อมตะรักเหนือกาลเวลา

วันต่อมาที่โรงพยาบาลคิงชิน

"ผมจะทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลครับ ขอบิลค่ารักษาได้ไหมครับ" อาการของโอเชี่ยนดีขึ้นเล็กน้อย เขาเอ่ยบอกพยาบาลสาวอย่างมั่นใจเพราะในตอนนี้เขาพร้อมที่จะออกไปใช้ชีวิตของตนเองแล้ว

"มีคนชำระให้แล้วค่ะคุณโอเชี่ยน ออกวันไหนก็ได้นะคะ" เมื่อพยาบาลสาว

พูดตอบ โอเชี่ยนจึงอดสงสัยไม่ได้

"เขาคือใครเหรอครับ"

"เขาไม่ประสงค์ออกนามค่ะ แต่เท่าที่จำได้เป็นผู้ชายใส่สูทนะคะ"

'เลขาจอร์น? ไม่สิหรือจะเป็นเจ้านายของเขาอีกงั้นเหรอ ถ้าหากเป็นคุณ

เวเฟียสจริง ทำไมเขาต้องทำดีกับผมด้วยนะ’

"ขอบคุณครับ" โอเชี่ยนกล่าวตอบพยาบาล ในใจก็คิดว่าทำไมถึงเป็น

คนอื่นที่ห่วงใยเขาทุกที แต่คนในครอบครัวกลับไม่โทรหาเขาสักสาย แม้จะรู้ว่า

ลูกชายของตนได้หายจากบ้านไปทั้งคืน

เวลา 18.00น. ณ บ้านของโอเชี่ยน

คนร่างบางทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลแล้วขับรถมาที่หน้าบ้านของตัวเอง มองจากภายนอกนั้นเงียบสงบ เมื่อไขกุญแจเข้ามาด้านในเขาก็พบว่าไม่มีใครอยู่เลย

‘คงจะไปเที่ยวต่างประเทศเหมือนทุกที พวกเขาไม่เคยห่วงใยผม ที่ตั้งใจกลับมาที่นี่เพราะผมเองก็ไม่อยากทำตัวเป็นปัญหาสำหรับพวกเขาอีกแล้ว’

โอเชี่ยนเดินขึ้นห้อง จัดเสื้อผ้าของใช้ที่จำเป็นเตรียมใส่กระเป๋าด้วยแขนอีกข้างหนึ่งที่ไม่บาดเจ็บก่อนจะเดินลากกระเป๋าลงมาชั้นล่าง หางตาเหลือบมองไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่น คนร่างบางเดินเข้าไปมองให้ชัด ๆ มือเรียวหยิบมันขึ้นมาอ่าน

"พวกฉันย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย 3 ปี เงินของแกฉันจะโอนให้" กระดาษแผ่นสีขาวอยู่บนมือเรียวที่เริ่มสั่นเทาตั้งแต่อ่านข้อความบนกระดาษจบ โอเชี่ยนนิ่งเงียบไป

‘หัวใจของผมคล้ายกับหล่นวูบ และแหลกสลายในเวลาเดียวกัน พวกเขาทิ้งผมไปแล้ว พวกเขาไม่ต้องการผม ทั้งที่เป็นผมที่คิดจะหนีจากพวกเขาไปแต่เป็นพวกเขาที่ลงมือก่อน มันเป็นอย่างที่ผมคิดมาโดยตลอด... ผมไม่สำคัญ’ น้ำตา

เม็ดใสของโอเชี่ยนร่วงหล่นลงบนฝ่ามือทั้งสองข้างซึมผ่านเข้าไปยังผ้าพันแผล

สีขาวสะอาด กระดาษตรงหน้าค่อย ๆ เปื่อยยุ่ยจากหยดน้ำตาอุ่นร้อน

“ผมไม่ใช่ลูกของพวกคุณงั้นเหรอ แค่ความรักเพียงเล็กน้อยจากพวกคุณเท่านั้นที่ผมต้องการ ทำไมถึง... ฮึก” โอเชี่ยนกำกระดาษจนยับยู่ยี่โยนมันทิ้งไป เสียงพูดสั่นเครือปนสะอื้น ก่อนจะรีบปาดน้ำตาลากกระเป๋าออกจากบ้าน

'ผมไม่อยากเฝ้ารอความรักจากพวกคุณอีกต่อไปแล้ว'

O'cean Restaurant

"เชฟกลับมาแล้ว" พนักงานวิ่งมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ รับของไปจากมือขวาของโอเชี่ยน ในขณะที่มือซ้ายของคนร่างสูงบางถูกพันด้วยผ้าก๊อซหนา และเปียกชื้นด้วยคราบน้ำตา

"ผมสบายดีแล้วครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง" โอเชี่ยนยิ้มบาง ๆ ให้กับทุกคน

"โล่งอกไปที" หญิงสาวกล่าวขึ้น

"ทำงานกันเถอะครับ ผมขอคุยธุระก่อน" โอเชี่ยนกล่าวบอก ทุกคนจึง

แยกย้าย คนร่างบางหันกลับมาทางสถาปนิกหนุ่มที่เขาติดต่อเพื่อเข้ามาตกแต่ง

ที่ร้าน ก่อนจะเชิญเขามานั่งพูดคุย

"คุณโอเชี่ยนชอบห้องแบบไหนครับ" สถาปนิกหมุนหน้าจอโน้ตบุ๊กมาทางเจ้าของเส้นผมสีหวานพร้อมเสนอแบบต่าง ๆ ให้เลือก

"ผมชอบโมเดิร์น โทนสีฟ้าหรือฟ้ามินต์ครับ" โอเชี่ยนหมุนหน้าจอกลับไปพร้อมกับภาพบ้านสไตล์โมเดิร์นเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา

"ได้ครับ คาดว่าต้องใช้เวลาเกือบ 2 สัปดาห์เลยนะครับ คุณรีบย้ายมาแบบนี้จะดีเหรอครับ" สถาปนิกกล่าวถาม เพราะเห็นกระเป๋าใบใหญ่ที่โอเชี่ยนลากเข้ามาด้วยก่อนหน้านี้

"ผมนอนได้ครับ"

'ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก บ้านที่มีแต่ความทรงจำที่เจ็บปวดทรมาน'

"โอเคครับ ยังไงทางเราจะทำออกมาให้ดีที่สุดครับ"

"ขอบคุณครับ"

"เชฟคะ ช่วงนี้นักศึกษาใกล้เปิดเทอม มี โพรโมชันหรือเมนูใหม่บ้างไหมคะ" พนักงานแคชเชียร์ของร้านเดินเข้ามาถามโอเชี่ยนเมื่อสถาปนิกเดินออกนอกร้าน

ไปแล้ว

"ลด 25% สำหรับนักศึกษา ส่วนเมนูใหม่พรุ่งนี้ผมสอนงานให้ครับ"

"รับทราบค่ะ"

20.30น.

"สวัสดีครับ มาส่งเตียงนอนครับ" ระยะเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน มีพนักงานส่งของคนหนึ่งเดินมาที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ทำเอาคนในร้านถึงกับทำหน้าฉงนเพราะเจ้านายของเขาไม่ได้แจ้งไว้ว่าจะมีของมาส่ง

"สักครู่นะคะ"

"เชฟคะ มีเตียงมาส่งค่ะ ให้ยกขึ้นด้านบนเลยไหมคะ" โอเชี่ยนที่ง่วนกับการจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับพรุ่งนี้อยู่ ก็ต้องหยุดชะงักไป หันขวับไปตามเสียงก่อนจะเดินออกไปที่หน้าร้าน

"สวัสดีครับ ทำไมมาเร็วจังเลยครับ ทางร้านแจ้งว่าสะดวกจัดส่งพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอครับ"

"ด่วนน่ะครับ แล้วก็ไซซ์เตียงถูกเปลี่ยนเป็นไซซ์ใหญ่นะครับ"

"ผมยังไม่ได้แจ้งเปลี่ยนนะครับ งั้นผมยังไม่รับของได้หรือเปล่าครับ" โอเชี่ยนคิดว่าน่าจะเกิดข้อผิดพลาด ไม่รับของไว้น่าจะดีที่สุด

