ตามเธอไม่เคยทัน

ในวินาทีที่หลินรั่วเหมยพยักหน้า หลินหลั่งเยี่ยนก็แผ่ความเยือกเย็นออกมาอย่างรุนแรง ความบ้าคลั่งในแววตาของเธอแทบจะทำลายเมืองทั้งเมืองจนพังพินาศ！

“พี่คะ……” หลินรั่วเหมยเอ่ยออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา “พี่…พี่กลับมาแล้วเหรอคะ？”

เธอรู้สึกราวกับความฝันที่อยู่คนละโลก

เมื่อเห็นว่าน้องสาวอยู่ในสภาพที่ไม่ปกติ หลินหลั่งเยี่ยนก็เอามือแตะหน้าผากด้วยความกังวล อุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้เธอตกใจกลัว และในวินาทีต่อมา หลินรั่วเหมยก็หมดสติล้มลงในอ้อมแขนของหลินหลั่งเยี่ยนทันที

หน้าผากของเธอร้อนจัดจนน่ากลัว แต่ร่างกายกลับเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

หัวใจของหลินหลั่งเยี่ยนพลันเย็นเยียบตามไปด้วย

ทันใดนั้นเอง ประตูวิลล่าก็เปิดออก

“หลินรั่วเหมย นังขี้เกียจ ผ่านไปตั้งกี่นาทีแล้ว แกยังกินไม่เสร็จอีกเหรอ？ รีบไสหัวเข้ามาล้างจานเดี๋ยวนี้” คนที่ออกมาคือคุณอา อีกฝ่ายตะโกนเสียงดังลั่น

หลินหลั่งเยี่ยนค่อย ๆ หันกลับไปมองที่คุณอา

หลายปีผ่านไป คุณอาที่เคยดูแก่ชราและทรุดโทรมนั้นกลับดูกลายเป็นคนละคน เธอสวมเสื้อโค้ทราคาแพง ใส่เครื่องประดับทำจากหยกทั้งตัว ดูสง่างามหรูหราไปหมด

เมื่อเผชิญกับความเย็นยะเยือกในดวงตาคู่นั้น คุณอาก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก “เธอ…… หลั่งเยี่ยน เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่？”

“พวกคุณ…ทำอะไรกับน้องสาวฉัน？” หลินหลั่งเยี่ยนก้าวเดินเข้าไปทีละก้าว ราวกับยมทูตที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

คุณอารู้สึกหวาดหวั่นกับความน่ากลัวในสายตาของเธอจนต้องถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ แต่พอได้สติ เธอก็นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้นเอง！

คุณอาแค่นเสียงเยาะอย่างเย็นชา “ยัยนั่นทำชามในบ้านแตก ฉันถึงได้ลงโทษยัยนั่น เธอไม่อยู่บ้านมาตั้งหลายปี เธอรู้ไหมว่าที่บ้านลำบากแค่ไหน？ แต่ฉันก็ไม่เคยให้ยัยนั่นต้องอดอยาก ไม่เคยให้อดอาหาร ถ้าไม่เห็นแก่ที่เธอเป็นลูกสาวของพี่ชายฉัน ฉันไม่ดูแลพวกเธอหรอกนะ”

วินาทีต่อมา จู่ ๆ ลำคอของคุณอาก็ถูกบีบแน่น ใบหน้าที่เย็นชาไม่ต่างจากน้ำแข็งพลันปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ จนคุณอารู้สึกหายใจไม่ออก “เธอ…… ปล่อย……”

หลินหลั่งเยี่ยนมีสีหน้าเย็นชาสุดขีด แววตามองราวกับกำลังมองคนตาย “ที่นี่คือบ้านฉัน พวกคุณให้น้องสาวฉันล้างจาน ให้น้องสาวฉันนอนในบ้านสุนัข…… คุณกล้ามากนะ！”

อาศัยแสงไฟจากในบ้าน หลินหลั่งเยี่ยนก็เห็นสิ่งที่หลินรั่วเหมยกิน มันเป็นของเหลวข้น ๆ ที่ดูไม่จืดเอาเสียเลย นั่นมันอาหารหมูชัด ๆ ！

ผู้เป็นน้องสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอเบาหวิวราวกับกระดาษ ใบหน้าก็ซูบซีดดูอิดโรย ไม่มีสีเลือดฝาดเลยแม้แต่น้อย

หัวใจของหลินหลั่งเยี่ยนราวกับถูกมีดคมกริบกรีดจนเลือดไหลทะลัก

น้องสาวของเธอที่เธอทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกปฏิบัติแบบนี้！

“หลินชุ่ยฮวา ตอนที่คุณย้ายเข้ามา คุณตกลงไว้แล้วนี่ว่าจะดูแลน้องสาวฉันให้ดี！” ในดวงตาของหลินหลั่งเยี่ยนมีจิตสังหารไหลเวียนอยู่อย่างชัดเจน

หลินชุ่ยฮวาโกรธที่เธอถึงกับกล้าเรียกชื่อเต็ม ๆ ของตัวเองออกมา

แต่พอเห็นจิตสังหารในแววตาของเธอ หลินชุ่ยฮวาก็อ่อนแรงลงอีกครั้ง

หลินหลั่งเยี่ยนมีความแปลกประหลาดมาตั้งแต่เด็ก นิสัยก็เย็นชาโหดเหี้ยม ดังนั้นในช่วงหลายปีที่เธออยู่ที่นี่ หลินชุ่ยฮวาจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม พยายามทำหน้าที่ของอาหญิงไปอย่างฝืนทน

แต่คิดไม่ถึงว่าหลินหลั่งเยี่ยนจะจากไปกะทันหัน

ภายในบ้านเหลือเพียงแค่หลินรั่วเหมยที่มีนิสัยอ่อนโยน หลินชุ่ยฮวาจึงค่อย ๆ ยึดที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง และไล่หลินรั่วเหมยออกไป

ใครจะคิดว่า วันหนึ่งหลินหลั่งเยี่ยนจะกลับมากันล่ะ！

“ฉันก็ดูแลยัยนั่นดีมากแล้ว ยัยนั่นทำผิด ฉันจะลงโทษบ้างแล้วมันผิดตรงไหน？ อึก！” หลินชุ่ยฮวาพูดไม่ทันจบคำ ก็ถูกบีบคออีกครั้งจนหายใจไม่ออกแม้แต่น้อย ราวกับยมทูตกำลังกวักมือเรียกเธออยู่ก็ไม่ปาน

“หลินหลั่งเยี่ยน ” ความโกลาหลทำให้คนในบ้านเริ่มสังเกตเห็น ลูกพี่ลูกน้องและอาเขยต่างก็มองมาที่ประตู

หลินหลั่งเยี่ยนเห็นพวกเขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในวิลล่าอันใหญ่โตที่ตกแต่งอย่างหรูหรา บนโต๊ะมีอาหารโอชะวางอยู่ ลูกพี่ลูกน้องและอาเขยต่างก็สวมเสื้อผ้าราคาแพง

ในขณะที่น้องสาวของเธอกลับต้องนอนในบ้านสุนัขและกินอาหารหมู ขอบตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง