สายเกินไปที่จะรั้งหัวใจภรรยาอัจฉริยะกลับคืนมา

Siwei Muyu POV

โจวโม่โม่เริ่มทำตัวราวกับเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้มากขึ้นทุกวัน

ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของเธอถูกวางทิ้งไว้อย่างจงใจไปทั่วห้องทำงานของฮั่วเจ๋อซู ลิปสติกสีแดงสดวางเคียงคู่กับปากกาหมึกซึมราคาแพงระยับของเขา ราวกับเป็นการประกาศอาณาเขต ส่วนเสื้อคลุมของเธอก็พาดไว้อย่างลวกๆ บนพนักเก้าอี้ทำงาน... เก้าอี้ที่เคยเป็นที่ของฉัน

ฮั่วเจ๋อซูไม่เคยดุว่าหรือตักเตือน กลับมองว่าความไร้ระเบียบเหล่านั้นเป็นเรื่องน่าเอ็นดูเสียด้วยซ้ำ

ในห้องฟิตเนส เธอสวมชุดออกกำลังกายรัดรูปอวดทรวดทรง ส่งเสียงหัวเราะคิกคักหยอกล้อกับเทรนเนอร์ส่วนตัว โดยมีเสื้อคลุมอาบน้ำรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นของฮั่วเจ๋อซูคลุมทับร่างบางนั้นไว้

ฉันเดินผ่านห้องนั้นไปเงียบๆ ความรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นส่วนเกินในบ้านที่ฉันฟูมฟักดูแลมาเกือบทศวรรษ มันกัดกินหัวใจจนชาหนึบ

มื้อค่ำวันนั้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอึดอัดจนแทบจะสำลัก

"พี่เจ๋อซูคะ จำหนังเรื่องแรกที่เราไปดูด้วยกันได้ไหมคะ... เรื่องที่พระเอกยอมตายเพื่อนางเอกน่ะค่ะ"

โจวโม่โม่จงใจขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตที่ฉันไม่มีส่วนร่วมขึ้นมาพูด เพื่อผลักไสฉันให้ออกไปอยู่นอกวงโคจรของพวกเขาอย่างเลือดเย็น

ฮั่วเจ๋อซูยกยิ้มมุมปาก สายตาคมคู่นั้นจับจ้องไปที่เธอด้วยความอ่อนโยน... สายตาแบบที่เขาเคยใช้มองฉัน

*เคร้ง...*

ฉันวางช้อนลง เสียงโลหะกระทบจานกระเบื้องดังก้อง เรียกความสนใจของพวกเขาให้หันกลับมา

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ ยังมีเอกสารต้องเคลียร์"

ฉันลุกขึ้นโดยไม่รอคำอนุญาต เดินหันหลังให้กับสนามรบที่รู้ดีว่าไม่มีวันชนะ

ทว่าขณะที่ฉันกำลังเดินผ่านโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ตามมาติดๆ ฮั่วเจ๋อซูคว้าข้อมือฉันไว้แน่น สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเรียบเฉยของฉัน ราวกับพยายามค้นหาร่องรอยของความหึงหวงที่ควรจะมี

"คุณเป็นอะไรไปช่วงนี้ ดูเงียบผิดปกติ"

"เปล่าค่ะ แค่เหนื่อย" ฉันตอบเสียงเรียบ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่เริ่มทำให้เจ็บ

เขาปล่อยมือ แต่สายตายังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง

ตกดึก คืนนั้นพายุฝนโหมกระหน่ำ เสียงฟ้าคำรามแข่งกับเสียงลมหายใจของฉัน

ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออก ฮั่วเจ๋อซูยืนอยู่ตรงกรอบประตู กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นฝนลอยมาแตะจมูก เขาเดินตรงเข้ามาที่เตียง ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ และโน้มตัวลงมาหา

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดต้นคอ สัมผัสที่ฉันเคยโหยหามาตลอดแปดปี...

แต่ร่างกายของฉันกลับแข็งทื่อราวกับหิน

เมื่อฝ่ามือหนาสัมผัสลงบนผิวไหล่เปลือยเปล่า ความรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรงก็ตีตื้นขึ้นมาที่คอหอย ราวกับร่างกายกำลังปฏิเสธสัมผัสจากผู้ชายคนนี้อย่างสิ้นเชิง

"อุ๊บ..."

ฉันรีบยกมือปิดปาก ผลักอกเขาออกเต็มแรงแล้ววิ่งถลาไปที่ห้องน้ำ อาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง ความขมปร่าแล่นพล่านไปทั่วปาก

ฮั่วเจ๋อซูมองตามมาด้วยสายตางุนงงระคนขุ่นเคือง เขาไม่ได้ห่วงใย แต่กำลังโมโหที่ถูกปฏิเสธ

*ครืด... ครืด...*

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดู หน้าจอโชว์ชื่อเลขาฯ เรื่องงานด่วน

"ฉันต้องไปบริษัท"

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่ถามไถ่อาการของฉันสักคำ ความเย็นชาของเขาตอกย้ำความจริงที่ว่า... สำหรับเขาแล้ว ฉันไม่มีค่าพอให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นโบรชัวร์รับสมัครนักวิจัยของมหาวิทยาลัยในอเมริกาที่วางอยู่บนหัวเตียง

"คุณจะไปอเมริกา?" เขาถามเสียงเข้ม คิ้วขมวดเข้าหากัน

"แม่ต้องไปรักษาตัวที่นั่นค่ะ เทคโนโลยีที่นั่นดีกว่า" ฉันโกหกคำโตออกไปอย่างหน้าตาย เพื่อปกป้องแผนการหนีครั้งสุดท้ายของฉัน

จังหวะนั้นเอง โจวโม่โม่ก็โผล่หน้าเข้ามาที่ประตู ราวกับรู้จังหวะเวลา

"พี่เจ๋อซูคะ... ไหนสัญญาว่าจะดูหนังด้วยกันไงคะ" เสียงออดอ้อนของเธอดึงความสนใจของเขาไปทันที

ฮั่วเจ๋อซูละความสนใจจากฉัน เดินตามเธอออกไป ทิ้งให้ฉันนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เย็นเฉียบเพียงลำพัง

เมื่อแน่ใจว่าเสียงรถยนต์ของพวกเขาแล่นออกไปไกลแล้ว ฉันจึงพยุงร่างตัวเองกลับมาที่ห้อง

มือสั่นเทาหยิบสมุดทะเบียนบ้านออกมาจากลิ้นชัก

ฉันบรรจงใช้ลิควิดเปเปอร์ป้ายทับคำว่า "สมรส" ในช่องสถานะของตัวเองอย่างระมัดระวัง

สีขาวขุ่นค่อยๆ กลบตัวอักษรเหล่านั้นจนมิด... เหมือนกับความรักของฉันที่ถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น

กลิ่นสารเคมีฉุนจมูกลอยฟุ้ง... แต่สำหรับฉันในเวลานี้ มันคือกลิ่นของความหลุดพ้น

ฉันเก็บทะเบียนบ้านใส่ซองเอกสาร รวมไว้กับพาสปอร์ตและตั๋วเครื่องบินที่จองไว้เรียบร้อยแล้ว

อีกไม่นาน...

อีกไม่นานฉันจะเป็นอิสระจากกรงขังแห่งนี้เสียที