ค่า เมียน้อย วัยสิบเก้า ของเขา

มุมมองของเอมิกา:

ความฝัน มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ

ฉันกำลังล่องลอยอยู่ในความทรงจำที่เลือนลาง ย้อนกลับไปในวันที่ทุกอย่างเริ่มต้น

มันคือเมื่อห้าปีที่แล้ว

ความทรงจำนั้นคมชัด สดใส เหมือนภาพยนตร์เทคนิคคัลเลอร์ที่ฉายซ้ำชีวิตที่ไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไป

ฉันอายุสิบเก้า รายละเอียดนั้นโดดเด่นเสมอ เหมือนป้ายไฟนีออนกระพริบในภาพความหลังของฉัน สิบเก้า อายุที่คริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน โปรดปรานเสมอ

เขาคือราชาแห่งกรุงเทพฯ เจ้าชายแห่งย่านทองหล่อ และฉันเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟในงานเลี้ยงหรูที่เขาเข้าร่วม พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะประคองถาดแก้วแชมเปญที่มีค่ามากกว่าค่าเช่าห้องของฉันทั้งเดือน

สายตาของเราสบกันข้ามห้องบอลรูมที่แออัด มันเป็นเรื่องน้ำเน่า เหมือนหลุดออกมาจากนิยายรักเกรดบี แต่มันก็เกิดขึ้น สายตาของเขา สีฟ้าเข้มจนน่าตกใจ ตัดผ่านเสียงอึกทึกและความระยิบระยับ และในวินาทีที่น่าเวียนหัวนั้น ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนเดียวในห้อง

เขาคือคริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร ทุกคนรู้ เพลย์บอยตัวฉกาจ นักหักอกสาวที่มีรสนิยมชอบเด็กสาววัยเดียวกับฉัน ความตื่นตระหนกอย่างที่สุดแล่นพล่านไปทั่วร่าง

เขาแยกตัวออกจากวงสังคมชั้นสูงที่เขายืนอยู่และเดินมาหาฉันด้วยท่วงท่าสง่างามของนักล่า เขาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ความสูงของเขาทำให้ฉันตกอยู่ในเงา

"เธออายุถึงเกณฑ์ที่จะเสิร์ฟของพวกนี้แล้วเหรอ?" เขาถาม เสียงทุ้มต่ำและขบขันขณะที่หยิบแก้วใบหนึ่งจากถาดที่สั่นเทิ้มของฉัน

ที่เหลือ อย่างที่เขาว่ากัน ก็คือประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์ที่รู้สึกเหมือนพายุหมุน เหมือนจินตนาการที่ปั่นขึ้นมาจากทองคำและแสงดาว

เขาไล่ตามฉันอย่างไม่ลดละ ด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจที่ทั้งน่ากลัวและน่าหลงใหลอย่างที่สุด

เขาส่งรถโรลส์-รอยซ์วินเทจมารับฉันจากวิทยาลัย ท่ามกลางความงุนงงของเพื่อนร่วมชั้น เขาเติมอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉันด้วยดอกไม้มากมายจนดูเหมือนป่า เขาพาฉันไปปารีสในเดทที่สาม เพียงเพราะฉันเคยพูดลอยๆ ว่าชอบภาพเมืองนี้ในหนัง

เขาตามใจฉันทุกอย่าง จำได้ทุกคำพูดที่ฉันพูดผ่านๆ เขาเรียนรู้ว่าฉันเกลียดผักชี ว่าฉันชอบหนังขาวดำเก่าๆ ว่าฉันแอบหวังว่าจะได้เรียนเปียโน วันรุ่งขึ้น แกรนด์เปียโนสไตน์เวย์ก็ถูกส่งมาที่อพาร์ตเมนต์ของฉัน พร้อมกับครูสอนเปียโนที่เป็นที่ต้องการตัวมากที่สุดในเมือง

โลกเห็นเพลย์บอยที่ในที่สุดก็ลงหลักปักฐาน ฉันเห็นผู้ชายที่ดูเหมือนจะเจอชิ้นส่วนที่หายไปของเขา

คุณหญิงอัปสร แม่ของเขา ผู้เป็นประมุขที่เย็นชาและยึดมั่นในเหตุผลของตระกูลอัศวโยธิน ไม่เห็นด้วย เธอเห็นฉันเป็นสามัญชน นักขุดทอง สิ่งรบกวนชั่วคราว แต่คริสยืนกราน เขาขู่ว่าจะสละมรดก เดินออกจากอาณาจักร ถ้าเธอไม่ยอมรับการแต่งงานของเรา

ในงานแต่งงานของเรา ใต้ซุ้มกุหลาบขาวนับพันดอก เขามองเข้ามาในตาฉันและให้คำมั่นสัญญาที่ดังก้องไปทั่วโบสถ์ใหญ่

"ใครๆ ก็บอกว่าผมรักใครไม่เป็น เอม" เขากระซิบ นิ้วโป้งของเขาลูบไล้แก้มฉัน "พวกเขาพูดถูก จนกระทั่งผมได้เจอคุณ คุณไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง คุณคือผู้หญิงคนเดียว คนสุดท้าย นับจากนี้ไป โลกของผมเริ่มต้นและจบลงที่คุณ"

