7Leaders สลับมัดใจคู่รักเจ้าแผนการ เล่มที่ 2 ของซีรี่ย์
ตอน 2
ผมลุกจากโซฟาเดินไปยืนด้านหลังบอดี้การ์ดท่าทางคงคุมสถานการณ์เองไม่อยู่ นี่แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ยังจัดการไม่ได้ ต้องพิจารณาใหม่สักหน่อยแล้วสิ
“เดี๋ยวจัดการเอง” ผมพูดหน้านิ่ง การ์ดหันมาโค้งเล็กน้อยเขยิบถอยให้ผมและเดินออกจากห้องไป
“ว่าไงครับคนสวย พี่ว่าจะไปทาบทามให้มาเป็นบาร์เทนดี้ที่นี่อยู่พอดี” ไอ้กัสพูดขณะเดินเข้ามาหาผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม ผู้หญิงไม่สนใจไอ้กัสพูดแม้แต่น้อย ยืนจ้องหน้าผมนิ่งอย่างไม่เกรงกลัว ยัยเด็กชอบโชว์คนเมื่อกี้ ที่เต้นรูดเสาให้ผู้ชายโห่ร้องเชียร์ อยากรู้เหมือนกันว่าต้องการอะไรจากผม ถึงได้กล้าบุกเข้ามาถึงห้องเจ้าของไนต์คลับ
“เธอเป็นใคร? ทำแบบนี้เพื่ออะ...อุ๊บ!” ผมถามยังไม่ทันจบ อยู่ๆ ยัยนี่ก็...จูบผม!! เป็นบ้าไรวะเนี่ย!! ยัยบ้านี่เป็นใคร?!!
คอนโดฮาน
ติ๊ดๆ ! ติ๊ดๆ ! ติ๊ดๆ !
“อย่านะยัยเด็กบ้า!! เฮ่อ! เฮ่อ!” ผมสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่โดนเด็กบ้ากระโดดจูบเมื่อคืน เอาเก็บมาฝันจนได้ ไม่น่านอนเลย
15:01 น.
ผมมองนาฬิกาปลุกพลางถอนหายใจแรง ส่ายหัวให้สร่างเมาก่อนจะลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ
เมื่อคืนเป็นที่รู้กันว่าผมโดนเด็กจูบ เป็นอะไรที่บ้ามาก ไม่พอแค่นั้นนะ ยัยเด็กนั่นจูบเสร็จล้มต่อหน้าผมอีก เมาหนักเลยแหละ ลำบากการ์ดแบกไปส่งขึ้นรถ ไอ้มอสช่วยจัดการหารถให้ โชคดีที่มีเพื่อนมาด้วยสองคนก็เลยไม่มีอะไรให้ห่วง แต่ที่งงคือจูบผมเพื่อ? ผมก็ยืนอึ้งให้จูบ ทุกคนอึ้งหมด ผู้หญิงบ้าอะไรไม่รู้!! แต่ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องเสียหายสำหรับผมหรอกนะ น่าจะเป็นทางนั้นมากกว่า แล้วถ้าเกิดจำได้ว่าจูบกับผมแต่เข้าใจผิดว่าผมจูบ ถึงตอนนั้นเป็นเรื่องแน่!! จะตอกกลับให้ดู!!
ผมไม่ค่อยอินกับเรื่องผู้หญิงเท่าไหร่ มีฟงมีแฟนนี่แล้วใหญ่ ไม่เคยมีและไม่คิดอยากจะมีด้วย ผมชอบทำงานหาเงินทำธุรกิจมากกว่า ยอดขายเยอะมันน่าภูมิใจมากกว่าการมีแฟนซะอีก ช่วงไหนเหงาจัดก็หาที่ลงเป็นครั้งคราว แค่มองตาก็ได้กิน อำนาจของบอสใหญ่ 7ไนต์คลับ ทำให้เลือกได้แถมเร็วดังใจ ชีวิตผมก็แบบเนี่ยแหละ เทาเข้มเกือบจะดำล่ะ และยังมีอีกหลายๆ เรื่องที่ผมจัดการเพื่อให้ได้มาซึ่งความสำเร็จ นั่นแหละที่ว่าเกือบดำ
ตารางชีวิตผมไม่มีอะไรมากหรอก อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็จะออกไปค่ายมวย เพราะนอกจากไนต์คลับผมยังมีค่ายมวยเป็นของตัวเอง ตอนเริ่มทำแรกๆ แค่เบื่อๆ เซ็งๆ อยากหาไรทำที่ตัวเองชอบ แต่ทำไปได้สักพักลูกค้าดันเยอะ ก็ถือว่าประสบความสำเร็จไปอีกหนึ่งธุรกิจ สวย!
