ศัตรูที่รัก
ตอน 3
ท่ามกลางความมืดหมนของสายฝนที่โปรยปลายลงมาจากบนฝากฟ้า ที่ตกหนัก2วันสองคืนไม่มีหยุดเหมือนดั่งน้ำตาที่ไหลลงบนอาบเเก้มของชายหนุ่มที่ร้องไห้ปานจะขาดใจเพราะเสียเเม่อันเป็นที่รักไป
"ฮึกก.นะนาย...แม่ครับแล้วคินทร์กับกันต์เเละก็พี่พีร์จะอยู่ยังไงล่ะครับบนายแม่..ฮึกกฮือออ~
ลูกชายคนเล็กร้องปานจะขาดใจหน้ารูปศพของคนเป็นแม่ ก่อนที่ กันต์พี่ชายคนกลางจะเข้ามาโอบกอดที่คอของน้องชายเพื่อให้ความเสียใจนั้นทุเลาลงบ้าง ส่วนรณพีร์นั้นก็ได้เเต่ยืนนิ่งไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด ยืนไร้ความรู้สึก...ไม่อยากพูดอะไรกับใครทั้งนั้น
"คุณพีร์คะ..คุณเมธท่านเรียกหาค่ะ
"......
“เรียกผมทำไมครับ
รณพีร์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะเปรยสายตามองสาวใช้ที่ชื่อละมัย
(“ท่านมีบางอย่าง อยากจะพูดด้วยค่ะ
“……..
ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปตามที่ สาวใช้บอก … พอเดินไปถึง ที่นั่งของเจ้าภาพก็เห็นว่าคนเป็นพ่อนั้นกำลังยืนคุยกับเเขกด้วยใบหน้าเศร้าหมอง อีกทั้งยังมีน้ำตาไหลออกมาจากนัยต์ตาอีกด้วย..รณพีร์ได้เเต่คิดอยู่ภายในใจไม่ได้พูด
“พ่อนี่เล่นละครเก่งจริงๆ
ก่อนที่สายตาจะชำเรืองมองไปที่หญิงสาวคราวรุ่น ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ทว่านั่งส่ายเท้าไปมาอย่างสบายใจด้วยซ้ำ
“อ่าวว..นั่นรณพีร์ลูกชายคนโตของคุณเมธใช่มั้ย?
นักธุรกิจหนุ่มที่เเก่คราวเดียวกับพ่อเอ่ยทักเมื่อเห็นว่ารณพีร์เดินหน้างอคอตกมา
“ใช่นั่นลูกชายคนโตผมเอง…มานี่สิลูก
“…….
ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาคนเป็นพ่อก่อนจะ ยกมือสวัสดีนักธุรกิจหนุ่มคนนัเนเพื่อเป็นมารยาท
“ไหว้พระเถอะลูก…น้าเสียใจด้วยนะ
“……..
“เอ่อ…พอดีลูกชายคนนี้ของผมเป็นคนไม่ค่อยพูดน่ะ
“เห้ออ..แบบนี้ยิ่งต้องพูดคุยกับเขาให้มากๆ นะคุณเมธ ไม่งั้นเด็กอาจจะเป็นซึมเศร้าได้ เด็กอายุ14เอง ต้องมาเสียเเม่ไปแบบนี้น่าสงสารจริงๆ
นักธุรกิจคนนี้พูดพร้อมกับยกมือขึ้นจะลูกหัวของเด็กชาย เเต่รณพีร์รั้นหันหน้าหนีเสียก่อน ทำให้นักธุรกิจหนุ่มคนนี้หน้าเสียขึ้นมา
“……
“เอ่ออ..
“คุณก็พูดเกินไป..ผมเองก็เสียใจเหมือนกันที่เมียผมมาด่วนจากไปสะก่อน เเต่ยังดีที่มีเบญญา
“…!!
ทำไมพ่อถึงชอบอ้างผู้หญิงคนนั้นอยู่เรื่อย!!...รณพีร์ไม่อยากจะได้ยินสิ่งที่พ่อของตัวเองกำลังจะเอ่ยตนเลยเลือกที่จะเดินหนีเเต่ก็ถูกผู้เป็นพ่อคว้าเอาไว้
หมับบ!!!!
“เดี๋ยวสิ!!!
“……
“เเล้วเเบบนี้ …เบญญาก็จะขึ้นมาเป็นภรรยาเอกเเล้วล่ะสิ
“หึคงต้องเป็นแบบนั้นล่ะครับ
“….
“เบญญาน่ะ เขานิสัยดีนะ เข้ากับทุกคนในบ้านได้เป็นอย่างดี ทีเเรกผมก็คิดว่าจะมีปัญหากับพิมพรรณเเละลูกๆ ที่ไหนได้เข้ากันได้ดีเลยล่ะ..เเล้วพอเธอตื่นขึ้นมารู้ว่าพิมเสียเธอร้องไห้ร้องห่ม ผมเองก็ไม่เคยคิดว่าเธอจะรักพิมมากขนาดนี้ เธอรักพิมเหมือนพี่สาวคนนึง
“…….
บัดซบสิ้นดี…ในสิ่งที่พ่อพูดมา คำพูดทุกตำไม่ต้องเล่าให้ฟังก็รู้ว่าหลงผู้หญิงคนนี้มากเพียงไหน เเทบจะถวายชีวิตเลยก็ว่าได้ เขาเองก็เบื่อที่จะยืนฟังเต็มทน จึงวะบัดเเขนของตัวเองให้หลุดจากอุ๋งมือของผู้เป็นพ่อก่อนจะหันหน้าเดินออกไป เเต่…ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินประโยคนี้ตามหลังมา
“เเล้วแบบนี้ เบญญาก็เปรียบสเหมือนเเม่เเท้ๆ ของคุณชายทั้งสามเลยน่ะสิครับ?
