ณ กาลครั้งหนึ่ง
ตอน 3
2
ข้อมูลของเขา
สมสมัยมองลูกสาวคนโตที่กำลังนั่งอ่านเอกสารเงียบๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ร่างบอบบางที่เหมือนว่ากำลังทำความเข้าใจกับหนังสือที่อ่านอยู่
“ป้าน้อมโทรมาบอกแล้วนะว่าให้ลูกไปเดือนหน้าได้เลย”
สมสมัยบอกลูกสาวพร้อมทั้งลูบผมนุ่มของบัวบุษบาเบาๆ อย่างเคยชิน
“ค่ะแม่” หญิงสาวรับคำสั้นๆ
“พี่สาวแม่คนนี้ก็ยังไงนะ เปิดร้านอาหารทั้งทีแทนที่จะจ้างเชฟ กลับดึงลูกสาวแม่ไปซะอย่างนั้น” สมสมัยบ่นไม่จริงจังนัก ด้วยคิดว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นเรื่องดี เพราะผู้เป็นลูกสาวจะได้ประสบการณ์มากขึ้นและยังได้เปิดหูเปิดตาด้วย
“ก็หนูจบทางด้านนี้มานี่คะแม่ อีกอย่างไปที่นั่นก็ดีเหมือนกันนะคะ อย่างน้อยก็ได้ประสบการณ์เพิ่ม หนูกะว่าจะอยู่ที่นั่นสักสองสามปีแล้วก็จะกลับมาอยู่เมืองไทยกับแม่แล้วค่ะ” บัวบุษบาบอกมารดาถึงสิ่งที่เธอวางแผนไว้
“จ้า แล้วทำไมถึงทำหน้านิ่วอย่างนั้น อ่านอะไรไม่เข้าใจเหรอ” คนเป็นแม่ถามเมื่อเห็นสีหน้าเครียดๆ ของลูก
“เปล่าค่ะ แค่งงกับเอกสารนิดหน่อย หนูว่าหนูลืมอะไรบางอย่าง แต่นึกไม่ออกว่าลืมอะไร” บัวบุษบาบอกมารดา พร้อมทั้งสีหน้าครุ่นคิด
“ค่อยๆ คิดก็แล้วกันนะลูก เออ แล้วลูกต้องไปที่ทำงานที่โรงแรมอีกไหม” สมสมัยถามอย่างสงสัย
“ไม่ต้องแล้วค่ะ หนูลาออกแล้ว ความจริงก็น่าเสียดายนะคะ หนูทำงานที่นั่นมาตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆ ไต่เต้าจนได้เป็นหัวหน้าเชฟแล้วต้องมาลาออกแบบนี้ แต่ตอนนี้เขามีเชฟใหม่ที่เก่งกว่าหนูมาแทนแล้ว”
บัวบุษบาบอกมารดา เธอรู้สึกผูกพันกับสถานที่ที่เธอทำงานอยู่ และเพื่อนร่วมงานที่นั่นก็ดีมากด้วย
“อย่างนั้นเหรอ หาคนได้เร็วเหมือนกันนะ” คนเป็นแม่เปรยพร้อมทั้งพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“หนูบอกเขาไว้ล่วงหน้าสามเดือนแล้วนี่คะ เขาก็เลยเตรียมหาก่อนหนูจะออก” บัวบุษบาอธิบาย
“ก็จริง เออ แม่ว่าจะถามตั้งนานแล้วแต่ลืม นึกขึ้นได้พอดีเลย เมื่อคืนลูกมานั่งทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ”
สมสมัยถามด้วยความสงสัย ปกติลูกสาวของเธอไม่เคยเข้านอนเกินเที่ยงคืน การเข้านอนหลังจากนั้นนับว่าผิดปกติ
บัวบุษบานึก ก่อนจะตอบ
“ก็หาอะไรในอินเทอร์เน็ตอ่านไปตามเรื่องค่ะแม่ ไม่มีอะไรหรอก” บัวบุษบาบอกมารดาและยิ้มให้
สมสมัยพยักหน้ารับยิ้มๆ
“อย่าให้ดึกมากนะลูก เดี๋ยวขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้านะ”
คนเป็นแม่เอ่ยหยอกล้อ
“ค่ะแม่ แล้ววันนี้แม่ไม่ออกไปหาเพื่อนหรือคะ” บัวบุษบาถามอย่างแปลกใจ เพราะตั้งแต่แม่ของเธอเกษียณดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยอยู่ติดบ้านนัก
