ใบสั่งพิศวาส

เมื่อไม่มีเสียงตอบจากหญิงสาวร่วมเตียง ชายหนุ่มก็เบือนหน้ามาช้าๆ ครานี้เขาเห็นเธอเต็มตา ผมหยิกเป็นลอนของเธอดูยุ่งเหยิงล้อมรอบกรอบหน้ารูปไข่ที่เปียกชื้น ซึ่งแยกไม่ออกว่าจากคราบน้ำตาหรือเหงื่อไคลกันแน่ แต่ก็คงจะผสมปนเปกันไป ใบหน้าเศร้าปนหวาดระแวงยามมองเขาเหมือนวางอยู่บนกองผ้า เมื่อเธอดึงผ้าห่มสีขาวไปห่อหุ้มกายร่างเอาไว้ เขาเลิกคิ้วเข้มได้รูป ก่อนถามย้ำ

“ว่าไง ชื่ออะไร” เขาจำได้แค่ว่าเห็นเธอในงานหมั้นของน้องสาวคนเดียวของเขาเมื่อหัวค่ำ เวลานี้เมื่อเหลือบไปมองนาฬิกาตรงเหนือประตู มันบอกเวลาตีสองกว่า

“จะชื่ออะไรก็เรื่องของฉัน” เธอตอบเสียงสะบัด เมินหน้าหนีไม่อยากสบตาเขา เธอกลัวสายตาเขาจะแสดงให้เห็นว่า แม้เธอจะดึงผ้าห่มมาพันกายเอาไว้ แต่ร่างกายเนื้อตัวของเธอนั้นเขาเห็นจนทะลุปรุโปร่งแล้ว จากเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ไม่นานนัก

คิ้วเข้มที่เลิกขึ้นเมื่อครู่ขมวดเข้าหากันจนชิด แปลกใจปนระอากับผู้หญิงตรงหน้า หน้าตาใช่ว่าจะสะสวยเสียมากมาย แต่คำพูดท่าที เหมือนตนเองสวยเลิศและเขากำลังตามงอนง้อ ชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ

“ไม่บอกชื่อก็ตามใจ แล้วจะเอายังไงกับเรื่องนี้” เขาคงไม่ต้องพูดให้กระจ่างแจ้งว่าเป็นเรื่องอะไร เธอก็คงรู้ และถ้าไม่โง่ก็คงคิดได้ว่าเขาอยากให้เธอเรียกค่าเสียหาย แน่นอนมันย่อมหมายถึงจำนวนเงินที่ชดเชยกับความสาวของเธอ ทั้งที่ตอนแรกเขาคิดว่าเธอคงไม่สนใจในเรื่องเงินทอง ก็ท่าทางยินยอมพร้อมใจของเธอในตอนนั้นทำให้เขาคิดว่าเป็นแค่ผู้หญิงรักสนุกคนหนึ่ง ยอมนอนกับผู้ชายที่พอใจในรูปร่างหน้าตาเป็นครั้งคราวแล้วแยกย้าย ไม่มีอะไรต่อกันซึ่งเขาก็ผ่านผู้หญิงจำพวกนี้มามากแล้ว

แต่เมื่อเขารู้โดยประสบการณ์และสิ่งที่แสดงให้เห็น ทั้งอาการของเธอ คราบเปรอะเปื้อนบนที่นอน รวมถึงเสียงกรีดร้องอาละวาดเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป เขาจึงรู้ว่าเข้าใจผิด เธอไม่ใช่พวกรักสนุก แต่กลับเป็นสาวพรหมจรรย์ เวลานี้เขาจึงไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดีที่ได้เปิดบริสุทธิ์ผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่กำลังบอกเขาว่า

“ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ฉันจะไม่ลากคุณเข้าคุก ขอแค่ให้ลืมมันไปให้หมด และหวังว่าคุณคงไม่เอามันไปพูดกับใคร ว่าเอ่อ...เอ่อ...” เธอกระอึกกระอักยากที่จะพูดคำที่ทำร้ายจิตใจและความสาวของเธอออกมาจากปาก

“ผมไม่เลวขนาดเอาเรื่องแบบนี้ไปโพนทะนาหรอก” เขาค้าน จึงได้เห็นดวงตาหล่อนวาวโรจน์ ก่อนเสียงแหลมปานหอกจะทิ่มแทงเข้ารูหู

“ไม่เลว เชอะ! ขนาดข่มขืนผู้หญิงนี่ไม่เรียกว่าเลว แล้วจะเรียกว่าอะไรอีก”

“คิดดูดีๆ สิคุณ ผมขืนใจหรือคุณยินยอมกันแน่ เสื้อผ้าคุณก็ถอดของคุณเอง แถมยังขึ้นมานอนรอบนเตียงเสร็จสรรพ ผมแค่สนองตอบตามที่คุณ...” ใบหน้าคนพูดสะบัด เพราะฝ่ามือของคนฟัง ก่อนเธอจะยืนชี้หน้าเขา มือสั่นอย่างโกรธจัด

“เลว แกไม่ใช่ลูกผู้ชาย ไอ้บ้า”

ทันทีที่ชายหนุ่มหันหน้าที่ถูกตบจนชาไปทั้งแถบกลับมา ก็หงายหลังลงไปนอนข้างเตียงเมื่อเจ้าของฝ่ามือโถมเข้าหาทั้งตัว และระดมฝ่ามือเข้าใส่อีกไม่ยั้ง

“เฮ้ย! บอกให้หยุด หยุดบ้าได้แล้ว หยุด!” เขายกท่อนแขนกันพายุฝ่ามือของร่างเปล่าเปลือยที่ทับอยู่บนตัว

“คนอย่างแกต้องตบให้ตายคามือ ไอ้บ้า ไอ้ลามก ไอ้คนเลว” เธอยังระดมฝ่ามือเข้าใส่ แม้ว่ามันจะไม่ตรงเป้าที่เล็งไว้คือใบหน้าขาวๆ ของเขา เพราะท่อนแขนและฝ่ามือเขายกขึ้นมากันเอาไว้ โดยลืมคิดไปสนิทว่าทั้งตัวเธอและชายหนุ่มต่างอยู่ในสภาพใด หญิงสาวมารู้ตัวก็เมื่อเขาใช้มือผลักอกเธอให้ออกห่าง ซึ่งมันสัมผัสเข้ากับทรวงอกกลมกลึงขนาดพอเหมาะของเธอเข้าพอดิบพอดี และดูเหมือนเขาเองก็ชะงักไปทันที

“ไอ้คนฉวยโอกาส” เธอชักมือตนเองมาบดบังหน้าอกเอาไว้ พร้อมต่อว่าเขาดวงตาเขียวปัด

“ผมขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ” เขารีบแก้ตัว และได้ฝ่ามือเต็มๆ กลับมาบนใบหน้า เพิ่มความชาเป็นทวีคูณ ก่อนที่ร่างบนลำตัวเขาจะลุกขึ้นวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำเล็กๆ ปิดประตูดังโครม