ค่ายมวย BBox
“พี่ฮานมาเร็วจังพี่ ผมยังไม่ได้พักยกจากครูนันเลยเนี่ย!” ไอ้อ้นบ่นทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามาในค่ายมวย ขณะที่มันหอบหายใจเหนื่อยเหงื่อท่วมตัว รู้เลยว่าผ่านศึกหนักจากครูนันมา และศึกคู่ต่อไปของมันคือผม
“พักไป กูไปเช็กเอกสารรอ” ผมพูดขณะเดินตรงไปที่ห้องสำนักงานของค่ายมวย เป็นกิจวัตรที่ผมมักทำซ้ำๆ วนลูปอยู่ทุกวัน และมันเป็นสิ่งที่ผมชอบ ผมไม่ค่อยชอบเปลี่ยนตารางชีวิตที่ถูกวางแผนไว้อย่างดี เพราะมันเสียเวลามานั่งวางแผนใหม่
“โอเคพี่” ไอ้อ้นพูดตามหลัง ก่อนที่ผมจะปิดประตูห้อง เดินเข้ามานั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่งบอส ถ้าจะบอกว่าผมหลงตัวเองก็เชิญนะ แต่ผมคิดว่าผมเหมาะที่จะเป็นบอสมากกว่าอย่างอื่น ผมชอบเล่นใหญ่ยิ่งท้าทายยิ่งชอบ โดยเฉพาะเรื่องธุรกิจ
15 นาทีต่อมา~
หลังจากเช็กเอกสารการเงินจนเสร็จ ผมนั่งเล่นโทรศัพท์รอระหว่างไอ้อ้นพักเหนื่อยจากยกแรก พวกไอ้หกคนพากันแซวผมในไลน์กลุ่มกันใหญ่เรื่องเมื่อคืน พวกมันเองก็อึ้งเพราะไม่เคยเจอใครกล้ามาทำแบบนี้กับผมเหมือนกัน ผมนี่ยิ่งอึ้งกว่า!! แต่ต้องเก็บอาการไม่ให้พวกหกคนรู้เด็ดขาดเลย ไอ้พวกนี้มันแสบ ล้อไม่หยุดแน่นอนอะไรที่เป็นเรื่องผมอะ ถ้าผมพลาดมาไม่ได้หรอกคำปลอบใจ โดนทับถมซะมากกว่า จากพวกมันเนี่ยแหละ เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะผมไม่เคยพลาดอะไรเลยไงล่ะ
ก๊อกๆ !
“เข้ามา” ผมตอบรับเสียงเคาะประตูจากคนข้างนอก ขณะก้มเล่นโทรศัพท์เพลินๆ
“ผมพร้อมแล้วพี่” ไอ้อ้นโผล่หน้าเข้ามาในห้องบอกผม สีหน้ามันดูดีขึ้นมากจากตอนแรก ผมพยักหน้าเบาๆ ลุกจากเก้าอี้และเดินตามมันออกไป
ผมเดินตรงไปที่ข้างสังเวียน เปิดกระเป๋าหยิบผ้าออกมาพันมือเตรียมพร้อมสำหรับขึ้นซ้อมมวยกับไอ้อ้น ผมชอบต่อยมวยมาก เป็นการออกกำลังกายที่ได้
ทุกสัดส่วน ได้ใช้แรงเยอะดีและมันทำให้ผมคิดงานออกด้วย
“พี่ฮานคะ” เสียงผู้หญิงทักผมจากด้านหลัง ผมหันกลับไปมองขณะพันข้อมือและต้องตาโตตะลึง ยัยเด็กบ้าคนเมื่อคืน!!
“เธอ!!” ผมชี้หน้ายัยนี่อย่างเอาเรื่อง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ...รอยยิ้ม!!
“พี่ฮานจะต่อยมวยเหรอคะ? (ยิ้มเขิน) ดีจัง เนริอยากดูค่ะ” ผมขมวดคิ้วหน้ามุ่ยมองเด็กแก่แดดกำลังเขินตัวม้วน
“อยู่ให้ห่างจากฉันเลยนะ ฉันไม่ชอบเด็ก!” ผมทำหน้าดุ ยัยเนริอะไรนี่ทำหน้างอนใส่ผมเฉย
“ไม่ ไม่ห่าง และฉันก็ไม่ใช่เด็ก!” ผมถอนหายใจแรงอย่างเบื่อหน่าย ขี้เกียจคุยกับคนชอบเถียงและนิสัยเด็กแบบนี้ที่สุด!!!
