จนกว่าจะรัก

บทนำ

สนามบิน…

ภาพความวุ่นวายของสถานที่ที่เต็มไปด้วยความอาลัยจากญาติ คนรัก ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนที่ต่างก็เดินทางมาส่งเพื่อเอ่ยคำร่ำลา หนึ่งในนั้นคือหญิงสาวรูปร่างรูปโปร่ง เจ้าของใบหน้าเศร้าหมองที่ใครได้เห็นเป็นต้องรู้สึกสงสาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่รู้เรื่องราวในชีวิตเธอ

“เอาของไปครบแล้วใช่ไหม เสื้อกันหนาว ยาแก้ไข้ รูปครอบครัว…” เสียงเข้มของคนหน้าดุทำให้ ปาลิน สุธิราช มีรอยยิ้มได้ทุกครั้ง เธอจ้องมองเขาก่อนจะมองเลยไปยังคนสองคนที่อยู่ใกล้ๆ กัน

“ลินคงคิดถึงทุกคน…”

“ฉันเองก็คงคิดถึงแกเหมือนกัน แกแน่ใจแล้วใช่ไหมลิน เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ” คำถามของเพื่อนไม่ได้เปลี่ยนใจคนฟังได้เลยแม้แต่น้อย ทุกคนต่างรู้จักนิสัยของเธอดีว่าอะไรก็ตามที่เธอได้ตัดสินใจไปแล้ว จะไม่มีใครหรืออะไรมาเปลี่ยนแปลงมันไปได้ เพราะรู้ถึงได้เคารพการตัดสินใจ แม้ลึกๆ จะไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมา

“อืม เอาไว้แกว่างๆ ค่อยบินไปเยี่ยมฉันนะจี พี่ฝนด้วยนะคะ” เธอตอบก่อนจะหันกลับมาหาพี่ชายต่างมารดาอีกครั้ง พี่ชายที่ไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจกันเลยสักนิด ถึงแม้ว่ามารดาของเธอจะเป็นภรรยาอีกคนของพ่อเขา หรืออาจจะเรียกสั้นๆ ว่า เมียน้อย ก็คงไม่ผิดนัก

การมีอยู่ของเธอและแม่เกิดแดงขึ้นในวันที่แม่แท้ๆ ของเธอพาเธอมาแสดงตัวถึงไร่ภูสิงค์ ไร่ทานตะวันที่มีพ่อเลี้ยงอมรเป็นหัวเรือใหญ่ แน่นอนว่าเหตุการณ์ในวันนั้น สร้างความอื้อฉาวไปนานนับปีๆ ทีเดียว

แม่ของเธอเรียกร้องเงินถึงสิบล้านบาทจากชายผู้ซึ่งเป็นพ่อแท้ๆของเธอ ก่อนจะทิ้งเธอไว้ที่หน้าไร่ทันทีที่ได้เงินตามที่ขอ และนั่นคือจุดเริ่มต้นสายสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องที่ได้ถือกำเนิดขึ้น จอมราชกับทุกคนไม่มีเลยสักครั้งที่จะแสดงท่าทีรังเกียจเธอโดยเฉพาะแม่มาลีที่เลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี ซ้ำยังอนุญาตให้เธอเรียกท่านว่าแม่ แม่ที่ถึงแม้จะไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่เธอก็รักท่านมาก รักมากพอๆ กับที่รักแม่ของตัวเอง

“ลินไปก่อนนะคะ” คำลานั้นกัดกินใจคนฟังไม่น้อย เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาจะต้องปล่อยให้น้องไปไกล ไกลจนรู้สึกใจหายไม่เบา

ยิ่งคิดถึงเหตุผลที่น้องต้องไปใจของคนเป็นพี่ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด..

