มหาภัยรักหยินหยาง

ศาสตร์คู่บำเพ็ญหยินหยาง

หลี่เฟยเดาไม่ผิดเลย หลิวซือซือถูกพลังอันยิ่งใหญ่ของหลี่เฟยพิชิตใจไปอย่างสิ้นเชิง ชั่วชีวิตของเธอไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน และมันทำให้เธอติดใจ

เธออยากสัมผัสความรู้สึกเหมือนโบยบินอีกครั้ง จึงอยากขอเพิ่มหลี่เฟยในไลน์เพื่อให้ได้พบกันอีก

หลี่เฟยก็ไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่แต่งตัวเสร็จแล้วทำเป็นไม่รู้จักใคร เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาเพิ่มเพื่อนให้เธอ

เมื่อออกจากวิลล่า หลี่เฟยรู้สึกผิดต่ออินเจียซิน แฟนสาวของตน จึงหยิบโทรศัพท์โทรหา แต่อีกฝ่ายกลับวางสายทันที

โทรใหม่อีกครั้ง ปรากฏว่าปิดเครื่อง

"เกิดอะไรขึ้น?"

หลี่เฟยงงงัน ไม่เข้าใจว่าแฟนสาวต้องการสื่ออะไร

เขากับอินเจียซินเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน คบหากันมาตั้งแต่เด็ก สาเหตุที่หลี่เฟยทำงานเป็นยามตอนกลางวันและรับจ้างขับรถตอนกลางคืนนั้น ส่วนหนึ่งเพื่อส่งอินเจียซินเรียนมหาวิทยาลัย และอีกส่วนหนึ่งเพื่อเก็บเงินซื้อบ้าน ตั้งใจจะแต่งงานกับเธอในอนาคต

ขณะที่ความคิดวนเวียนอยู่กับเรื่องของเขากับอินเจียซิน หลี่เฟยก็ปั่นจักรยานไฟฟ้าพับได้คันเก่งของตนมุ่งหน้ากลับห้องเช่า

คืนนี้ต่อสู้กับหลิวซือซือมาหนักพอแล้ว เขาไม่มีแรงใจจะรับงานขับรถอีกต่อไป จึงตัดสินใจพักผ่อนคืนนี้

แต่เมื่อขับผ่านลานจอดรถร้างแห่งหนึ่ง เขาก็เห็นรถเสี่ยวหมี เอสยู 7 สั่นไหวอย่างรุนแรง

"จอดเขย่ากันในรถ คนในเมืองนี่เล่นกันหลากหลายจริง!"

หลี่เฟยสั่นหัว เขายังคิดเสมอว่าเรื่องแบบนี้ควรทำบนเตียงจะดีกว่า เบาะหลังรถเล็กๆ แคบขนาดนั้น จะขยับยังไงก็ไม่คล่อง

สองสามนาทีพอทนได้ แต่ถ้านานกว่านั้นคงอึดอัดน่าดู

เอี๊ยด!

ทันใดนั้น หลี่เฟยบีบเบรกฉับพลัน ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่ สายตาจ้องตรงไปที่กระจกเบาะหลังของรถเสี่ยวหมี เอสยู 7 ที่กำลังสั่นนั้น

ในความมืดของราตรี ใบหน้าผู้หญิงที่ดูสะอาดตาถูกมือใหญ่กดแนบแน่นอยู่กับกระจกรถ

หลี่เฟยรู้ได้ทันทีว่านั่นคืออินเจียซิน แฟนสาวของตนเอง

รถคันโปรดที่เขาดูแลรักษาอย่างดี แทบไม่มีโอกาสได้ขับบ่อยๆ กลับถูกคนอื่นมาใช้ในมุมมืดเช่นนี้ เลือดในหัวหลี่เฟยพุ่งพล่าน เกือบจะระเบิดออกมาจากขม่อม

"ไอ้สัตว์ อินเจียซิน แรดสัตว์ เธอคิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่วะ!"