“...” ผมเลือกที่จะไม่ตอบ หันหลังให้และหยิบนวมจากกระเป๋าออกมาใส่ ไอ้อ้นกับครูนันพากันกระซิบกระซาบยิ้มกรุ้มกริ่มกันอยู่สองคน ผมมองค้อนใส่ทั้งคู่ก่อนจะขึ้นสังเวียน ปล่อยให้ยัยเด็กเนริยืนคนเดียวข้างสังเวียน
“สู้ๆ นะคะพี่ฮาน!!” คิดว่าจะไป แต่ก็ไม่!! รำคาญจังโว้ย!!!
“ไอ้อ้นมึงรีบขึ้นมาสิวะ!!” ผมเรียกไอ้อ้นเสียงดังพลางทำหน้าหงุดหงิด
“ครับพี่ฮาน!” ไอ้อ้นกระตือรือร้นรีบหยิบนวมก่อนจะก้าวขึ้นมาบนสังเวียน
“อยากมีคนคอยเชียร์บ้างจัง” ไอ้อ้นทำหน้าทะเล้นแซวผม
“พูดมาก!! เดี๋ยวกูซัดก่อนซะเลยหนิ!!” ผมพูดพร้อมกับทำท่าง้างหมัดจะต่อย
“555 โหดไปไหน ขอใส่นวมให้เสร็จก่อนสิคร๊าบ” ไอ้อ้นทำหน้ากวนประสาทขณะก้มหน้าใส่นวม ผมหันกลับไปมองยัยเด็กนั่นว่าไปรึยัง ยัง! ยิ้มให้อีก! น่ามึนจังวะ!!
“พี่ฮาน!! สู้ๆ นะ!!” ยัยเด็กนี่!! อายคนนะเว้ย!! ทำตัวอย่างกับเด็ก เป็นกองเชียร์กีฬาสีรึไง?!!
10 นาทีต่อมา~
ผัวะ! ตุบ! ผัวะๆ ! ผัวะ! ตุบ!
“พี่ฮานเก่งจังเลย!!” ยัง!!
15 นาทีต่อมา~
ผัวะ! ตุบๆ ๆ ! ผัวะ!
“อย่าแพ้นะพี่ฮาน! สู้เค้า!!” ยังไม่ไป!!
ผัวะ!!
“พอเลิกซ้อม!!” ผมต่อยไอ้อ้นหมัดสุดท้ายหนักๆ ก่อนจะก้าวลงจากสังเวียน หมดอารมณ์เพราะยัยผู้หญิงน่ารำคาญนี้คนเดียว!! ปกติผมจะซ้อมเป็นชั่วโมง แต่วันนี้พอ!! เลิกซ้อม!! รำคาญ!!
“เลิกทำไมอะ? พี่ฮานเหนื่อยแล้วเหรอคะ?” ยัยนี่ก็ยังไม่สำนึก เดินเข้ามาหาผมที่กำลังถอดนวมพลางหอบหายใจเหนื่อยอยู่ข้างสังเวียน
“เพราะเธอรบกวนสมาธิฉันไง เธอเป็นใคร? มายุ่งกับฉันทำไม?” ผมหันไปถามหน้าเครียด
“น้ำค่ะ พี่เสียเหงื่อเยอะต้องดื่มน้ำนะคะ” ยัยนี่ไม่ตอบคำถามผม ยังทำตัวน่ารำคาญไม่หยุด ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย หันไปหยิบน้ำในกระเป๋าตัวเองออกมาดื่มโชว์ แต่ยัยเด็กนี่ก็ยังมีหน้ามาทำตาบ้องแบ๊วใส่ผมได้อีกนะ
“เลิกยุ่งกับฉันซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” ผมพูดหน้านิ่ง
“หมดความอดทนแล้วจะทำไรเหรอ?” ยัยนี่ทำหน้าเจ้าเล่ห์พูดเสียงเล็กเสียงน้อยใส่ผม
“จับโยนให้จระเข้กินมั้ง!!” ผมพูดประชดประชันพลางส่ายหัวเอือมๆ เก็บของใส่กระเป๋าเตรียมตัวกลับ
“ใจร้าย! แต่ฉันชอบนะ เร้าใจดี” ผมตาโตตะลึงมองเด็กแก่แดด ยัยนี่กำลังอ่อยผมหรือทำอะไรสักอย่างในแบบฉบับของเด็กงี้เหรอ?
