หย่าแล้วอย่ามาคุกเข่าอ้อนวอนฉันทีหลัง

ณิชาใช้มือข้างหนึ่งพยุงขอบประตูไว้ ใบหน้าของเธอซีดขาวราวกับกระดาษ เธอมองดูคนในครอบครัวที่ยืนอยู่ตรงทางเดินด้วยสายตาว่างเปล่า

เธอพยายามจะอ้าปากพูดเพื่ออธิบาย แต่เสียงที่ออกมากลับแหบพร่าและขาดห้วงเพราะลำคอที่ถูกควันไฟทำร้าย

เมื่อสรณ์เห็นเธอเดินออกมา แววตาของเขาก็ฉายแววรังเกียจอย่างชัดเจน เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยฝีเท้าหนักๆ

ณิชาเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไป หวังจะจับแขนเสื้อของสรณ์เพื่อขอร้องให้เขาไปดูกล้องวงจรปิดของโรงแรม

แต่สรณ์กลับสะบัดมือเธอออกอย่างแรง แรงจนณิชาเซถลาไปกระแทกกับขอบประตู

"ณิชา! เธอยังจะโกหกไปถึงไหน!" สรณ์ตวาดเสียงดัง "เพื่อแย่งความสนใจ เธอกล้าทำได้ทุกอย่างจริงๆ สินะ!"

หัวใจของณิชาดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง การทุ่มเทมาตลอดสิบปีแลกมาได้เพียงความไม่เชื่อใจอย่างเด็ดขาด

อนงค์รีบเดินเข้ามาทันที เธอแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตา พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะเห็นใจ "ณิชาลูก อย่าดื้อรั้นอีกเลยนะ ยอมรับผิดเถอะ"

จากนั้นเธอก็หันไปพูดกับตำรวจเป็นนัยว่าณิชามีสภาพจิตใจไม่ปกติ พยายามจะยัดเยียดความผิดให้เธอให้ได้

เกษมสันต์รู้สึกว่าตัวเองเสียหน้าอย่างรุนแรง เขาเดินเข้ามาหาณิชาด้วยความโกรธจัด

เพียะ!

ฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าของณิชาอย่างแรง เสียงดังลั่นไปทั่วทางเดินที่เงียบสงัด

ณิชาหน้าหันไปตามแรงตบ มุมปากของเธอมีเลือดซึมออกมา หูข้างซ้ายอื้ออึงไปหมด

เธอหันกลับมามองพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ความหวังสุดท้ายในสายใยครอบครัวได้มอดดับลงโดยสมบูรณ์

คุณอำพร หัวหน้าพยาบาล ได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบวิ่งมาดู เธอเห็นเหตุการณ์แล้วพยายามจะเข้ามาห้าม แต่ก็ถูกบอดี้การ์ดของครอบครัวขวางไว้

สรณ์ไม่สนใจแผลไฟไหม้ที่หน้าอกของณิชาเลยแม้แต่น้อย เขาคว้าข้อมือของเธออย่างแรงแล้วลากออกไปข้างนอก เขารู้ดีว่าไพลินต้องได้รับการปกป้อง ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนณิชาเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายตัวใหญ่ได้

"ไปขอโทษไพลินเดี๋ยวนี้!" สรณ์สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาต้องการให้เธอไปคุกเข่าขอโทษไพลินที่กำลัง "ตกใจขวัญเสีย"

ณิชากัดฟันแน่น เธอใช้มืออีกข้างเกาะขอบประตูไว้แน่น ปฏิเสธที่จะยอมรับความอัปยศอดสูนี้

ญาติของผู้ป่วยห้องอื่นเริ่มเปิดประตูออกมาดู พวกเขาชี้มาที่ณิชาแล้วซุบซิบนินทากันอย่างสนุกปาก

อนงค์ฉวยโอกาสนี้สุมไฟเข้าไปอีก เธอร้องไห้ฟูมฟายว่าไพลินเกือบจะเสียโฉมเพราะเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนี้ เรียกความเห็นใจจากคนรอบข้าง

เกษมสันต์ต้องการให้เรื่องจบเร็วที่สุด เขาจึงเข้ามาแกะนิ้วของณิชาออกจากขอบประตู ช่วยสรณ์ลากตัวเธอออกไป

ณิชาถูกลากไปตามทางเดินหลายเมตร ชุดคนไข้ของเธอหลุดลุ่ยจากการดิ้นรน

พวกเขาผลักประตูห้องผู้ป่วยวีไอพีสุดหรูอีกห้องหนึ่งเข้าไปอย่างแรง

ไพลินกำลังนอนพิงหมอนกินผลไม้นำเข้าอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียง

เมื่อเห็นทุกคนเข้ามา เธอก็รีบโยนผลไม้ทิ้ง แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดกลัวและน่าสงสารในทันที

สรณ์เหวี่ยงณิชาไปที่หน้าเตียงอย่างแรง ณิชาเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดท่า

แรงกระแทกทำให้แผลไฟไหม้ที่หน้าอกของเธอฉีกขาด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากชุดคนไข้จนเห็นได้ชัด

ไพลินซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม ตัวสั่นเทา เธอร้องไห้พลางขอร้องสรณ์ว่าอย่าทำร้ายณิชาเลย

การแสดงที่เสแสร้งและน่ารังเกียจนี้ทำให้ณิชาโกรธจนแทบคลั่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองไพลินด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง

สรณ์เห็นว่าณิชาไม่มีท่าทีสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย เขาจึงยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนหลังมือของณิชา เป็นการหยามเหยียดครั้งสุดท้าย