ข้าทำนาให้รวยเป็นมาเฟีย

บทที่ 2

ตอนที่ 2 เจ็บปวดถึงใจ

ทันทีที่เข้าสู่จวนโหว เจ้าของร่างเดิมก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

แม้นางเป็นเด็กสาวชนบทคนหนึ่ง แต่ที่บิดามารดาอบรมสั่งสอนก็ถือว่าดีไม่น้อย ความสามารถในการมองดูสีหน้าผู้คนจึงยังพอมีอยู่บ้าง

ท่ามกลางตระกูลร่ำรวยสูงศักดิ์นี้ แต่ละคนล้วนดูถูกเหยียดหยามนาง แม้แต่อาภรณ์ที่ข้ารับใช้หญิงสวมใส่ยังดีกว่าที่นางสวมอยู่บนตัว ผิวพรรณก็ขาวผ่องกว่านาง นางกลับสู่จวนโหวแล้ว ญาติพี่น้องไม่มีใครเห็นนางในสายตาสักคนเดียว หนำซ้ำยังคอยหาเรื่องบ่อยครั้ง

ในบางครั้งก็มีพี่สาวน้องสาววิ่งเข้ามาร่วมวงเป็นเรื่องสนุก มองดูนางผู้นี้เป็นของหายาก

เจ้าของร่างเดิมเป็นสาวชาวไร่ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีอุปนิสัยกระด้างกระเดื่องเล็กน้อยเช่นกัน แต่อยู่ในถิ่นคนอื่นเขา นางจะทำอะไรได้นอกเสียจากอดกลั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลังถูกไม่ดูดำดูดีหนึ่งเดือน นางถึงได้พบเห็นมารดาผู้ให้กำเนิด

มารดาแท้ๆ ผู้นั้นมองนางปราดหนึ่ง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ รังเกียจกลิ่นนาง รังเกียจความกระด้างกระเดื่องของนาง รังเกียจรูปลักษณ์ดำคล้ำของนาง...

สนทนาพูดคุยไม่กี่ประโยค ก็ต้องการเชิญหมัวหมัว[7]มาอบรมสั่งสอน

ด้วยเหตุนี้ในครึ่งปีหลัง เจ้าของร่างเดิมก็เริ่มเรียนรู้กฎระเบียบ ตลอดทั้งวันหมดไปกับการก้าวเดิน เรียนรู้การรับประทานอาหาร ท่องจำหลักการเป็นกุลสตรี ยามที่นางอยู่บ้านก็พอรู้ตัวหนังสือบ้างเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรก็เทียบไม่ได้กับแม่นางคนอื่นๆ ที่รอบรู้ทั้งกู่ฉิน หมากล้อม พู่กัน และภาพวาด

เจ้าของร่างเดิมที่เคยใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดี ถูกเคี่ยวกรำเป็นเวลากว่าครึ่งปี

ภายหลังต่อมา เจ้าของร่างเดิมถึงรับรู้ว่า ฮ่องเต้มีประสงค์ให้นำคุณหนูแห่งจวนโหวหมั้นหมายเป็นภรรยาใหม่ท่านอ๋องวัยชราคนหนึ่ง ท่านอ๋องผู้นั้นอายุมากถึงห้าสิบปี มีความลุ่มหลงในราคะตัณหาและหลายใจ คุณหนูใหญ่แห่งจวนโหวต้องไม่ยินยอมเป็นธรรมดา และพยายามคิดฆ่าตัวตาย เหตุนี้ถึงได้รับนางกลับมาเพื่อเป็นตัวแทน

ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมถึงกับตะลึงงัน

ร้องห่มร้องไห้สาหัสสากรรจ์ ทว่าไม่มีผู้ใดแยแสแลเหลียว

คนของจวนโหวไม่ให้นางออกพ้นประตู ถึงขั้นเริ่มไม่ให้นางเห็นแสง โดยกล่าวว่านางดำคล้ำเกินไป จำต้องหมกตัวอยู่ในที่มิดชิดเสียหน่อย เพื่อไม่สร้างความบาดตาให้แก่ว่าที่สามี