“ยังจ้ะ ไปตอนเย็น วันนี้มีนัดทานข้าวกับเพื่อนๆ น่ะ ยังไงเบลก็หาอะไรให้คุณพ่อกับน้องทานด้วยนะ” คนเป็นแม่สั่ง แต่น้ำเสียงเป็นเชิงขอร้องเสียมากกว่า
“ค่ะแม่ แหม ตั้งแต่เกษียณนี่อยู่ไม่ติดบ้านเลยนะคะ ทั้งพ่อทั้งแม่เลย” หญิงสาวบ่น
“อ้าว แม่กับพ่อก็ต้องเที่ยวบ้างสิคะลูกขา” คนเป็นแม่ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี
“แม่เที่ยวหนูพอทราบค่ะ แต่พ่อนี่ ถ้าเดาไม่ผิดน่าจะอยู่ร้านกาแฟคุยกับเพื่อนๆ ชัวร์” บัวบุษบาบอกอย่างรู้ทัน ส่วนสมสมัยก็มองลูกสาวยิ้มๆ และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก
พันเอกลอยด์ สก็อต แลมป์ตัน เขาเป็นต้นแบบของคำว่า ดาร์ก ทอล แฮนซั่ม เป็นตัวแทนของบุรุษในอุดมคติ เป็นสุภาพบุรุษที่เรียกได้ว่าหญิงสาวในยุคนั้นต่างพากันคลั่งไคล้ เป็นนายทหารยศพันเอกที่หนุ่มที่สุด เป็นเจ้าของกิจการโรงแรมและเจ้าของกิจการโรงเลื่อย อีกทั้งยังเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเด็กชื่อดัง เสียชีวิตเมื่อปี 1925 เนื่องจากดื่มจัดและสูบบุหรี่จัด ฯลฯ
ข้อมูลที่ปรากฏทำให้คนที่กำลังอ่านอยู่นิ่วหน้าอย่างเห็นใจ เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเนื่องจากดื่มเหล้าและสูบบุหรี่จัด แล้วดวงตาคู่น้อยก็กวาดสายตาไปเรื่อยๆ
“ดื่มหนัก สูบบุหรี่จัดเหรอ อายุคุณยังน้อยอยู่เลยนะ แล้วเรื่องชีวิตส่วนตัวล่ะ คนรักของคุณคือใคร” หญิงสาวบ่นพึมพำอย่างเสียมิได้ เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเพราะอะไร ทำไมถึงอยากรู้เรื่องของเขามากขนาดนี้ ตั้งแต่ที่ได้เห็นภาพถ่ายของเขาครั้งนั้น เธอหาข้อมูลของเขาทุกวันทั้งที่เป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษ อีกทั้งพยายามเสาะหาข้อมูลที่เป็นภาษาอื่นด้วย โดยอาศัยเครื่องช่วยแปลอีกทีหนึ่ง
หญิงสาวพิมพ์สิ่งที่ต้องการค้นหา สิ่งที่ได้รับคือเขาโสดและไม่ได้แต่งงานแต่อย่างใด มีข้อมูลเพียงว่าเคยคบหากับหญิงสาวชาวต่างชาติคนหนึ่งเท่านั้น
“คุณไม่ได้แต่งงาน” หญิงสาวพูดขึ้นเบาๆ ในใจรู้สึกดีใจลึกๆ
“บ้าจริงทำไมต้องดีใจด้วยนะ สงสัยจะเป็นเอามากนะเรา”
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์สามารถสะกดสายตาของบัวบุษบาได้อย่างไม่น่าเชื่อ ภาพถ่ายของเขาในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศทำให้เขาดูน่ามองจนเธอไม่อยากละสายตา ใบหน้าที่ดูเรียบเฉยนั้นราวกับรูปสลักที่ปฏิมากรชั้นเอกจงใจสร้างสรรค์ให้เป็นผลงานชิ้นเยี่ยมของตัวเอง
“ทำอะไรอยู่เบล” เสียงห้าวดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง
