รักผิดๆที่ไม่ควรเกิด

บทที่ 3

เธอก็อยากใช่ไหม

สัมผัสแบบนี้ไม่ใช่พี่มินตราแน่นอน ฉันตกใจมากแล้วหันกลับไปมอง “พี่...พี่เขย? ทำไมพี่ยังไม่ไปทำงาน?”

ปกติเวลานี้เขาต้องออกไปทำงานแล้ว เมื่อสักครู่ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรจากห้องนอนของเขา เลยคิดว่าพี่เขยออกไปทำงานแล้วเหลือแค่พี่สาวคนเดียว

“เบาๆหน่อย มินตรายังหลับอยู่” เขาเกยคางไว้บนไหล่ของฉัน “ทำอะไรอยู่?”

“อบคุกกี้ พี่ศิลา พี่รีบปล่อยเถอะ” ฉันกำลังโมโหแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะมือฉันกำลังนวดแป้งจึงไม่สามารถผลักเขาออกได้ “ถ้าพี่มินตรามาเห็น จะเข้าใจผิด”

ปฏิกิริยาของฉันเมื่อคืนยังไม่ชัดอีกเหรอ หรือเขาคิดว่า ฉันกำลังเล่นละครตบตาเพื่อที่จะจับเขา?

“ไม่อยากให้มินตราเห็น ก็ไม่ต้องเสียงดังสิ” เหมือนพี่เขยจะรู้ถึงจุดอ่อนของฉัน ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยมือ ยังลูบไล้ตัวของฉัน “เรณู เมื่อคืนพี่นอนไม่หลับ พี่ได้คิดทบทวนหลายเรื่องเลย”

“เรื่องพวกนี้พี่ควรไปพูดกับพี่มินตรา พี่ศิลา ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่พี่คิด ปล่อย!” ฉันไม่อยากให้พี่มินตรามาเห็นฉันในสภาพนี้ เลยไม่กล้าเสียงดัง แต่ฉันกำลังโมโหจริงๆ อยากจะเอากะละมังฟาดไปที่หน้าของพี่เขย ให้เขาได้สติ

พี่มินตราแท้งถึงสามครั้ง และมีร่างกายที่อ่อนแอเป็นเพราะใคร?

ถ้าไม่ใช่แม่สามีที่กดดันเธอให้รีบมีลูกเพื่อมาสืบทอดตระกูล พี่มินตราเลยไม่รอให้ร่างกายฟื้นตัวก็อยากจะตั้งท้องอีก ผลสุดท้ายอาการก็หนักขึ้นเรื่อยๆ ซื่อจริงๆเลย

ขณะที่พี่สาวกำลังป่วย พี่เขยก็มาทำแบบนี้กับฉัน ไม่ให้เกียรติพี่สาวเลย!

“เรณู เธอไม่ต้องเตือนพี่ พี่ก็รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบไหน เพราะฉะนั้นพี่จึงไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีก เรณู พี่.......”

“พี่เขย การกระทำของพี่ในตอนนี้ พี่กำลังทำให้ฉันโกรธ” ฉันผลักเขาออกแล้วพูดออกมา “พี่เคยคิดถึงพี่มินตราไหม? อีกอย่าง ฉันแต่งงานมีสามีแล้ว พี่ทำแบบนี้ทำไม?”

“อย่าพูดถึงสามีของเธอ เรณู พี่รู้ว่าความสัมพันธ์ของคู่เธอไม่ค่อยดีนัก” พี่เขยกัดมาที่หูฉันเบาๆ ลมหายใจของเขาไม่สม่ำเสมอแล้ว “พี่รู้ว่าที่เธอรับปากออกจากงานแล้วมาดูแลมินตรา เหตุผลหลักๆคือไม่อยากกลับบ้านไปเจอหน้าสามีใช่ไหม?”

ฉันรู้สึกแปลกใจ

เรื่องของครอบครัวฉัน ขนาดพี่มินตรายังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย แต่ทำไมพี่ศิลาถึงรู้ปลอดโปร่งขนาดนี้

หรือว่านี่เป็นข้อดีของการเป็นทนายความมากกว่าคนธรรมดา?

ลมหายใจของเขายิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ เขากัดมาที่หูของฉัน ไล่จูบตามซอกคอและแก้ม มือหนาล้วงเข้าไปในเสื้อของฉันและจับไว้ที่ท้องของฉัน แล้วพูดว่า “ครึ่งปีที่ผ่านมา เธอไม่ได้กลับไปที่บ้าน ไม่ได้นอนเตียงเดียวกับสามีใช่ไหม? เธอไม่อยาก....”

“ปล่อย พี่ศิลาปล่อย! พี่ทำแบบนี้ไม่ได้ เรา...เราทำแบบนี้ไม่ได้......” ฉันกำลังตัวสั่น ไม่สามารถพูดความรู้สึกในใจออกมาได้ ตอนนี้ร่างกายของฉันอ่อนระทวยมาก ฉันคิดว่าถ้าพี่เขยไม่ได้กอดฉันไว้ ฉันคงล้มลงไปบนพื้นแล้ว

พี่เขยหัวเราะเสียงต่ำ “เรณู ไม่ต้องหลอกตัวเองหรอก เธอก็อยากใช่ไหม? พี่......”

“ปล่อย! พี่เขย ถ้าพี่ยังทำแบบนี้ ฉันจะ.....”

“เรณู?” เสียงพี่มินตราดังมาจากข้างนอก “เธอกำลังคุยกับใคร? ใช่ศิลาหรือเปล่า?”

ฉันตกใจมาก แล้วกดเสียงต่ำพูดกับพี่เขย “รีบปล่อย!”

เสื้อของฉันถูกพี่เขยทำยับ ถ้าพี่มินตรามาเห็นสภาพนี้ ต้องเป็นบ้าแน่เลย!

พี่เขยพูดบางสิ่งออกมาแต่ฉันได้ยินไม่ชัด จากนั้นเขากอดฉันแน่นขึ้น ผ่านไปครู่เดียวก็ปล่อยมือ แล้วหันกลับไปตอบพี่มินตรา “มินตรา ผมเอง”

ฉันโกรธจนพูดอะไรไม่ออก รีบล้างมือแล้วจัดการแต่งตัวให้เรียบรู้ จากนั้นก็ใช้มือตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา

เมื่อสักครู่ ฉันรู้สึกถึงของแข็งบางอย่างมาโดนสะโพกของฉัน ถ้าพี่มินตราไม่มา พี่เขยจะทำแบบนั้นกับฉันจริงๆใช่ไหม?

น้ำตาของฉันเริ่มเอ่อคลอ ทำไมต้องทำแบบนี้ ต้องการบังคับให้ฉันบอกพี่สาวเหรอ?

พี่เขยกับพี่สาวกำลังคุยว่าเช้านี้จะกินอะไรดี ฉันไม่สามารถทนฟังต่อไปได้ จึงทำให้หม้อกระทบกัน ทำให้เกิดเสียงดังเพื่อกลบความฟุ้งซ่านในใจของฉัน

หลังทำทุกอย่างเสร็จ ฉันก็เรียกพี่สาวและพี่เขยมาทานอาหาร

“เรณู สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีเลย ดูแลฉันเหนื่อยมากเลยใช่ไหม?” พี่สาวพรางกินข้าวพรางถาม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

สภาพของพี่สาวในตอนนี้ต่างจากแต่ก่อนมาก ผมยุ่งๆ ใส่ชุดนอนตัวใหญ่ๆ ดูแล้วจืดชืดไม่มีชีวิตชีวาเลย

หรือว่าเพราะเป็นแบบนี้ พี่เขยเลยไม่มีอารมณ์อย่างว่ากับพี่สาว?