พื้นเพเจ้าของร่างเดิมงดงาม ท้ายที่สุดก็บ่มตัวจนขาวผ่อง หลังผิวขาวแล้ว ภาพลักษณ์ภายนอกก็ดูไม่ต่างจากบุตรสาวตระกูลคนใหญ่คนโต ถึงขั้นว่ารูปลักษณ์โดดเด่นอย่างยิ่งก็ว่าได้ ทางด้านจวนโหวจึงพาเจ้าของร่างเดิมเข้าร่วมงานเลี้ยงระดับสูงอยู่สองสามหน แล้วยังให้ท่านอ๋องชราผู้นั้นได้เห็นไกลๆ บ้างประปราย

กว่าจะถึงวันแต่งงาน วันคืนผ่านไปอย่างยากจะอดทนไหว

แต่งานแต่งนี้ยังไม่ทันจัดขึ้น ในค่ำคืนหนึ่งท่านอ๋องชราเล่นบทรักกับสตรีสาวผู้อ่อนโยนพราวเสน่ห์ คิดไม่ถึงว่าจะหัวใจวายไปเสียดื้อๆ!

เมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าของร่างเดิมก็ไม่ต้องแต่งงานแล้ว

ทว่าในสายตาคนจวนโหว นางผู้นี้กลายเป็นตัวกาลกิณีอย่างแน่แท้

จวนโหวกลัวผู้อื่นรับรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นตัวกาลกิณีที่มีหกนิ้ว กลัวถูกผู้คนตราหน้าว่านางทำให้ท่านอ๋องวัยชราสิ้นใจ จึงแอบตัดนิ้วเท้าที่เกินออกมาของนางทิ้ง

ช่างเจ็บปวดเจียนตาย!

เจ้าของร่างเดิมร้องไห้จะเป็นจะตาย เฝ้าอ้อนวอนขอเพียงกลับบ้านเท่านั้น บิดามารดาแห่งจวนโหวคู่นั้นจึงป่าวประกาศไปทั่วโดยกล่าวอ้างว่า บุตรสาวคนโตตระกูลซ่ง ซ่งอิง คะนึงถึงท่านอ๋องวัยชราที่ด่วนจากไป คิดไม่ได้ จึงขอตายตามไป!

จวนโหวตอนนั้นตระเตรียมผ้าไหมขาวไว้เส้นหนึ่งสำหรับให้นางแขวนคอตายจริงๆ

เจ้าของร่างเดิมหวาดกลัว ดึงปิ่นปักผมจ่อหน้าตนเองแล้วกรีดลงไปสองสามรอย คุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้น รับประกันว่าจากนี้จะแก่ตายในหมู่บ้านซิ่งฮวา ไม่หวนกลับมาอีกเด็ดขาด และจะไม่ให้ผู้ใดจดจำได้จนนำมาซึ่งความวุ่นวายแด่จวนโหว!

เป็นความโชคดีของเจ้าของร่างเดิมเช่นกัน นายหญิงชราจวนโหวมีโรคประจำตัว ไม่อาจมองเห็นเลือด โหวเหยีย[8]ถึงได้ให้คนส่งนางกลับ

ยามที่เจ้าของร่างเดิมกลับมายังหมู่บ้านซิ่งฮวา มารดาผู้เลี้ยงดูอย่างหร่วนซื่อเห็นใบหน้านี้ถึงกับเป็นลมหมดสติไปทันที

หลังเจ้าของร่างเดิมกลับบ้านก็ล้มป่วยอาการหนัก ร่างกายไม่แข็งแรง อย่างเมื่อครู่นี้ เพียงแค่อยากออกจากบ้านไปส่งน้ำให้บิดามารดาในแปลงนา กลับถูกเด็กๆ เหล่านั้นขวางทางไว้ และเย้าแหย่แผลงๆ เป็นเรื่องตลก กระทั่งถึงแก่ชีวิต

ในใจซ่งอิงเต็มไปด้วยความรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทนจากความไม่เป็นธรรมของเจ้าของร่างเดิม

หากนางไม่ได้มีฐานะบุตรสาวจวนโหวนี้ติดตัว อยู่ในหมู่บ้านซิ่งฮวานี้ นางก็เป็นคนหนึ่งที่บิดามารดารักใคร่เอ็นดู