"ช่วยรับไว้ทีนะครับ งานนี้เป็นงานแรกของผมเลยไม่อย่างนั้นผมโดนไล่ออกแน่" พนักงานอ้อนวอนขอร้องโอเชี่ยนลูกใหญ่

'ทำไมฟังดูน่าสงสารจังนะ'

"ข-ขนาดนั้นเลยเหรอครับ เอ่อ...ก็ได้ครับ" โอเชี่ยนเห็นสีหน้าแววตาที่

น่าสงสารของพนักงานส่งของก็ใจอ่อน แม้จะรู้สึกอึดอัดใจไปบ้างก็ตามแต่สุดท้ายก็ยอมรับของ

โอเชี่ยนเดินขึ้นไปชั้นบนของตึก พื้นที่โล่งกว้างถูกวางแปลนไว้เป็นโซนต่าง ๆ แต่ยังไม่ออกมาเป็นรูปร่างของห้อง มีเพียงเตียงเปล่าขนาดใหญ่ที่ถูกประกอบไว้อย่างสมบูรณ์ มีหมอนใบเล็กและผ้าห่มครบชุด เขาลากกระเป๋ามาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง รอเวลาปิดร้านช่วงเวลา 4 ทุ่ม เมื่อทุกคนกลับบ้านกันหมด คนร่างบางก็จะหอบเสื้อผ้าลงไปอาบน้ำที่ชั้นล่าง ก่อนจะขึ้นไปทิ้งตัวนอนบนเตียงใหญ่ ปิดเปลือกตาลงพร้อมห่มผ้าผืนบางหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

รถสปอร์ตคันแดงจอดอยู่ที่หน้าร้านอาหารโอเชี่ยน ชายร่างสูงยืนพิงรถมองไปที่หน้าต่างชั้นบน ไฟในห้องยังคงเปิดสว่างทิ้งไว้แต่คนน่าจะหลับไปแล้ว

"นายกลัวความมืดสินะ"

รุ่งเช้าของอีกวัน

'ผมฝันแปลก ๆ คล้ายกับว่ามีใครคนหนึ่งเข้ามาหาผม เขามีเส้นผมสีแดงผิวขาวซีด ใบหน้าหล่อเหลาแม้เห็นแค่เพียงครึ่งหน้าก็ตาม มือใหญ่ดึงผ้าห่มคลุมบนตัวผม เคลื่อนเข้ามาหาคล้ายจะสัมผัสบนเส้นผมสีชมพูของผม แต่เขากลับชะงักดึงมือออกและหายจากไป'

คนตัวเล็กลืมตาขึ้นช้า ๆ ลำตัวบางขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเล็กไม่ยอมลุกขึ้นอย่างง่ายดาย เพียงแต่แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบเส้นผมสีชมพูและดวงตาสีฟ้าทำให้รู้สึกคล้ายถูกปลุก มือเรียวคว้าหยิบที่คาดผมสีดำขึ้นสวม และหอบเสื้อผ้าลงไปอาบน้ำก่อนที่พนักงานจะมาเข้างาน

ครืด ครืด~ สายเรียกเข้าดังขึ้นหลังจากที่โอเชี่ยนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จพอดี

"สวัสดีครับ" มือเรียวรีบกดรับสายจากสถาปนิก

"วันนี้สะดวกให้เข้าไปจัดตกแต่งไหมครับ ผมจะพาคนงานเข้าไปหลายสิบคนจะเร่งงานให้เสร็จภายใน 2 วันครับ"

"ส...สองวันเหรอครับ ที่เราคุยกันไว้คือสองสัปดาห์ไม่ใช่เหรอครับ" โอเชี่ยนตกใจมากที่ได้ยินแบบนั้น

'มันไม่ใช่ที่ตกลงกันไว้นี่นา ทำไมช่วงนี้ทุกอย่างกลายเป็นเข้ามาอย่างเร่งด่วน ไม่เป็นตามที่ตกลงกันไว้สักอย่างเลย'

"เจ้าของตึกสั่งให้เร่งงานน่ะครับ"

‘เขาอีกแล้วเหรอ เขาทำให้ผมอยากเจอเขาสักครั้ง’