“รู้ใช่ไหมว่าฉันรักแก”

“ลินก็รักพี่จอมค่ะ” อ้อมกอดของพี่ยังคงอบอุ่นเสมอไม่ว่าจะเมื่อไหร่ มันทำให้เธอคิดถึงใครอีกคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยกันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ใครบางคนที่ป่านนี้คงกำลังมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ใครบางคนที่แม้จะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขากลับทำให้ผู้หญิงชื่อปาลินคนนี้มีความสุขมากมายเหลือเกิน และเธอจะขอจดจำมันเอาไว้

ให้ตายก็ไม่มีวันลืมว่าครั้งหนึ่งเคยได้ใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย…

ลาก่อนนะคะ…พี่นุ!

ก่อนหน้านั้นสามเดือน

ภาพของสามีที่หมู่นี้มักจะกลับบ้านดึกอยู่เสมอทำให้ปาลิน สุธิราช ไม่อาจทนเก็บความไม่สบายใจเอาไว้ได้อีกต่อไป แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าสาเหตุของการกลับบ้านดึกของเขานั้นมีต้นเหตุมาจากอะไร ถึงจะรู้อยู่เต็มอก แต่เธอก็ยังอยากได้ยินมันจากปากของเขามากกว่าคนอื่นอยู่ดี

“หมู่นี้พี่นุกลับบ้านดึกบ่อยๆ งานยุ่งมากเหรอคะ” แต่กระนั้นเธอก็ยังเลือกที่จะไถ่ถามอย่างห่วงใยพร้อมส่งยิ้มอ่อนหวานไปให้ชายผู้เป็นที่รัก ผู้ชายเพียงคนเดียวที่ทำให้เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้

ชายเพียงคนเดียว ที่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่เขาก็ยังคงเป็นแสงตะวันของเธอเสมอ

“ครับ คราวหลังถ้าพี่กลับดึกอีกลินเข้านอนเลยนะ ไม่ต้องรอพี่” ปรเมศวร์ ตอบกลับภรรยาที่แต่งงานใช้ชีวิตคู่กันมากว่าสองปีด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มันบอกให้อีกคนได้รู้ว่าเขากำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่

“ลินนอนไม่หลับหรอกค่ะ จนกว่าพี่นุจะกลับมาถึงบ้าน แล้วนี่พี่นุทานอะไรมารึยังคะ หิวไหมเดี๋ยวลินไปทำอะไรให้ทาน” เมื่อสามีพยักหน้าให้ เธอจึงบอกให้เขาไปอาบน้ำ ส่วนตัวเองก็เดินหายเข้าไปครัวก่อนจะเริ่มต้นทำมื้อดึกง่ายๆเหมือนที่ทำเป็นประจำทุกวันอย่างเคยชิน

ระหว่างรอสามีอาบน้ำก็อดนึกถึงคำพูดของ ‘ศจี’ เพื่อนสนิทที่โทรมาหาเพื่อบอกถึงเรื่องบางอย่างที่ทำให้เธอต้องคิดมากจนข่มตานอนไม่หลับขึ้นมาไม่ได้ สุดท้ายจึงตัดสินใจออกมานั่งรอเพื่อถามความจริงจากปากของสามี และหวังว่าเขาจะมีคำตอบที่ดีมอบให้กับเธอ

“ดึกแล้วทำไมยังไม่เข้านอนอีกครับลิน เดี๋ยวพี่กินเสร็จพี่ล้างเองก็ได้ ดึกแล้วลินไปนอนเถอะ พรุ่งนี้เรามีประชุมเช้าไม่ใช่เหรอ” ปรเมศวร์เอ่ยถามเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพบว่าภรรยายังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน แม้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เขากลับบ้านดึก แต่ทว่าหมู่นี้นั้นภาพของภรรยาที่ชอบทำตัวติดเขาแจกลับทำให้รู้สึกแปลกๆ ทั้งๆ ที่ตลอดเวลาที่คบหาดูใจจนในที่สุดเขาก็ได้เธอมาเป็นภรรยาสมใจนั้น มันไม่เคยมีความรู้สึกบ้าๆ นี้เกิดขึ้นในใจของเขาเลย

ไม่ได้รำคาญ แต่แค่รู้สึกอึดอัด…