เขาพุ่งตัวเข้าหา ควักหมัดฟาดกระจกรถอย่างแรง

ปัง! กระจกแตกร้าวเป็นรูขนาดใหญ่ราวกับโดนทุบด้วยของแข็ง เศษกระจกบาดหลังมือหลี่เฟย เลือดซิบออกมา

ชายหญิงในรถตกใจจนแทบหัวใจหยุดเต้น ฝ่ายชายแฟบลงไปทันที

อินเจียซินเห็นหลี่เฟย ใบหน้าซีดเผือกในพริบตา รีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่อย่างลนลาน

ต่อมาผู้ชายผมยาวสวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ก็โผล่ออกมาจากรถด้วยสีหน้าเดือดดาล ชี้นิ้วด่าหลี่เฟยอย่างไม่ยั้ง "มึงคือใครวะ ไอ้สัตว์ รถใหม่กูเพิ่งเพิ่งรับมา ถ้าวันนี้มึงไม่จ่ายค่าเสียหายสักแสน กูฆ่ามึงให้ตาย"

"จะให้จ่ายแม่มึงสิ!"

เมื่อเผชิญหน้ากับชายที่เอาอะไรจากตัวเองไป หลี่เฟยตาแดงกล่ำ พุ่งเข้าหาและตบหน้าอย่างแรง

หนุ่มคนนั้นยกแขนมาปัดโดยสัญชาตญาณ แต่แรงกระแทกเกือบหักกระดูกแขน กรีดร้องออกมาก่อนถูกตบจนล้มลงกับพื้น

"หลี่เฟย หยุดก่อน!"

อินเจียซินเห็นว่าหลี่เฟยกำลังจะยกเท้าถีบ จึงรีบขวางหน้า ร้องด้วยความโกรธ "ถ้าเก่งก็ตีฉันสิ ตีฉันให้ตายไปเลย!"

"ฮึ!"

หลี่เฟยมองดูอินเจียซินที่ยืนขวางปกป้องชายคนนั้นราวกับแม่ไก่ปกป้องลูก ความรู้สึกในใจหมดสิ้นลงทันที เขาพยักหน้าอย่างเงียบเหงา "เลิกกันเถอะ นับว่าที่ผ่านมาหลายปี ฉันตาบอดเอง!"

พูดจบก็หันหลังกลับ ไม่แม้แต่จะมองสองคนนั้นอีกสักครั้ง ปั่นจักรยานไฟฟ้ากลับห้องเช่าอย่างชาชิน

หลี่เฟยไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างทำความสะอาดบาดแผล แต่ในวินาทีถัดมาก็พบว่าระหว่างที่ขับกลับมานั้น บาดแผลที่มือหายเป็นแผลเป็นไปแล้ว

หลี่เฟยนิ่งงันไปเลย!

นี่มันผิดปกติอย่างชัดเจน

หลี่เฟยนึกย้อนไปถึงตอนที่จับได้ว่ามีคนมาแอบทำอะไรกัน

รถเสี่ยวหมี เอสยู 7 มีกระจกกันแดดพิเศษ รถคันนั้นยังติดฟิล์มอีกด้วย และยิ่งเป็นคืนที่มืดมากขนาดนั้น ตามปกติแล้วคนที่อยู่ข้างนอกไม่มีทางมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายในรถได้

แต่ตัวเองอยู่ไกลขนาดนั้น ไม่เพียงแต่มองเห็น ยังเห็นได้ชัดเจนมากด้วย

ตัวเองกลายพันธุ์ไปแล้วหรือ?

หลี่เฟยฉงนสงสัย จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้บางอย่าง รีบยื่นมือออกมาดูฝ่ามือซ้ายขวา

ตามที่คาด รอยสัญลักษณ์ปลาหยินหยางบนฝ่ามือทั้งสองข้างหายไปแล้ว

ตอนที่หลี่เฟยอายุเจ็ดขวบ เขาเคยฝากตัวเป็นลูกศิษย์เต๋าคนหนึ่ง ตอนนั้นหลี่เฟยคิดว่าอาจารย์คือเซียนซ่อนตัวอยู่ในชนบทอย่างในโทรทัศน์

ฝึกฝนอย่างยากลำบากมาห้าปี จนกระทั่งรถจากโรงพยาบาลจิตเวชมาถึงหมู่บ้านและพาตัวอาจารย์เต๋าคนแก่ไปโดยบังคับ

ตอนนั้นหลี่เฟยตกตะลึงจนพูดไม่ออก

แต่ก่อนที่อาจารย์เต๋าจะถูกพาตัวไป ท่านได้ฝังรอยสัญลักษณ์ปลาหยินหยางไว้บนฝ่ามือทั้งสองของหลี่เฟย พร้อมบอกว่าเมื่อวันใดที่รอยนั้นหายไป วันนั้นคือวันที่สำเร็จวิชาออกมาเป็นสำนัก

แต่หลายปีที่ผ่านมา จวบจนถึงเมื่อวานนี้ รอยปลาหยินหยางนั้นยังคงอยู่เสมอ แล้วทำไมวันนี้ถึงหายไปเล่า?