"ครับ เข้ามาได้เลย" เพราะเป็นเวเฟียส โอเชี่ยนจึงปฏิเสธไม่ได้ รีบตอบรับสถาปนิกโดยเร็ว หลังจากคุยสายเสร็จคนร่างบางรีบลงมาเปิดร้านก่อนเวลา เตรียมอุปกรณ์สำหรับฝึกพนักงานครัวทำเมนูใหม่ด้วยความตื่นเต้น

กริ๊ง~

เสียงกระดิ่งเล็กหน้าประตูดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดเข้ามา โอเชี่ยนเดินออกจากห้องครัวในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา

ดวงตาหันไปมองคนที่เดินเข้ามา ปรากฏผู้ชายร่างสูงผมสีแดง เขาสวมเชิ้ตสีดำกางเกงสีดำสนิทยืนอยู่ตรงหน้าของโอเชี่ยน

'ผมพยายามนึกว่าเคยเจอเขาที่ไหนนะ'

"สวัสดีครับคุณลูกค้า... หน้าคุ้น ๆ นะครับ"

"เราเคยเจอกันแล้ว" คนร่างสูงตอบกลับเสียงเรียบพร้อมเดินเข้าไปเลือกที่นั่งด้านใน

"อ๋อ ผมนึกออกแล้ว คุณคือเด็กหนุ่มที่สวนสาธารณะวันนั้นใช่ไหมครับ"

โอเชี่ยนเดินตามเขาไปแล้วคิดออกทันที คนตรงหน้านิ่งเงียบไม่ตอบรับอะไร

'จะว่าไปตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลก็ไม่ได้ไปวิ่งเลยแฮะ'

"คุณมาเป็นลูกค้าคิวแรกเลย อันนี้เป็นเมนูสำหรับนักศึกษาครับ" โอเชี่ยนยื่นใบรายการอาหารให้กับเขา มือใหญ่รับไปแล้วมีท่าทีชะงักเล็กน้อย

‘โอเชี่ยนเข้าใจว่าผมเป็นนักศึกษาสินะ’ เวเฟียสกระตุกยิ้มมุมปากคล้ายกำลังสนุกกับการได้แกล้ง

‘จริง ๆ แล้วยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านหรอกแต่ผมดันเปิดก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง’

โอเชี่ยนก้มมองนาฬิกาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า

"ไม่มีเมนูใหม่บ้างเหรอ" ดวงตาสีรัตติกาลเงยหน้าขึ้นสบตากับคนร่างบางที่อยู่ในชุดฟอร์มสีขาว

'เขารู้ได้ยังไงว่าผมจะมีเมนูใหม่ทั้งที่ผมยังไม่ได้ทำสื่อออกมาเลย'

"งั้นรอสักครู่นะครับ"

'อาหารพวกนั้นเขาคงเคยทานจนเบื่อแล้วเลยอยากลองเมนูใหม่ก็ได้ ผมคิดว่า

คงเป็นแบบนั้น'

โอเชี่ยนเดินกลับเข้าครัว เขาเริ่มทำเมนูเฟตตูชินี่เพสโต้หอยเชลล์อีกครั้งแม้มือของเขาจะยังเจ็บอยู่ก็ตาม แต่ด้วยวัตถุดิบเหล่านี้พร้อมใช้งาน พนักงานได้ช่วยจัดเตรียมไว้เมื่อวานจึงเบาแรงไปเยอะ คนตัวเล็กหันมามองส่วนประกอบก่อนจะลงมือปรุงอาหารโดยวางสิ่งเหล่านี้ลงบนจานตามลำดับ เส้นเฟตตูชินี่

ต้มสุก 2 ถ้วยตวงครึ่ง, หอยเชลล์ 4 ตัว, โหระพาอิตาลี 1/3 ถ้วยตวง, อัลมอนด์สไลด์อบ หรือเม็ดมะม่วงหิมพานต์อบ 3 ช้อนโต๊ะ, น้ำมันมะกอก 1/4 ถ้วยตวง, เกลือ 1 ช้อนชา, พริกขี้หนูสวนสีเขียว 7 เม็ด, กระเทียมไทยแกะเปลือก 1 หัวใหญ่ และพริกไทย

"มาแล้วครับ" สิบห้านาทีต่อมา เชฟร่างบางเดินออกมาเสิร์ฟอาหารด้วยตนเองมือเรียววางจานสีขาว หน้าตาอาหารที่น่าทานลงตรงหน้าของเขาก่อนจะเดินหลบออกมา

"เจ็บมืออยู่ไหม" เพียงคนตัวเล็กเบี่ยงตัว ข้อมือข้างซ้ายของเขากลับถูกจับไว้โดยใครอีกคน โอเชี่ยนสะดุ้งเล็กน้อยเพราะมือของเขามีบาดแผล และไม่ชอบการถูกสัมผัสจากคนแปลกหน้า

"นิดหน่อยครับ" โอเชี่ยนหันกลับมาตอบคนเส้นผมสีแดงตรงหน้า

"วันนี้ฉันจะพานายไปล้างแผล"

'เขาเป็นใคร ทำไมถึงต้องมาสละเวลาตัวเองให้ผมด้วย'

"ม-ไม่เป็นไรครับ" โอเชี่ยนค่อย ๆ ดึงมือกลับ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ตอนนี้พนักงานก็เริ่มทยอยมาทำงานแล้ว

"เชฟคะ มีลูกค้าท่านหนึ่งต้องการสั่งทุกรายการ รายการละ 50 กล่องค่ะ" เวลาผ่านมาราวสองชั่วโมง จู่ ๆ พนักงานก็เปิดม่านตะโกนเข้ามาบอกเจ้าของร้าน โอเชี่ยนตกใจมาก รีบออกไปพบลูกค้าที่หน้าร้านทันที

"คุณผู้ชายคนนั้นค่ะ" หญิงสาวผายมือไปทางเขา... ผู้ชายคนเดิม

"คือว่า...คุณจะสั่งไปทานเองเหรอครับ มันเยอะมากเลยนะครับ" คนร่างบาง

เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา

"แจกที่โรงพยาบาล นายไปกับฉันด้วย" เขาพูดพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่

คนร่างบาง ชายเจ้าของเส้นผมสีแดงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้คนตัวเล็ก

“อย่าช้าล่ะ” เสียงกระซิบเย็นยะเยือกดังขึ้นข้างใบหูของโอเชี่ยน คนร่างสูงเขยิบถอยออก เขามองหน้าของคนตัวเล็กอย่างจริงจัง เสียงคำสั่งนั้นถูกเปล่งออกมา ทำให้โอเชี่ยนรู้สึกงุนงงกับสถานการณ์ไปบ้าง จึงรีบหันไปสั่งงานพนักงาน

อาหารที่สั่งถูกจัดเตรียมเรียบร้อย มากกว่า 700 ชุดในเวลาสองชั่วโมงเรียกได้ว่าเป็นการทำอาหารที่มาราธอนคล้ายกับตอนแข่งรายการทำอาหารอย่างไงอย่างงั้น ด้วยจำนวนอาหารที่มาก คนสั่งได้ทยอยเอารถอีกคันขนของใส่ และขับตรงออกไปก่อน

'ดูท่าเขาจะเป็นคนที่รวยมาก มีคนขับรถให้ สไตล์การแต่งตัวเรียบหรู ผิวพรรณขาวซีดอย่างกับไม่เคยโดนแสงแดด' โอเชี่ยนนั่งตัวเกร็งอยู่บนรถเบนซ์คันหรูโดยมีชายผมสีเพลิงนั่งอยู่ข้าง ๆ เขามองข้างทาง แล้วแอบหันมาจ้องหน้าเวเฟียสเป็นระยะ

"มีอะไร" ดูเหมือนเขาจะรู้ตัว คนตัวเล็กก็รู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูก

'เพราะเขาบอกว่าให้ผมเป็นเจ้าภาพบริจาคอาหารในครั้งนี้ ผมเลยต้องมาด้วยแต่ดูเหมือนจะไม่ใช่จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา'

"ป...เปล่าครับ" ผมหลบสายตาของเขา พร้อมกล่าวปฏิเสธ

เมื่อถึงโรงพยาบาลเขารีบเดินลงจากรถ มาเปิดประตูอีกฝั่งเพื่อรับผม ทำไมต้องใส่ใจกันขนาดนั้น แค่มาบริจาคของด้วยกันเท่านั้นเอง เขาทำให้ผมรู้สึกเกรงใจมากจริง ๆ ไม่เพียงผมที่ทำตัวไม่ถูก ดูเหมือนคนขับของเขาก็มองเขาเป็นตาเดียว

“มะ-ไม่เป็นไร ผมเปิดเองได้”

“มือนายเจ็บ”

“มันก็ใช่แต่...”

"สวัสดีค่ะ คุณโอเชี่ยนมาเองเลยเหรอคะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ ผู้ป่วยดีใจมาก ๆ ที่ได้ทานอาหารของร้านคุณ” โอเชี่ยนกำลังจะพูดต่อแต่เสียงหนึ่งดังขึ้น

จนเขาต้องรีบหันกลับไปกล่าวสวัสดี เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเองที่เดินเข้า

มาหาเขาพร้อมพูดจายิ้มแย้ม เธอดูดีใจมาก โอเชี่ยนจึงพูดคุยกับเธอก่อนเล็กน้อยโดยที่มีคนร่างสูงยืนประกบข้างอยู่ตลอด

“สวัสดีครับ ยินดีมาก ๆ ครับ”

“ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีก เราเคยออกค่ายอาสาด้วยกัน พอจะจำได้ไหมคะ”

“อ๋อ...คุณหมอมินนี่ใช่ไหมครับ”

“ดีใจจังจำกันได้ด้วย” หมอสาวยิ้มแย้มสดใส เธอน่ารักมาก

"ยกของลง ส่วนนายไปล้างแผลสักทีจะได้กลับ" จู่ ๆ คนข้าง ๆ ก็หันไปออกคำสั่งให้คนขับยกของลง และหันมาพูดกับโอเชี่ยน

“ขอตัวก่อนนะครับ” โอเชี่ยนหันไปยิ้มให้คุณหมอก่อนจะหันมามองข้าง ๆ คนร่างสูงก้าวยาวเดินหลบออกไปไม่รอ

‘ชวนเรามาแท้ ๆ ทำไมทำหน้าเป็นยักษ์เหมือนจะฆ่าผมแบบนั้นล่ะ’

"เสร็จแล้วค่ะ เป็นไปได้อย่าเพิ่งให้งานมือฝั่งนี้เลยนะคะ" คนมือเจ็บเดินมาถึงห้องทำแผล ได้ล้างบาดแผลเสร็จเรียบร้อยคุณพยาบาลมือเบามาก แถมให้คำแนะนำเป็นอย่างดี

"จะพยายามครับ" โอเชี่ยนตอบรับไป ก่อนจะเดินออกมา ผู้ชายผมสีแดงยืนกอดอกมองมาทางเขา ก่อนจะเดินนำกลับมาที่รถ

'ตลอดทางกลับร้าน ผมคิดวนไปวนมาถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องสละเวลาของตัวเอง มาอุดหนุนอาหารที่ร้านก็มากเกินพอ แล้วทั้งยังตั้งใจพาผมไปบริจาคที่โรงพยาบาล'

“วันนี้ฉันจะพานายไปล้างแผล” พอนึกถึงคำพูดของเขา โอเชี่ยนก็ไม่เข้าใจ

อยู่ดี

‘นี่เขา... ต้องทำขนาดนี้เพียงเพื่อพาผมมาโรงพยาบาล ว่างมากเลยเหรอ?ผมไม่ได้ขอให้เขาพามาสักหน่อย แล้วยังมาทำท่าทางไม่พอใจผมอีก คล้ายกับว่าผมทำอะไรผิด แต่ยังไงเขาก็เป็นลูกค้านี่นา’ โอเชี่ยนทำได้แต่คิดในใจไม่กล้าถามออกไป

“ขอบคุณที่สละเวลา แต่ว่าอย่าทำแบบนี้อีกเลยนะครับ” เมื่อกลับถึงหน้าร้านอาหาร โอเชี่ยนรีบเปิดประตูลงจากรถด้วยตัวเอง ก่อนจะหันมากล่าวขอบคุณเขาแล้วรีบกลับเข้าร้านของตนเอง