้อง

“ทำไมโฮพี่ไม่กลับบ้านไปใช้เวลาฉลองวันครบรอบกับเมียสุดที่รัก แต่กลับมานั่งดื่มเพื่อคลายทุกข์กับพวกเราแทนล่ะ?”

“เมียสุดที่รักอะไรกัน ก็แค่คนที่ไม่มีความหมายที่โฮพี่เลี้ยงไว้ข้างๆ ตัว นั่งอยู่บนรถเข็นเหมือนคนไร้ค่า บอกให้ไปทางตะวันออกก็ไม่กล้าไปทางตะวันตก ”

โฮเฉิงโจวนั่งอยู่บนโซฟาในห้อง ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ หลังได้ยินคำพูดนั้น

ซ่งหวนจินคล้องไหล่โฮเฉิงโจว เสียงเจ้าเล่ห์

“ต้องยอมรับว่าโฮพี่มีวิธีการที่ฉลาดมาก ตอนนั้นเพื่อให้เหยียนเหยียนได้รางวัล ถึงกับวางแผนลับบนเวทีของหว่านหนิง ทำให้เธอกลายเป็นคนพิการที่นั่งรถเข็น ไม่สามารถแข่งขันกับเหยียนเหยียนได้อีก ”

มือของหว่านหนิงที่เตรียมจะเคาะประตูชะงักลง รอยยิ้มบนใบหน้ากลายเป็นแข็ง

ซ่งหวนจินและโฮเฉิงโจวเป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกัน เขาจะไม่พูดโกหกต่อหน้าโฮเฉิงโจว

เมื่อเห็นว่าโฮเฉิงโจวไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ซ่งหวนจินถามต่อ

“แต่ฉันไม่เข้าใจจริงๆ เมื่อคุณทำให้เธอพิการแล้ว ทำไมถึงต้องแต่งงานกับเธอด้วย? ยังหาผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุดมารักษาขาเธอ หรือคุณตกหลุมรักเธอจริงๆ ?”

หัวใจของหว่านหนิงเหมือนถูกบีบแน่นจนเธอหายใจช้าลง รอคอยคำตอบของโฮเฉิงโจว

เธอคิดว่า ถ้าโฮเฉิงโจวรักเธอจริงๆ เธอก็จะยอมเสียสละความฝันเพื่อเขา

แต่คำตอบของโฮเฉิงโจวกลับทำให้เธอเจ็บช้ำใจ

“คุณคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ?”

“ตอนนั้นฉันแต่งงานกับเธอเพื่อให้เหยียนเหยียนได้อยู่กับคนที่เธอรัก”

“ฉันไม่สุขก็ไม่เป็นไร แต่เธอต้องมีชีวิตที่ดี”

คำพูดนี้ทำให้ห้องเงียบไปชั่วครู่

ซ่งหวนจินถอนหายใจ ตบไหล่เขาด้วยความจริงใจ

“ถึงจะพูดแบบนั้น แต่โจวเค่อเหวินก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงตามตื๊อหว่านหนิงไม่ปล่อย ถึงแม้ว่าเธอจะแต่งงานแล้วก็ตาม”

“เหยียนเหยียนตกลงจะกลับประเทศพรุ่งนี้ คงตัดใจจากเขาแล้ว”

“คุณเล่นกับหว่านหนิงก็เล่นไป แต่ถ้าเหยียนเหยียนแต่งงานกับคนอื่นจริงๆ คุณจะเสียใจมาร้องไห้กับฉัน”

หว่านหนิงไม่อาจทนฟังต่อไปได้ เธอจึงนั่งรถเข็นกลับไปยังบ้านพัก

หมอมาเยี่ยมเธออีกครั้งเพื่อตรวจขา ถามว่าเธอมีความรู้สึกหรือไม่ หว่านหนิงเพียงส่ายหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

คนที่นอนข้างเธอมาสามปีคือคนที่อยู่เบื้องหลังที่ทำให้ขาของเธอพิการ

เธอไม่กล้าบอกใครในบ้านนี้ว่าเธอยืนขึ้นได้แล้ว

เพราะถ้ามีครั้งหนึ่งก็อาจมีครั้งที่สอง

รอบตัวเธอมีสายลับของโฮเฉิงโจว เธอไม่กล้าเสี่ยงว่าเขาจะทำลายขาเธออีกครั้ง

เวลาสิบโมง โฮเฉิงโจวกลับบ้าน เขาถามหมอเกี่ยวกับสุขภาพของหว่านหนิงตามปกติ

เมื่อทราบว่าขาของหว่านหนิงยังไม่มีความรู้สึก เขาถอนหายใจอย่างโล่งใจ

จากนั้นเขายิ้ม หยิบสร้อยคอเพชรจากกระเป๋ามาใส่ให้หว่านหนิง

“ที่รัก สุขสันต์วันครบรอบสามปี ชอบไหม?”

ถ้าเป็นปกติ หว่านหนิงจะรักสร้อยคอนี้และอิงแอบในอ้อมอกเขาด้วยรอยยิ้มอาย

แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถยิ้มได้

โฮเฉิงโจวสังเกตเห็นอารมณ์ของเธอ เขาคุกเข่าครึ่งหนึ่งต่อหน้าเธอ “วันนี้เกิดอะไรขึ้น? ใครทำให้คุณโกรธ?”

หลังจากพูดจบ เขาขมวดคิ้ว สั่งให้คนใช้ “เรียกคนใช้ทุกคนมาที่นี่ ...”

หว่านหนิงฝืนยิ้ม หยุดการกระทำของเขา “ฉันไม่เป็นไร อย่าทำให้พวกเขาลำบาก”

โฮเฉิงโจวสัมผัสหน้าด้วยความอ่อนโยน “วันนี้งานยุ่ง ฉันไม่มีโอกาสฉลองครบรอบกับคุณ วันหลังฉันจะชดเชยให้แน่นอน”

หว่านหนิงรีบพูด “พรุ่งนี้ได้ไหม? ฉันได้ยินว่านักเต้นที่มีชื่อเสียงระดับโลก ไดคาซานจะมีการแสดงที่เมืองหลวง ฉันอยากไป...”

“พรุ่งนี้ไม่ได้!”