บัวบุษบาหันไปมองน้องชายที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมทั้งยิ้มให้
“หาข้อมูลอะไรนิดหน่อย” บอกน้องชาย
“เสียสายตานะ ทำไมไม่เปิดไฟให้สว่างกว่านี้ นั่งจ้องหน้าจอแบบนี้ไม่ดีกับดวงตานะพี่สาว” คนเป็นน้องบอกอย่างเป็นห่วง ก่อนจะเปิดไฟในห้องให้สว่างขึ้น
“ไม่ขนาดนั้นหรอกนะ” คนเป็นพี่เถียง
“ผู้หญิงในภาพนี่ใคร สวยดีนะ” คนเป็นน้องพูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามายืนด้านหลังพี่สาวและมองเห็นภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ
“ไม่แน่ใจ เหมือนจะเป็นคู่หมั้นของคนที่ยืนข้างๆ มั้ง” คนเป็นพี่บอกพลางอ่านข้อมูลที่อยู่ใต้ภาพนั้นอย่างตั้งใจ
“ผู้ชายก็ดูดีนะ แต่หล่อน้อยกว่าน้องชายของเบลนะ” คนเป็นน้องชายบอกอย่างอารมณ์ดี
“จ้า พ่อคนหน้าตาดี แล้วทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะ” บัวบุษบาถาม
ภรตมองพี่สาว ก่อนจะนั่งลงข้างๆ พร้อมทั้งหยิบขนมที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้
“วันนี้ไม่มีประชุม ไม่มีงานอะไรเข้ามาก็เลยได้กลับเร็วน่ะสิ ว่าแต่คุกกี้นี่ทำเองใช่ไหม” ภรตถามก่อนจะกินขนมในมือ
“ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นค่อยกินได้อย่างสนิทใจหน่อย” ภรตบอกยิ้มๆ เขาไม่ค่อยรับประทานขนมมากนัก นอกจากจะเป็นขนมที่แม่หรือพี่สาวทำเท่านั้น
“เรื่องมากไปไหมเรา” บัวบุษบาแขวะน้องชาย
“ก็ขนมที่ซื้อเขามามันไม่อร่อยนี่นา ไม่ถึงเครื่องอย่างที่เบลทำ เออ ผัดข้าวให้กินหน่อยสิ” ภรตบอกพี่สาวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ก่อนจะล้มตัวลงนอนหนุนตักพี่สาวเพื่อให้ดูน่าสงสาร
“ทำไว้ให้แล้ว อยู่ในตู้กับข้าว” บัวบุษบาบอกน้องชายพร้อมกับชี้ไปทางห้องครัว
ภรตอมยิ้มเมื่อได้ยิน บัวบุษบามองน้องชายก่อนจะใช้มือขยี้ผมของเขาเบาๆ
“รู้ใจชะมัด มีพี่น่ารักแบบนี้รักตายเลย” ภรตบอกพร้อมทั้งลุกขึ้นมากอดพี่สาวไว้แน่นอย่างประจบ สักพักก็เอนลงไปนอนตักพี่สาวเหมือนเดิม
“ไม่ต้องมาปากหวานกับฉันเลย แกรักแฟนแกมากกว่าฉันอยู่แล้ว” คนเป็นพี่บอกอย่างหมั่นไส้
“มีที่ไหนล่ะแฟน ไม่มีหรอก” ภรตบอก บัวบุษบามองน้องชายอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง น้องชายเธอเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่ง แต่ก็กะล่อนเหลือทน ผู้หญิงหลายต่อหลายคนพยายามจะจับ แต่ก็จับไม่ได้ไล่ไม่ทันเสียที
“อย่าพลาดเข้าล่ะ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงบางคนน่ากลัวจะตาย”
“เอาน่า ถ้าทำอาหารไม่อร่อยแบบพี่สาวคนนี้ก็ไม่ผ่าน ถ้าไม่สวยและใจดีแบบแม่ก็ไม่ผ่าน ดังนั้นต้องหาแบบเพียบพร้อมทุกอย่างถึงจะผ่าน” ภรตบอก
“ว่าแต่ตัวเองน่ะเมื่อไหร่จะมีแฟน ไม่สนใครเลยหรือไง” คนเป็นน้องย้อนถาม ตั้งแต่พี่สาวของเขาเป็นวัยรุ่นจนเข้าสู่วัยทำงาน เขาก็ยังไม่เคยเห็นพี่สาวสนใจผู้ชายคนไหนสักคน ทั้งที่มีคนมาชอบบัวบุษบาหลายคน แต่สุดท้ายก็ต้องล่าถอยไปเพราะพี่สาวของเขาไม่เล่นด้วย แถมยังเย็นชาใส่จนผู้ชายทั้งหลายพากันท้อ
“ชอบคนนี้” บัวบุษบาบอกทีเล่นทีจริงพร้อมกับชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
ภรตเงยหน้ามามองบุรุษร่างสูงใหญ่ในจอคอมพิวเตอร์นิ่ง
“โห ฝันแล้ว ป่านนี้เขาตายไปแล้วมั้ง จะแต่งกับคนตายเหรอ” ภรตเอ่ยล้อเลียน
“ใช่ เขาตายแล้ว”
“เบลนี่ชอบพวกคนเก่าๆ นะ” เขายังล้อพี่สาวอย่างคนขี้เล่น
“ฉันชอบเขาจริงๆ นะผู้ชายคนนั้น ถ้าไม่ได้แบบนี้ฉันจะไม่แต่งงาน” บัวบุษบาบอก น้ำเสียงเหมือนจะล้อเล่น แต่แววตากลับมีความจริงจังแฝงอยู่ ภรตมองพี่สาวก่อนจะหัวเราะออกมา
“ถ้าอย่างนั้นเค้าคงต้องเลี้ยงตัวตอนแก่แล้วล่ะ เพราะตัวคงไม่ได้หน้าตาแบบนี้แน่” ภรตตอบปลงๆ
“แหมปากนะ ว่าแต่ไปอาบน้ำแล้วก็ไปทานข้าวได้แล้ว ฉันเมื่อยแล้วนะ” บัวบุษบาบอกเมื่อน้องชายตัวดียังคงนอนหนุนตักของเธออยู่
“ไล่เหรอ ไปก็ได้ แต่ขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม เหนื่อย” ภรตบอก บัวบุษบามองน้องชายนิ่ง ไม่ได้พูดอะไร
“แล้วเบลจะไปอังกฤษเมื่อไหร่” คนเป็นน้องถามอย่างสนใจ
“เดือนหน้า คุณป้าบอกคุณแม่ว่าให้ไปเดือนหน้า” บัวบุษบาบอกกำหนดการเดินทางของเธอ
“อย่างนั้นเหรอ จะเป็นเด็กนอกแล้วนะนี่”
“ไม่ต้องมาแซวเลย ฉันไม่อยู่แกต้องดูแลพ่อกับแม่ให้ดีล่ะ อย่าเที่ยวกลางคืน” บัวบุษบาบอกน้องชาย แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นคำสั่งเสียมากกว่า
“โห นี่ขนาดยังไม่ได้ไปนะยังสั่งแล้ว” คนเป็นน้องบ่น
“ก็สั่งไว้ก่อนเผื่อลืม”
“ตัวเองก็เถอะ ไปที่นั่นก็อย่าทำงานจนเพลินล่ะ หาสาวฝรั่งให้น้องบ้าง เข้าใจไหม”
“แกนี่เจ้าชู้จริงๆ ฉันว่าแกจัดการสาวๆ ของแกให้เรียบร้อยก่อนจะดีกว่านะ แล้วค่อยหาคนใหม่” บัวบุษบาอดจะแขวะน้องชายเธอเรื่องนี้ไม่ได้
“จะเอายังไงกับผู้ชายลั้ลลา” คนเป็นน้องก็ตอบกลับทันทีเหมือนกัน
“จ้า” บัวบุษบาบอกอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปสนใจข้อมูลตรงหน้าต่อ
ภรตมองพี่สาวยิ้มๆ สักพักก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในครัวพร้อมทั้งฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
บัวบุษบามองตามหลังน้องชายแล้วยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของเขา ก่อนจะกลับมาสนใจข้อมูลตรงหน้าต่อ
*****
คุณอาจจะชอบ