ทางด้านตระกูลซ่งนี้ สมาชิกในตระกูลแม้มีมาก แต่ครอบครัวบุตรคนรองกลับมีนางเป็นบุตรสาวผู้เดียว

นอกจากนั้น ตระกูลซ่งเพิ่งแยกครอบครัวเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ซึ่งสาเหตุก็มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าของร่างเดิมเช่นกัน

ผู้เป็นลุงจากบ้านใหญ่[9]นามว่าซ่งฝูซาน แต่งเหยาซื่อเป็นภรรยา ให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งหญิงหนึ่ง บุตรชายคนโตอายุยี่สิบปี หลังแต่งงานหนึ่งปียังคงไร้บุตร บุตรชายคนที่สองวัยสิบปี ส่วนบุตรสาวคนโตก็คือซ่งต้ายา วัยสิบแปดปี ออกเรือนไปแล้ว

บิดานางอยู่ในลำดับบุตรคนที่สอง นามซ่งจินซาน ภรรยานามหร่วนซื่อ ให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งคน หลังเพิ่งผ่านพ้นปีใหม่ไป บัดนี้มีวัยสิบเจ็ดปีพอดี ยังไม่มีคู่ครองที่หมายปอง

บ้านสาม[10]ซ่งอิ๋นซาน ภรรยานามเจียวซื่อ บุตรชายสามคนหญิงหนึ่งคน บุตรคนโตวัยสิบห้าปี คนรองสิบสามปี คนเล็กสิบปี และบุตรสาววัยแปดปี

บ้านสี่[11]ซ่งหม่านซาน ภรรยานามเหยาซื่อ ให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งคนวัยสามขวบ

----------------------------

[1] ซ่งเอ้อร์ยา (宋二丫) ‘ซ่ง’ ในที่นี้หมายถึงแซ่ของตัวละคร ‘เอ้อร์ยา’ เป็นคำที่คนจีนใช้เรียกบุตรสาวลำดับที่สองของครอบครัว

[2] ชั่วยาม (时辰) 1 ชั่วยาม เท่ากับ 2 ชั่วโมง โดยประมาณ

[3] โหว (侯) เป็นยศบรรดาศักดิ์ขุนนางที่ฮ่องเต้พระราชทานให้ญาติสนิท หรือผู้มีคุณงามความดีต่อแผ่นดิน เริ่มใช้ตั้งแต่ราชวงศ์ฉินจนถึงราชวงศ์โจว โดยมีการกำหนดบรรดาศักดิ์นี้ไว้ 5 ขั้น ได้แก่ กง โหว ป๋อ จื่อ หนาน (เทียบกับบรรดาศักดิ์ไทยได้แก่ เจ้าพระยา พระยา พระ หลวง ขุน)

[4] จวน (府) ในยุคสมัยโบราณหมายถึง ที่อยู่อาศัยหลักของขุนนางบรรดาศักดิ์และข้าราชการ นอกจากนี้ยังหมายถึงคฤหาสน์ใหญ่โตของคนธรรมดาทั่วไปได้เช่นกัน

[5] ซื่อ (氏) เป็นคำต่อท้ายสกุลเดิมของสตรีที่แต่งเข้าตระกูล

[6] ท่อนแขนหรือจะสู้ต้นขา (胳膊拧不过大腿) สำนวนจีน หมายถึง ผู้อ่อนแอและด้อยกว่า ไม่อาจสู้ผู้มีอำนาจแข็งแกร่งกว่าได้

[7] หมัวมัว (嬷嬷) หมายถึง แม่นมผู้มีอายุเข้าสู่วัยกลางคน

[8] โหวเหยีย (侯爷) คำเรียกนายท่านแห่งจวนโหว

[9] บ้านใหญ่ (大房) หมายถึงครอบครัวบุตรชายคนโตของตระกูล

[10] บ้านสาม (三房) หมายถึง ครอบครัวบุตรลำดับที่สามของตระกูล

[11] บ้านสี่ (四房) หมายถึง ครอบครัวบุตรลำดับที่สี่ของตระกูล