“หึ แต่เธอไม่เร้าใจสำหรับฉันเลยแม้แต่นิดเดียว” ผมพูดหน้าตาเฉย ไม่ห่วงความรู้สึกคนฟัง ก็รำคาญไง!! ตัดได้ตัด!!
“แล้วแบบไหนพี่ถึงจะเร้าใจ? ฉันเป็นให้พี่ได้หมดเลยนะ” ยัยนี่พูดพลางทำหน้าอ่อยเดินเข้ามาใกล้ผม
“คนอื่นที่ไม่ใช่เธอไง” ผมตอบหน้านิ่ง สะพายกระเป๋ารีบเดินออกจากค่ายมวยมาทันที
ผมเดินมาที่รถ เก็บของไว้ด้านหลังและเดินอ้อมมาที่ประตูฝั่งคนขับ แต่ยัยผู้หญิงน่ารำคาญเดินตามผมมาตอนไหนไม่รู้แถมยังยืนบังหน้าประตูรถผมไว้อีก ตื๊ออะไรนักหนาวะ!!
“หลีกไป ฉันผลักเธอกระเด็นได้ง่ายๆ เลยนะ อย่าให้ได้ใช้กำลัง!” ผมทำหน้าหงุดหงิดพลางเอามือเท้าเอว แต่ยัยนี่กลับยิ้มมุมปากมองผม
“แบบนั้นยิ่งดีสิ ฉันอยากให้พี่ใช้กำลังกับฉัน ถ้าเป็นพี่ฮานทำ...ฉันยอมทุกอย่าง” ยัยเด็กนี่พูดเสียงอ่อยเดินเข้ามาใกล้ผม เอานิ้วจิ้มกล้ามหน้าอกผมเบาๆ ผมจับข้อมือเล็กแน่นพลางทำหน้าดุ
“อยากได้แรงแค่ไหน? เอาเป็นข้อมือหักก่อนเลยดีไหม?” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น หวังให้คนตรงหน้ากลัวหัวหดแล้วหนีไป แต่เปล่าเลย! ยัยนี่จ้องหน้าผมอย่างไม่หวั่นเกรง
“อืม ถ้าหักแล้วก็รับผิดชอบฉันด้วยล่ะ ฉันคงกินข้าวเองไม่ได้สักพักเลยแหละ” ก็ยังพูดออกมาหน้าตาเฉย ผมขมวดคิ้วเครียดมองผู้หญิงตรงหน้า เป็นผู้หญิงแบบไหนกันทำไมเข้าหาผู้ชายหนักขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเจอผู้หญิงเข้าหาหนักหรอกนะ แต่มันคนละแบบกัน แบบยัยนี่ผมไม่เคยเจอไง ดูเป็นลูกคุณหนูมีทุกอย่างเพียบพร้อม มีผู้ชายรอจีบเป็นหางว่าวแน่นอน จะมาตามตื๊อผู้ชายที่ไม่สนใจตัวเองให้ลำบากทำไม
“เธอไม่อายรึไงมาตามตื๊อผู้ชายที่ไม่สนใจเธอแบบนี้?” ผมถามหน้านิ่งพร้อมกับปล่อยข้อมือยัยนี่ลง
“ไม่เลยสักนิด เพราะฉันชอบพี่ เป็นแฟนกับฉันนะ (ยิ้มหวาน) ” ผมตาโตอึ้งกับคำพูดของยัยนี่ ที่กำลังพูดเพ้อเจ้อตามใจตัวเอง!! นี่ผมกำลังฝันร้ายอยู่ใช่ไหมเนี่ย!! ไม่เอาแบบนี้สิ!! มันน่ารำคาญมากเลยนะเว้ย!!!
.....
หมายเหตุ : เนื้อเรื่องในตอนแรก ต่อจากเหตุการณ์ในตอนพิเศษของนวนิยายเรื่อง '7Leaders จ้างฟรีแลนซ์ให้ได้รัก' (ตอนของธีระกับแอร์)
เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านให้สนุกและต่อเนื่อง แนะนำให้อ่านจากเล่ม1 ของซีรี่ย์นะคะ
เล่ม1 : 7Leaders จ้างฟรีแลนซ์ให้ได้รัก
เล่ม2 : 7Leaders สลับมัดใจคู่รักเจ้าแผนการ
คุณอาจจะชอบ
