วิวาห์รักสวมรอยแค้น

ริมฝีปากสีซีดถูกกัดเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

เธอจมอยู่กับกองน้ำตา ในเวลาที่สามีกับผู้หญิงคนใหม่ของเขามีความสุขในรังรักราคาเกินสิบล้าน บ้านใหม่ในโครงการระดับหลายร้อยล้านที่เสี่ยปรีชาเป็นเจ้าของ

กลายเป็นเธอที่ต้องหลบหน้าหลบตาผู้คน เพราะไม่อยากตอบคำถาม เรื่องโสมมนั่น หรือรับรู้เรื่องราวบัดสีของเขาทั้งคู่ โลกวันนี้วิบัติไปแล้ว ภรรยาแต่งอย่างเธอกลับไม่มีที่ยืน เธอกลายเป็นเหลือบ ลิ้นที่ปกป้องพยายามสลัด ไม่มีใครพูดถึงความถูกต้อง คงเพราะถูกอำนาจเงินปิดปากไว้ทั้งหมด

เกือบรุ่งสางที่ยี่หวาข่มตาหลับ แต่แล้วก็ต้องมาสะดุ้งตื่น เพราะเสียงเอะอะโครมครามจากนอกห้องนอน

“แม่ครับ ทำไมพ่อกลับดึกจัง” เสียงลูกดังเบาๆ ปกปักเองก็คงตื่นตกใจ

“พ่องานยุ่งจ๊ะ ปกนอนไปก่อนนะ แม่ขอออกไปดูพ่อหน่อย” เธอตอบลูก และตลบผ้าห่มคลุมอกให้ ก่อนจะลุกออกจากที่นอน เดินเอื่อยๆ ออกไปด้านนอก

เธอไม่อยากทะเลาะกับปกป้องตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้เลย

“เคยสนใจไหมว่าผมจะกลับบ้านตอนไหน?” เสียงแรกที่ได้ยิน ยี่หวาแค่นยิ้ม

“หวาคิดว่าคุณป้องไม่กลับมาแล้วนี่คะ” เสียงแผ่วๆ ตอบกลับมา แต่เหมือนถูกตีกลางแผลสด

“คิดว่าผมอยากกลับมาที่นี่เหรอหวา ถ้าคุณยอมหย่า คงไม่คาราคาซังแบบนี้หรอก” ปกป้องตะโกนลั่น

“เบาๆ ค่ะ ลูกยังไม่ตื่น หรือคุณลืมไปแล้วว่าคุณกับหวามีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนนะคะ” เพราะไม่เคยเถียง ไม่เคยก้าวร้าวจนปกป้องได้ใจ เขาเป็นถึงหัวหน้ากรมกอง มีภรรยาที่ไม่เชิดหน้าชูตา เป็นแค่แม่บ้าน ที่เลี้ยงลูกไปวันๆ

“ตะวันขึ้นแล้ว ไม่เตรียมตัวไปโรงเรียนเหรอไง” ชายหนุ่มตะคอก แล้วก็รีบหุบปาก

เขาทำสงครามประสาทเพื่อกดดันยี่หวา ตัดรายจ่าย เลยพลอยทำให้ผลกระทบนั่นตกไปอยู่บุตรชายด้วย

“ปีหน้าปกถึงจะไปโรงเรียนค่ะ หวาคุยกับแม่หวาแล้ว”

ปกป้องเม้มปาก เขาไม่รู้ว่ายี่หวาบอกกับมารดาหล่อนว่ายังไง

“ผมยังเป็นสามีคุณอยู่ไหมหวา” เพราะความละอาย ปกป้องเลยหลุดปากถาม

“คุณป้องถามผิดค่ะ คุณป้องควรถามตัวเองว่าคุณป้องยังเห็นหวากับลูก อยู่ในสายตาหรือเปล่า” นานๆ ครั้งที่ยี่หวาจะย้อน ปกป้องสะอึก เขาไม่ใช่ลูกผู้ชาย เขาบีบบังคับยี่หวาเพราะอยากมีผู้หญิงใหม่ ผู้หญิงที่ทำให้เขาเชิดหน้าในสังคมได้ มีคนนับหน้าถือตา แม้ว่าเขาจะทำผิด

“ถามแบบนี้เพราะอยากให้ผมรู้สึกผิดหรือไงหวา”

ยี่หวาถอนใจ เธอเงยหน้ามองสามีตรงๆ

“หวาผิดอะไรคะคุณป้อง หวาผิดอะไร ทำไมทำกับหวาแบบนี้ คุณลืมที่สัญญากับแม่หวาไว้แล้วเหรอคะ” ยี่หวาโพล่งถาม ความอัดอั้นในใจพังทลายลงมา เธอเลยลืมตัวถามในสิ่งที่เคยสัญญาว่าจะไม่พูดถึง

ปกป้องตัวแข็งทื่อ เขาผิดเขาย่อมรู้อยู่แก่ใจ แต่เพราะกิเลสตัณหาบังตา เขาโยนความผิดนั่นกลับไปที่คนที่เขาเคยรัก

“ดูสภาพตัวเองเถอะหวา หากผมเป็นคุณผมจะไม่ย้อนถามแบบนี้แน่”

ยี่หวาแค่นยิ้ม เงยหน้าหัวเราะด้วยเสียงที่ขมขื่นเต็มทน “ฮ่าๆ คุณป้องโทษว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นเพราะหวา หวาแก่ หวาโทรม หวาไม่มีรายได้ หวาเสียสละตัวเองออกมาเลี้ยงลูก เพราะคุณป้องบอกว่าไม่มีใครรักลูกเท่าพ่อ กับแม่ หวาผิดที่หวาเป็นได้แค่แม่บ้าน ไม่ใช่ลูกสาวเจ้าสัวบ้านจัดสรร หวาผิดที่หวาทำให้คุณป้องดูไร้ค่า เป็นแค่หัวหน้ากรมกอง แต่ไม่มีสตางค์งั้นเหรอคะ”

ยี่หวาตะโกนสวน ในสายตาสามีเธอแทบไม่มีตัวตน นับตั้งแต่ปกป้องมีความสัมพันธ์กับฉันทา

“อย่าชวนทะเลาะเลยหวา ผมอุตส่าห์กลับมาบ้าน เราควรพูดกันแบบผู้ใหญ่สิ”

ไม่มีคำโต้แย้ง ทุกเรื่องที่ยี่หวากล่าวถึง คือความผิดที่ปกป้องยัดเหยียดให้ภรรยา เพื่อทำให้ตนเองรู้สึกดีขึ้น

“หวาทนมามากเกินทนแล้วค่ะคุณป้อง บอกไว้เลยค่ะ หวาไม่หย่า หวาอยากรู้เหมือนกันว่าฉันทาจะหน้าบางแค่ไหน กับตำแหน่ง ‘เมียน้อย’ ” ยี่หวายิ้มเครียด จริงอยู่ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าฉันทาตรงๆ แต่เรื่องน่าละอายแบบนี้ คนชอบนำไปขยี้ลับหลัง ยี่หวาคิดว่าฉันทาคงไม่ชอบใจนัก ข่าวลือแบบนี้ย่อมทำให้ชื่อเสียงหล่อนเสียหาย ยี่หวาเป็นแค่คนธรรมดา เธอมีทะเบียนสมรส ต่อให้สามีหอบผ้าไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ไม่มีความผิด สังคมควรรุมประณามฉันทา ไม่ใช่เธอ