คุณชายของใบหม่อน

“หม่อนสวยจริงๆ เหรอคะ?” เธอถามคุณชายอย่างตื่นเต้นเพราะเวลานั้นยังไม่เห็นลุคใหม่ของตัวเอง 

“มาดูกระจกสิ” เขาเรียกให้เธอมายืนดูกระจกในที่ที่เขายืนอยู่ เพื่อให้เธอสามารถมองเห็นความสวยของตัวเองได้ชัดเจน

“ว้าว~” 

“สวยใช่ไหมล่ะ?” 

“คุณชายว่า หม่อนสวยถูกใจคุณชายภูริหรือยังคะ?” เธอไม่พูดเปล่าหมุนตัวให้อีกคนดู แต่ไม่ทันระวังส้นสูงที่ใส่อยู่ขาจึงพลิก “อุ๊ย!” 

หมับ!

ทว่าโชคยังดีที่ชายร่างสูงคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทัน เธอจึงไม่หงายหลังไปซะก่อน “ระวังด้วย” เขาพูดเสียงนุ่ม

“ค่ะคุณชาย” 

“หม่อนต้องทำให้ไอภูริเปลี่ยนใจมาชอบหม่อนได้แน่ อย่าพึ่งท้อนะ” 

“...” เธอเงียบและไม่ได้ตอบอะไรกับไป เพราะตอนนี้เธอกลับรู้สึกไม่มั่นใจว่าเขาจะชอบเธอได้ แต่ในใจก็ไม่เคยนึกท้อและคิดจะเลิกชอบเขาสักวินาที

“เราลงไปข้างล่างกันเถอะ เผื่อคนอื่นรอเราอยู่...” 

“ค่ะคุณชาย” 

ชั้นล่างของบ้าน...

เมื่อทั้งคู่เดินลงมา ก็เห็นว่ามีคนนั่งรออยู่ที่ห้องโถงใหญ่กลางบ้านถึงสองคน นั่นคือคุณชายใหญ่และคุณชายเล็กของบ้าน จะเหลือก็แต่คุณพ่อของทั้งสามหนุ่มที่ยังไม่ลงมาจากห้อง

“ว้าว ได้สาวสวยควงไปงานจริงๆ ด้วยแฮะ” ภูดิทพี่ใหญ่พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหม่อนนั้นสวยผิดหูผิดตาไปจากเดิมที่เห็นทุกวัน

“เธอเป็นคนสวยอยู่แล้ว แต่งนิดแต่งหน่อยก็สวยแล้วครับ” 

“หม่อนสวยไหมคะคุณชาย^^” ใบหม่อนเดินไปเสนอหน้าให้คุณชายภูริที่นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ให้มองดูความสวยของเธอ เพราะต้องการจะได้รับคำชมจากเขา แต่แน่นอนว่ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น เขาไม่ได้ตะลึงกับความสวยของเธอเลยสักนิด

“อย่างเธอใช้คำว่าสวยไม่ได้หรอก...แล้วนี่จะไปออกงานด้วยกันจริงๆ เหรอ แต่งตัวไม่แมทกันสักนิด สีไปคนละทางเลย...” 

“แต่ว่าชุดของหม่อน เข้ากันกับชุดของคุณชายเลยนะคะ^^” เธอพูดด้วยรอยยิ้มและท่าทางสดใสเช่นเดิม แม้ว่าอีกคนจะพูดจาไม่น่ารักใส่

เขาก้มมองชุดของตัวเองแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ที่สีชุดของตนเข้ากันกับชุดของสาวใช้อย่างที่เธอว่า...

“เสร็จกันแล้วใช่ไหม งั้นไปกันเถอะ” 

“ผมขอไปเปลี่ยนชุดก่อนได้ไหมครับพ่อ” 

“ชุดนี้หล่อแล้ว ไปกันเถอะ” คุณพ่อคนสุขุมพูดบอกกับลูกชายคนเล็กของเขาท่าทางอบอุ่น ก่อนจะเดินนำออกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่นอกบ้าน

งานเลี้ยงบริษัท...

