สายเกินไป แฟนเก่าทายาทมาเฟีย

เอวา POV:

ไม่กี่วันต่อมา โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น เป็นอีธาน เสียงของเขาเจือไปด้วยความตื่นตระหนกที่เสแสร้งจนทำให้ฉันขนลุก

"เอวา โคลอี้" เขาพูด "เกิด...อุบัติเหตุน่ะ เธอหกล้ม หัวฟาดพื้น เรากำลังไปโรงพยาบาล"

คงเป็นการสั่งสอนตระกูลคู่แข่งที่ผิดพลาดไปหน่อย ข้อความที่ส่งไปให้ศัตรูแต่ดันไปเฉี่ยวคนในเครือเข้า ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย เย็นชาอย่างที่สุด

"เธอเป็นอะไรมากไหม?" ฉันถาม เสียงของฉันเลียนแบบความกังวลได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันกลายเป็นนักแสดงที่เก่งมาก

"ฉันไม่รู้ ผมอยากให้คุณมาหาที่นั่น" เขาพูด "ได้โปรด" คำขอร้องนั้นเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง คู่หมั้นที่กำลังเป็นห่วง หันไปหาคนรักที่ถูกลืมในยามวิกฤต

ฉันไป เพราะบทบาทที่ฉันกำลังเล่นอยู่บังคับให้ต้องไป ฉันเจอเขาในห้องรอตรวจ เขากำลังเดินไปมาอย่างกระวนกระวายในขณะที่โคลอี้กำลังรับการตรวจ เขาแสดงละครให้นางพยาบาลดู ให้ลูกน้องของเขาที่ยืนคุมเชิงอยู่แถวประตูดู พูดถึงว่าเธอเป็น "เพื่อน" ที่รักมากแค่ไหน เขากำลังพยายามยกระดับสถานะของเธอ ทำให้เธอดูสำคัญพอที่ว่าที่เจ้าพ่อคนต่อไปจะมาอยู่ด้วย

โทรศัพท์ของฉันสั่น การแจ้งเตือนในปฏิทิน "อีธาน - นัดตรวจระบบประสาท" มันเป็นการนัดตรวจสุขภาพตามปกติสำหรับสมาชิกระดับสูงของตระกูล เป็นการตรวจสอบทรัพย์สินที่สำคัญที่สุดของเขา: สมองของเขา สมองที่ควรจะได้รับความเสียหาย

ฉันเดินไปหาเขา พยายามทำสีหน้าให้อ่อนโยน "อีธาน คุณมีนัดตรวจระบบประสาทในอีกหนึ่งชั่วโมงนะคะ"

เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ยกเลิกไปเลย ผมทิ้งโคลอี้ไปไม่ได้ นี่เป็นเรื่องฉุกเฉิน"

ความภักดีคือทุกสิ่งทุกอย่างในโลกของเรา ความจงรักภักดีสูงสุดไม่ใช่คำแนะนำ แต่เป็นบัญญัติ ความภักดีต่อตระกูล ต่อบทบาทของคุณ ต่ออนาคต การเลือกชู้รักของเขามากกว่าหน้าที่ในฐานะทายาท เท่ากับเขาถ่มน้ำลายรดบัญญัตินั้น เขากำลังบอกลูกน้องของเขา พ่อของเขา ทุกคน ว่าความต้องการส่วนตัวของเขามีความสำคัญมากกว่าตัวตระกูลเอง

ต่อมา ขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ ในห้องรอตรวจ โทรศัพท์ของฉันก็สว่างขึ้น ข้อความรัวๆ จากเบอร์ที่ไม่รู้จัก รูปถ่าย อีธานกับโคลอี้จูบกันในรถของเขา อีธานกับโคลอี้ในคลับ มือของเธออยู่บนตัวเขาทุกที่ มันถูกประทับเวลาจากไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา มันเป็นการโจมตีที่จงใจและโหดร้าย ซึ่งเขาวางแผนและให้เธอเป็นคนลงมือ

ฉันจ้องมองภาพเหล่านั้น ใบหน้าของฉันเรียบเฉย จากนั้นฉันก็ลบรูปภาพแต่ละรูปอย่างเป็นระบบและบล็อกเบอร์นั้น มันรู้สึกเหมือนกวาดเศษแก้วด้วยมือเปล่า

แต่ต่อมา เมื่ออยู่คนเดียวในรถ กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ยังคงติดอยู่บนเสื้อผ้าของฉัน ความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา อีธาน เมื่อสองปีก่อน ตอนที่ฉันเป็นไข้หวัดใหญ่ เขาอยู่กับฉันสามวัน ป้อนซุปให้ฉัน อ่านหนังสือให้ฉันฟัง ความห่วงใยของเขาดูจริงใจและอ่อนโยนเหลือเกิน

นั่นเป็นการแสดงด้วยหรือเปล่า? มีอะไรจริงบ้างไหม?

ความเจ็บปวดที่แหลมคมบิดม้วนในท้องของฉัน ความเจ็บปวดนั้นไม่ใช่เพื่อผู้ชายที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ แต่เพื่อเด็กสาวโง่ๆ ที่เชื่อใจคนง่ายที่ฉันเคยเป็น นกน้อยในกรงทองที่เชื่อในบทเพลงที่เขาร้องให้เธอฟัง

เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฉันได้ยินโทรศัพท์สายนั้น น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้มของฉัน มันร้อนผ่าวด้วยความโกรธแค้น มันไม่ใช่น้ำตาเพื่อเขา แต่มันคือเชิงตะกอนสำหรับความโง่เขลาของฉัน

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา มายาลากฉันไปงานเปิดแกลเลอรี และแน่นอน พวกเขาก็อยู่ที่นั่น อีธานกับโคลอี้ ตัวติดกัน เสียงหัวเราะของเขาก้องไปทั่วห้องสีขาวปลอดเชื้อ เขากำลังอวดเธอ เป็นการท้าทายอำนาจของพ่อเขาและตำแหน่งของฉันโดยตรง

เขาเดินผ่านฉันไปหยิบเครื่องดื่มที่บาร์ "ไวน์แดงไหม?" เขาถามตามสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงัก "โอ้ โทษที ผมลืมไป"

แต่เขาไม่ได้ลืม ไม่เลย ฉันแพ้ไวน์แดง รายละเอียดที่ฝังอยู่ใต้ความทรงจำเจ็ดปีที่เขาอ้างว่าไม่มี ชั่วขณะหนึ่ง หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะ ความหวังโง่ๆ ที่สั่นไหว

แล้วเขาก็หันกลับไปหาโคลอี้ ยื่นแก้วให้เธอ ใบหน้าของเขากลับมาเป็นแผ่นกระดาษเปล่าแห่งความสับสนอย่างสุภาพอีกครั้ง

มันไม่สำคัญหรอก การหลุดปากพูดออกมาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร การบงการของเขาเป็นเกมที่ฉันไม่ได้เล่นอีกต่อไปแล้ว