หลี่เฟยเริ่มคิดทบทวนว่าวันนี้มีอะไรพิเศษ

คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่เฟยก็นึกขึ้นมาได้ว่า ตอนคืนนี้ที่มีเรื่องกับหลิวซือซือบนเตียง ในร่างกายของหลิวซือซือมีพลังงานเย็นๆ สบายๆ ไหลผ่านจุดเชื่อมต่อระหว่างร่างกายทั้งสองเข้ามาในตัวเขา

พูดถึงความรู้สึกนั้น ครั้งที่ทำแบบเดียวกันกับอินเจียซิน ก็มีความรู้สึกนี้เหมือนกัน

เพียงแต่พลังงานเย็นๆ ที่ส่งมาจากอินเจียซินนั้นน้อยมาก ไม่ถึงหนึ่งในสิบของหลิวซือซือด้วยซ้ำ

หลี่เฟยย้อนความจำ ตามที่อาจารย์เต๋าสอนไว้ วิชากำลังภายในที่ตนเรียนมาชื่อว่า ศาสตร์คู่บำเพ็ญหยินหยาง ซึ่งทำงานโดยการดูดซับพลังหยินบริสุทธิ์มาหลอมรวมกับพลังหยางบริสุทธิ์ในตัวเองให้กลายเป็นพลังวิญญาณ เพื่อใช้ขับเคลื่อนวิชาเวทมนตร์และอิทธิฤทธิ์ต่างๆ

พลังงานเย็นๆ นั้น น่าจะคือพลังหยินบริสุทธิ์ที่มีอยู่ในร่างกายของผู้หญิงนั่นเอง

ที่พลังหยินบริสุทธิ์ของอินเจียซินน้อย น่าจะเป็นเพราะเธอไม่ได้สวยพอ

ตามคำบอกของอาจารย์เต๋า รูปลักษณ์คือวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุดในการวัดศักยภาพของผู้หญิง ยิ่งสวยมากเท่าไหร่ พลังหยินบริสุทธิ์ในตัวก็ยิ่งเข้มข้นมากเท่านั้น

นึกถึงวิชาความสามารถที่อาจารย์เต๋าถ่ายทอดให้มาสามปีนั้น

หลี่เฟยรู้สึกตัวสั่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าคงต้องทำงานหนักเป็นวัวเป็นควายไปตลอดชีวิต

แต่ตอนนี้ดูเหมือนโอกาสพลิกชะตาชีวิตมาถึงแล้ว

ขอเพียงยังคงแสวงหาผู้หญิงสวยมาร่วมบำเพ็ญศาสตร์คู่บำเพ็ญหยินหยาง พัฒนาพลังตัวเองอย่างต่อเนื่อง การก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

ทว่าไม่นานหลี่เฟยก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีก

ต้องเป็นสาวสวยระดับหลิวซือซือขึ้นไปถึงจะให้พลังหยินบริสุทธิ์ได้เป็นจำนวนมาก

ตอนนี้ตัวเองยังเป็นแค่ยามธรรมดา จะไปหาสาวสวยระดับนั้นที่ไหนมาร่วมบำเพ็ญด้วยกันได้?

มู่หรงเสี่ยวเสี่ยว!

โดยสัญชาตญาณ ใบหน้าของผู้หญิงที่มีออร่าแข็งแกร่ง บุคลิกสง่างามและเยือกเย็น เจ้าของธุรกิจคนนั้นก็ผุดขึ้นในความคิดของหลี่เฟยทันที

ผู้หญิงคนนี้ถือเป็นหญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมาทั้งในโลกออนไลน์และในชีวิตจริง

ถ้าได้ร่วมบำเพ็ญวิชากับเธอ ย่อมสามารถให้พลังหยินบริสุทธิ์แก่ตัวเองได้อย่างมหาศาลแน่นอน