เมื่อเจ้างานมาถึงที่งาน แขกมากหน้าหลายตาที่มาถึงก่อนก็ต่างพากันหาโอกาสเข้าหาเพื่อที่จะได้พูดคุยกับเขา และหวังว่าจะได้ร่วมงานใหญ่ๆ ด้วยกันโดยให้บริษัทยักใหญ่ของคุณภาคภูมิหนุนหลังให้

“ยินดีครับ เชิญตามสบายได้เลยนะครับ ขาดเหลืออะไรบอกกับพนักงานเราได้เลยนะครับ..” ท่าทางที่นุ่มนวลและให้เกียรติคนอื่นเสมอของคุณภาคภูมิทำให้เขาเป็นที่รักของลูกน้องและผู้ร่วมลงทุนหลายๆ คนในงาน

“วันนี้คุณท่านดูหล่อเท่ห์จังเลยนะคะ” ใบหม่อนพูดชมนายใหญ่ของเธอท่าทางปลื้มปริ่ม แต่กลับถูกอีกคนเข้าใจผิด

“กับพ่อฉันก็จะไม่เว้นเลยเหรอ” 

“อะไรกันคะ หม่อนก็แค่...” 

“เกลียดจริงๆ เด็กชอบเถียง” 

“หม่อนยังไม่ทัน...” 

“นี่!...” เขาเหลือกตาใส่เพื่อให้เธอเลิกแก้ตัว และเงียบปากลงเพราะเสียงของเธอมันน่ารำคาญในความคิดของเขา

“หม่อนทำอะไรก็ผิด” คนตัวเล็กพูดบ่นงึมงำขึ้นอย่างน้อยใจ

ภูริเดินเบี่ยงตัวไปทางอื่นเพราะไม่อยากมองเห็นใบหม่อนอยู่ในสายตา แต่กลับกัน แม้ว่าใบหม่อนจะน้อยใจคุณชายคนเล็กแค่ไหนแต่ในโฟกัสของเธอก็ยังมีแค่เขา

“หิวหรือเปล่าหม่อน ของในงานหยิบกินได้เลยนะ” คุณชายใหญ่พูดบอกกับคนใช้สาวสวยหน้านิ่ง

“หม่อนกินอะไรไม่ลงหรอกค่ะ โดนดุอีกแล้ว...” เธอพูดปากคว่ำแต่สายตาก็ยังจ้องมองไปยังคนที่เธอชอบไม่เปลี่ยนโฟกัส

“นี่! ทำอะไรของคุณ กล้ามาแต๊ะอั๋งฉันเหรอ!” เสียงโวยวายของหญิงสาวดังมาจากทางที่ภูริยืนอยู่ ซึ่งเขาก็เป็นผู้ชายโรคจิตคนนั้นที่เธอยืนด่าอยู่อย่างไม่อายผู้คนในงาน

“เหอะ! ฉันเนี่ยนะ…” 

“ไม่ใช่นะคะ ผู้ชายคนนี้ต่างหากที่จับก้นคุณ” ใบหม่อนเดินเข้ามาขวางหน้าคนที่เธอชอบเพื่อออกตัวปกป้องเขา พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ชายโรคจิตตัวจริง

“นี่ยัยเด็กบ้า แกกล้ามาใส่ร้ายลุงฉันเหรอ?!” 

“เธอคิดว่าก้นของเธอ มันดึงดูดมือของฉันให้ไปจับของสกปรกอะไรแบบนั้นเหรอ?” ภูริพูดพร้อมกับมองเหยียดรูปร่างของสาวตรงหน้าที่ดูไม่มีอะไรให้น่าสนใจเลยสักนิด ใบหม่อนที่เขามองว่าน่าเกลียดแล้วเธอยิ่งน่าเกลียดซะกว่า

“ไอบ้านี่!” 

ซ่าส์!

เธอสาดไวน์ที่ถืออยู่ในมือใส่ภูริชายปากเสีย ทว่าใบหม่อนกลับบังเขาจนมิดเพื่อไม่ให้น้ำนั้นกระเด็นโดนเขาแม้แต่หยดเดียว

“ขอโทษนะครับ ผมว่ามีอะไรค่อยๆ คุยกันดีกว่า” ภูผาคนใจเย็นเดินเข้ามาห้ามทัพไว้เพราะเห็นว่าเรื่องเริ่มใหญ่กว่าแค่มีปากเสียงกัน

“แต่ว่าคุณชายภูริไม่ผิดนะคะ หม่อนเห็นกับตาเลยว่า...” 

“ชั่งเถอะหม่อน ชั่งเถอะ” ภูผาพูดหยุดเธอไว้ ไม่ให้พูดความจริงต่อเพราะกลัวว่าเรื่องจะบานปลายและแขกในงานจะแตกตื่นมากไปกว่านี้

ส่วนคนที่ถูกกล่าวหานั้นก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวไม่น้อย ที่โดนหญิงแปลกหน้าดูถูกว่าตนทำสิ่งน่ารังเกียจแบบนั้น ทั้งที่เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนตาต่ำและไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่

“เปียกแขนเสื้อหมดเลย..” เสียงที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงของใบหม่อนพูดขึ้นพร้อมกับใช้ทิชชูเช็ดแขนเสื้อให้คนตัวสูง คุณชายคนที่เธอชอบสุดใจ

“ทำอะไรของเธอ?” 

การกระทำน่าหงุดหงิดนั้นทำให้คุณชายคนเล็กต้องรีบสะบัดมือของเธอออกจากแขนเสื้อของเขา เพราะเวลานี้สภาพของเธอดูน่าสมเพชเป็นที่สุด แต่กลับมาห่วงภาพลักษณ์ของเขาที่โดนน้ำไม่กี่หยดกระเด็นใส่แขนเสื้อ

“เดี๋ยวหม่อนเช็ดให้ค่ะ แขนเสื้อคุณชายมันเลอะ” 

“อย่ามาจับตัวฉัน” เขาพูดห้ามสาวคนใช้เสียงแข็ง แถมขมวดคิ้วไม่ชอบใจมองไปที่เธอ

“หม่อนก็แค่...” 

“พอเถอะหม่อน ออกไปข้างนอกกับฉันดีกว่า” คุณชายกลางเจ้าของน้ำเสียงนุ่มนวลพูดบอกกับใบหม่อน

“แต่ว่า...” 

“ไปเถอะ เดี๋ยวฉันยืนอยู่เป็นเพื่อนไอภูริมันเอง” คุณชายใหญ่พูดขึ้นเพราะรู้ว่าเธอเป็นห่วงน้องชายคนเล็กของเขา แต่เวลานี้เธอก็น่าเป็นห่วงไม่ต่างกัน ทั้งสภาพและจิตใจที่โดนน้องชายของเขาย่ำยีไม่รู้กี่ครั้ง และเนื้อตัวของเธอเวลานี้ก็เปียกปอนไปด้วยไวน์

ภูผาคว้าแขนของใบหม่อนเดินออกจากงานไป เพราะคิดว่าต้องพาเธอไปล้างเนื้อล้างตัวจากคราบไวน์สีเข้มที่ติดอยู่ทั้งบนใบหน้าสวย และเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่

ปุก!

“โอ๊ย ตีผมทำไมเนี่ย?” 

“ขอบคุณเธอสักคำมันจะตายหรือไง ใบหม่อนอุตส่าห์ปกป้องแกนะ” พี่ใหญ่อดไม่ได้ที่จะพูดเตือนน้องชายถึงพฤติกรรมที่ไม่น่ารักต่อสาวคนใช้

“ผมไม่ได้ขอให้เธอช่วยสักหน่อย” 

“ไอเด็กเวรนี่!” เขาง้างมือใส่น้องชายเมื่อเห็นว่าคนเย็นชาพูดตอบกลับเขาแบบนั้น

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode] 

[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]