ฉันเชื่อเขา ให้ตายสิ ฉันเชื่อเขามากแค่ไหน

ห้าปีของการแต่งงานของเราเป็นเครื่องพิสูจน์คำสัญญานั้น เขาเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบ เขาไม่เคยลืมวันครบรอบหรือวันเกิดแม้แต่ครั้งเดียว เขาจะบินข้ามโลกเพียงเพื่อมาทานอาหารเย็นกับฉันถ้าฉันรู้สึกเหงา เขาสั่งทำแหวนพิเศษ สลักพิกัด GPS ของจุดที่เขาขอฉันแต่งงานที่สยามสแควร์ไว้ด้านใน "จะได้ไม่ลืมทางกลับบ้าน" เขาเคยพูด

ชีวิตของฉันคือเทพนิยาย

แล้วพ่อของฉันก็ล้มป่วย

คริสเป็นหลักให้ฉัน เขาเป็นคนหาไอรินเจอ คนที่เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาสนับสนุนเธอ จ่ายค่าเล่าเรียน ค่าที่พัก และทุกความต้องการที่เธอจะนึกได้

"เราต้องทำให้ผู้บริจาคมีความสุขและแข็งแรงนะเอม" เขาอธิบาย แขนของเขากอดฉันไว้ "เธอคือนางฟ้าของเรา เราเป็นหนี้บุญคุณเธอทุกอย่าง"

ฉันไม่ได้สงสัยเลย ฉันมัวแต่กังวลเรื่องพ่อจนไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ

อย่างเช่นการที่คริสโทรไปเช็คไอรินบ่อยกว่าโทรมาเช็คฉัน

การที่เขาเริ่มซื้อของขวัญให้เธอ—แล็ปท็อปเครื่องใหม่ "สำหรับการเรียนของเธอ" เสื้อผ้าแบรนด์เนมเพราะ "เธอจะได้ไม่รู้สึกแปลกแยกที่จุฬาฯ" รถคันใหม่เพื่อให้ "เธอจะได้ไปตามนัดได้อย่างปลอดภัย"

เขาเริ่มใช้เวลากับเธอมากขึ้น พาเธอไปทานอาหารเย็น ไปพิพิธภัณฑ์ ไปดูโอเปร่า "พี่ต้องทำให้เธออารมณ์ดี" เขาจะพูด "ผู้บริจาคที่มีความสุขคือผู้บริจาคที่แข็งแรง"

สามีของฉัน ที่เคยทิ้งดีลมูลค่าหลายร้อยล้านเพื่อบินกลับบ้านเพราะฉันเป็นหวัด ตอนนี้กลับยกเลิกนัดดินเนอร์ของเราเพราะไอรินปวดหัว ดอกไม้ที่เคยเต็มเพนต์เฮาส์ของเราตอนนี้ถูกส่งไปที่หอพักของเธอ ตอนเย็นที่เงียบสงบที่เราเคยใช้ดูหนังเก่าๆ ด้วยกัน ถูกแทนที่ด้วยการที่เขารีบออกไปเพราะไอริน "รู้สึกกังวล" เกี่ยวกับการบริจาค

การเปลี่ยนแปลงนั้นค่อยเป็นค่อยไปมาก ถูกปิดบังอย่างชาญฉลาดภายใต้หน้ากากของความห่วงใยพ่อของฉัน จนฉันเกือบจะไม่เห็นมัน เกือบ

ความหวาดกลัวเย็นเยียบเริ่มก่อตัวในท้องของฉัน เทพนิยายเริ่มรู้สึกเหมือนกรงขัง

คืนหนึ่ง ในที่สุดฉันก็เผชิญหน้ากับเขา "คริสคะ คุณไม่คิดว่านี่มัน...มากไปหน่อยเหรอ? คุณใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับเธอ"

เขามองฉัน สีหน้าของเขาเป็นการตำหนิอย่างอ่อนโยน "เอม อย่าอกตัญญูสิ เธอช่วยชีวิตพ่อของคุณนะ ความสุขของเธอไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้เหรอ?"

เขาพูดถูกใช่ไหม? ฉันจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้ได้อย่างไร? ฉันละอายใจ ฉันขอโทษและฝังความสงสัยของฉันไว้ ฉันเลือกที่จะเชื่อใจเขา

ความเชื่อใจนั้นคือหายนะของฉัน

ความทรงจำในคืนนั้น เสียงของเขาในโทรศัพท์กับเธอ เป็นเรื่องโกหก เขาไม่ได้แค่ปลอบเธอ ตอนนั้นฉันถามเขา เสียงสั่น "แล้วคำสัญญาทั้งหมดของคุณล่ะ? คุณบอกว่าฉันแตกต่าง"

เขาถอนหายใจ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "คุณเคยแตกต่าง เอม คุณอายุสิบเก้า บริสุทธิ์ ไม่เคยมีใครแตะต้อง แต่ตอนนี้คุณไม่ใช่อายุสิบเก้าแล้ว ไอรินต่างหาก เห็นความแตกต่างไหม?"

"งั้นมันไม่เคยเกี่ยวกับฉันเลยเหรอ?" ฉันกระซิบ คำพูดเหมือนเศษแก้วในลำคอ "มันเป็นแค่เรื่องอายุของฉัน?"

"อย่าดราม่าสิ" เขาตวาด "ผมต้องดูแลไอริน ผมเป็นหนี้เธอ เราทั้งคู่เป็นหนี้เธอ"

คำโกหกนั้นสมบูรณ์แบบมาก สมบูรณ์จนน่ากลัว เขาใช้ชีวิตของพ่อฉันเป็นโล่กำบังการหักหลังของเขา

เสียงกุญแจไขที่ประตูทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากความฝัน จากอดีต ฉันลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานสีขาวปลอดเชื้อของโรงพยาบาล บริษัทจัดงานศพโทรมาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว การจัดการเรื่องพ่อของฉันเรียบร้อยแล้ว ท่านจากไปแล้ว ช่องโหว่ในอกของฉันเป็นความเจ็บปวดทางกาย เป็นความว่างเปล่าที่เคยเป็นหัวใจของฉัน

คริสไม่ได้มาที่นี่ ไม่เลยสักครั้งตั้งแต่ฉันล้มป่วย เขาอยู่กับไอริน

ฉันรู้เรื่องนี้เพราะฉันเลื่อนดูฟีดอินสตาแกรมของเธออย่างเหม่อลอย มีโพสต์ใหม่เมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว เป็นรูปมือของเธอวางอยู่บนพวงมาลัยรถเบนท์ลีย์ของคริส บนข้อมือของเธอมีสร้อยข้อมือเพชรเส้นใหม่ และในพื้นหลังที่เบลอๆ คือใบหน้าด้านข้างของคริสขณะที่เขาขับรถ รอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนริมฝีปาก

แคปชั่นเขียนว่า: "มีคนพามาเที่ยวเซอร์ไพรส์ให้ลืมเรื่องเครียดๆ รู้สึกโชคดีจัง #ขอบคุณ #วันที่ดีที่สุด"

ฉันกดไลค์โพสต์นั้น นิ้วของฉันขยับไปเอง เหมือนผีในเครื่องจักร

โทรศัพท์ของฉันสั่นด้วยข้อความ เป็นข้อความจากคริส

"ไอรินยังตกใจกับเรื่องที่โรงพยาบาลอยู่ ผมจะพาเธอไปพักผ่อนที่หัวหินสักสองสามวันก่อนจะนัดผ่าตัดใหม่ ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะจัดการทุกอย่างเอง"

ฉันจ้องมองข้อความนั้น เสียงหัวเราะขมขื่นและบ้าคลั่งผุดขึ้นในลำคอ เขาไม่รู้ เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการปลอบของเล่นชิ้นใหม่ของเขาจนไม่ได้ตรวจสอบด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่าจะไม่มีการผ่าตัดใหม่ เขาไม่รู้ว่าพ่อของฉันตายแล้ว

เขาไม่รู้ว่าความละเลยของเขา การหักหลังที่เห็นแก่ตัวและหลงตัวเองอย่างที่สุดของเขา ได้ฆ่าผู้ชายที่ใจดีที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก

เขาคิดว่านี่เป็นแค่อุปสรรคเล็กน้อย เป็นอีกปัญหาที่เงินของเขาแก้ได้

เขาคิดผิด

นี่คือจุดจบ

ด้วยความสงบที่น่ากลัว ฉันปัดหน้าจอโทรศัพท์และกดเบอร์ที่ฉันไม่ได้โทรมาห้าปี

"สำนักงานคุณหญิงอัปสรค่ะ"

"เอมพูดค่ะ" ฉันพูด เสียงเรียบและไร้ชีวิตชีวา "บอกท่านว่าฉันต้องการหย่า ฉันจะเซ็นทุกอย่าง ฉันไม่ต้องการเงินสักบาทเดียว ฉันแค่อยากออกไป"

"คุณเอมิกาคะ" ผู้ช่วยดูตกใจ "คุณแน่ใจเหรอคะ?"

"ฉันไม่เคยแน่ใจอะไรในชีวิตเท่านี้มาก่อน" ฉันพูด "บอกท่านว่าเขาจะมีเด็กอายุสิบเก้าของเขาไปก็ได้ เขาจะมีพวกเธอทั้งหมดเลยก็ได้"

ฉันวางสายและมองไปที่เอกสารหย่าที่ทนายของคุณหญิงส่งอีเมลมาให้ฉันภายในหนึ่งชั่วโมง ประสิทธิภาพนั้นน่าขนลุก แต่ฉันก็ขอบคุณสำหรับมัน

เครื่องพิมพ์ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ที่มุมของศูนย์ธุรกิจในโรงพยาบาลที่ว่างเปล่า พ่นเอกสารที่จะตัดขาดชีวิตของฉันออกจากเขาออกมา แต่ละหน้าให้ความรู้สึกเหมือนป้ายหลุมศพ

ฉันหยิบปากกาขึ้นมา มือของฉันนิ่ง

นี่ไม่ใช่แค่จุดจบ

นี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามของฉัน