เล่ห์รักร้าย

“โอย ตายแล้วมาสายๆ คุณดาต้องเล่นงานเราแน่ๆ”

สาวน้อยวัยยี่สิบเศษเดินแกมวิ่งกระหืดกระหอบไปตามถนนคอนกรีตซึ่งทอดตัวไปยังอาคารทรงสวยทันสมัยที่ผสมผสานความเป็นไทยไว้อย่างลงตัว ของโรงแรมสไตล์รีสอร์ตสุดหรูชื่อดัง คันทารี ฟ็อกซ์ โฮเทล แอนด์ รีสอร์ต เธอเป็นนักศึกษาฝึกงานของที่นี่เพราะในปีนี้เธอก็จะจบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงจากสถาบันพาณิชยการแห่งหนึ่ง นี่ก็เหลือเวลาอีกไม่กี่วันการฝึกงานก็จะสิ้นสุดลงแล้ว

ร่างเล็กบอบบางรีบเก็บสัมภาระที่มีเพียงแป้งเด็กกระป๋องเล็กๆ สำหรับใช้ทาใบหน้ากับลิปกลอสสำหรับบำรุงริมฝีปากอวบอิ่มค่อนข้างหนาของตนและเงินเพียงสี่สิบบาทในกระเป๋าสำหรับค่าเดินทางและซื้ออะไรกินนิดหน่อย เช่นลูกชิ้นทอดหรือน้ำอัดลมที่อยากจะกินแต่ส่วนใหญ่แล้วเธอไม่เคยซื้ออะไรพวกนั้นเลย เพราะเมื่อเลิกงานแล้วเธอก็ตรงกลับบ้านทันทีเพื่อทำกับข้าวให้มารดาขายตอนเย็นในตลาดนัดใกล้บ้าน

“เธอมาสายอีกแล้วนะ เฌอปราง...”

เสียงเย็นๆ ของ พัชดา หัวหน้าฝ่ายบัญชีวัยสามสิบเศษดังขึ้นทำให้ร่างบอบบางของ เฌอปราง นักศึกษาฝึกงานวัยใสที่กำลังก้าวอย่างเร่งรีบไปยังหน้าลอบบี้ของรีสอร์ตเพื่อผ่านไปยังแผนกของตนต้องหยุดกึก ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองคนที่เรียกตน ใจดวงน้อยเต้นตึกๆ เพราะกลัวโดนภาคทัณฑ์จนทำให้การฝึกงานครั้งนี้เธออาจไม่ผ่าน

หญิงสาวนามว่าพัชดานั้นมีใบหน้าและดวงตาเล็กเรียว จมูกเล็กรับกับริมฝีปากบาง แต่ผิวใบหน้านั้นขาวจนดูวอกเต็มไปด้วยฟ้าแดดเป็นปื้นๆ เต็มหน้า ซึ่งเกิดจากการที่เจ้าหล่อนสรรหาครีมต่างๆ มาทาใบหน้า ทั้งราคาแพงราคาถูก ยี่ห้อไหนที่ใครเขาบอกว่าดีพัชดาซื้อหามาทาจนผิวหน้าอ่อนบางนั้นคล้ำเสียไป ไม่สามารถรักษาให้กลับมาขาวใสไร้ไฝฝ้าได้ มีแต่จะดำคล้ำมากไปกว่าเดิมซ้ำเมื่อโดนแดดใบหน้าที่แดงด้วยฝ้าหนานั้นก็จะแดงก่ำราวโดนไฟนาบและเปลี่ยนเป็นปื้นดำๆ ไปทั้งใบหน้า ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนั้นเธอก็มักจะลางานอยู่บ้านสักสามสี่วันเพื่อให้ใบหน้ากลับสู่สภาพปรกติ และพลอยทำให้งานในแผนกหยุดชะงักไปด้วย พอกลับมาทำงานพัชดาก็จะสั่งงานอย่างเอาแต่ใจตนเหมือนเดิม แต่เวลาที่เธอหยุดนั้น ทั้งแผนกบัญชีที่แสนเครียดเคร่งจะรื่นเริงทำงานกันอย่างมีความสุขที่สุดเพราะไม่มีใครมาคอยจับผิดและคอยฟ้องผู้จัดการรีสอร์ตด้วยเรื่องไร้สาระจนเป็นเรื่องราวใหญ่โต

“คะ คือ...” เฌอปรางรู้สึกน้ำลายเหนียวหนึบ ลำคอแห้งผากขึ้นมาทันทีเมื่อเสียงฝีเท้าในรองเท้าคัตชูคู่งามใกล้เข้ามา

“ว้าย.. น้องหนูปรางของพี่ลิลลี่มาแล้วเหรอคะ มาๆ ค่ะ รีบมาช่วยพี่ถ่ายเอกสารการประชุมหน่อยค่า วันนี้เจ้านายใหญ่จะมาทุกอย่างต้องพร้อมภายในครึ่งชั่วโมงนี้”

เหมือนสวรรค์มาโปรดเมื่อเสียงที่ดัดจนหวานฟังดูแปร่งหูของ พี่ลิลลี่ หรือ วัชรินทร์ ผู้ที่ร่างเป็นชายใจเป็นหญิง พนักงานรุ่นพี่ในแผนกที่เฌอปรางรู้สึกวางใจและสนิทด้วยที่สุดร้องเรียก พร้อมกับร่างสูงโปร่งนั้นถลามารั้งตัวเธอเข้าไปในห้องถ่ายเอกสาร ท่ามกลางความไม่พอใจของพัชดาซึ่งมองตามร่างของทั้งสองตาขวาง หากไม่มีการประชุมใหญ่ครั้งนี้ รับรองว่าเธอต้องเล่นงานเฌอปรางโทษฐานที่มาสายแน่ๆ

“ทำอะไรอยู่จ๊ะดาจ๋า”

เสียงค่อนข้างแหบของชายคนหนึ่งดังขึ้นพัชดารีบหันไปมองและยิ้มกว้างเมื่อพบว่า กรกฏ หนุ่มใหญ่ผู้ดำรงตำแหน่งระดับผู้อำนวยการหน่วยงานเกี่ยวกับการเลือกตั้งประจำจังหวัดนี้ ท่าทางภูมิฐานและคำพูดสุภาพอ่อนโยนทำให้หนุ่มใหญ่วัยห้าสิบคนนี้เป็นคนเจ้าเสน่ห์ อีกทั้งตำแหน่งหน้าที่การงานซึ่งถือเป็นตำแหน่งระดับสูงทำให้ผู้หญิงหลายคนอยากจะเป็นอนุของเขา หรือแค่เกาะแกะพอได้เงินค่าเลี้ยงดู โดยเฉพาะพัชดาที่ไม่คิดจะเป็นแค่อนุหรือคู่ขา เธอต้องการมากกว่านั้นและต้องการเขี่ยภรรยาของกรกฏออกไปจากทางของเธอ เพื่อให้เธอกับลูกสาวซึ่งเกิดกับสามีเก่าจะได้สุขสบาย เพราะชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอไม่ได้สุขสบายเหมือนเช่นทุกวันนี้นัก เธอค่อนข้างลำบากและพยายามทำทุกอย่างเพื่อถีบตัวเองมาอยู่เหนือคนอื่น เหยียบหัวคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการก็ไม่แคร์...

“พี่เสือ.. มาหาดาถึงนี่เลย ดีใจจังเลยค่ะ”