"...หึ..ก็ต้องแบบนั้นอยู่เเต่ก็ต้องให้เวลาพวกลูกๆของผมได้ทำใจกันหน่อยช่วงนี้ก็... ผมก็ยังทำใจยอมรับพิมพรรณที่พึ่งเสียไปไม่ได้เหมือนกัน
"พ่อว่าไงนะครับ!??
เด็กชายหัดมาสบตาผู้เป็นพ่อย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะตะหวัดสายตาไปทางชายหนุ่มที่พูดคำเเย่ๆแบบนี้ออกมาได้ยังไง
"น้าพูดอะไรผิดหรอ?....ถึงมองน้าแบบนั้น
"ปากหมา!!!พูดออกมาได้ยังไงเเกเป็นส่วนไหนของครอบครัวเราถึงรู้ดีไปหมด!
ใบหน้าเเดงก่ำเพราะความโกรธก่อนจะสาดคำพูดไปที่ชายหนุ่ม คำพูดที่เกินเด็กทำให้คนที่ได้ฟังนั้น สะอึกอยู่เหมือนกัน.... เมธธายืนมองสิ่งที่ลูกชายพูดอย่างไม่สบอารมณ์
"รณพีร์!!!
เสียงเรียกชื่อลูกชายดังก้องไปทั้งงานจนคนหันมามองกันเป็นตาเดียวรวมถึงเบญญาด้วย ที่หันมามองจ้องเด็กชายหนุ่ม
"แล้วผมพูดผิดตรงไหมครับพ่อ!...ที่แม่ต้องตายไม่ใช่เพราะมันหรอ!!!
"รณพีร์!!!เงียบบ
"ทำไมครับ ?หรือพ่อรับความจริงไม่ได้หรอ ที่พ่อพูดมามันเรื่องโกหกทั้งนั้นอ่ะ!!.
("เเกนี่มันอะไรกันไหนคุณเมธบอกรักกันดีไง?)
("ฉันว่าการตายของคุณหญิงพิมพรรณน่าสงสัยนะ)
("นั่นสิ...ถ้าไม่งั้นพิมพรรณจะผูกคอตายทำไม?)
คนในงานเริ่มมีความเห็นที่ต่างกันออกไป ทำให้เบญญานั้นนั่งไม่ติดเก้าอีก เธอเอาสองมือมาประสานกันไว้ที่หน้าตักก่อนจะมองจ้องไปที่ เด็กชายหนุ่มวัย14ที่กำลังยืนเถียงพ่อตัวเองอย่างไม่กลัวเกรง.. จึงมีความคิดอยูาในใจว่า ถ้าเด็กคนนี้ยังอยู่ อะไรคงยากขึ้นเเน่ เพราะเด็กชายคนนี้ไม่เป็นมิตรกับเธอมาตั้งเเต่ต้นอยู่เเล้ว
"นี่!!ถ้าเเกยังไม่หยุดนะ
หมับบ!!!
"ออกมากับฉันเดี๋ยวนี่!!ไอ้ลูกไม่รักดี!!
เมธธาเอื้อมมือไปกระชากข้อมือลูกชาย เพื่อหวังว่าจะพาเดินออกไปคุยด้านนอก เเต่รณพีร์ กับ ชักมือกับ ขืนทุกๆอย่าง เเละยืนจ้องหน้าผู้เป็นพ่ออย่างไม่วางตา....
"พ่ออายหรอครับ?....ที่ผมจะพูดน่ะ... จริงๆแล้วพ่อเองก็ไม่ได้บอกหมดนี่!!ว่าพ่อทำอะไรกับนายแม่บ้าง.... ทุกๆวันเจอหน้ากันกี่ยังนับเวลาได้เลย... เดือนนึงพ่ออยู่กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันกี่ครั้ง!!!ยังนับได้เลย!!!...เวลาทั้งหมดพ่อให้เเต่ผู้หญิงคนนี้.!!!เมียน้อยพ่อไง!!
"ละมัย!!!นางละมัย!!!!
("ค่ะ..คุณท่าน)
"มัวทำอะไรของเเกอยู่ได้..เอามันออกไปสิ ให้มันไปอยู่ในรถ!
เมธธา ชี้ออกไปข้างนอกลานจอดรถที่มีรถตู้ของ ที่บ้านจอดอยู่
"ทำไมครับ..พ่อรับไม่ได้หรอว่าพ่อทำกับแม่ยังไง
"........
"ละอายสินะ?
"นางละมัย!!!!
("ค่ะๆๆ คะ..คุณพีร์คะ..ไปกับป้าเถอะนะคะ... ตรงนี้ไม่ค่อยดีเเล้ว ไปเถอะค่ะคุณ)
"......
("คุณพี่คะ..ไปเถอะค่ะ)
คนที่ละมัยหญิงเเกคนรับใช่ส่วนตัวของพิมพรรณ จะพา รณพีร์เดินออกไปรอที่รถของทางบ้าน... ที่จอดอยู่ลานนอก ตอนนี้ภายในงานไม่มีใครซุบซุบอะไร มีเเต่เงีบเเละก็เงียงเท่านั้น..ก่อนที่เมธธา จะเดินไปที่เก้าอี้โซฟาตรงหน้าโรงศพที่จัดเอาไว้...
"ไม่เป็นไรนะคะคุณเมธ
".......
"คุณพีร์เป็นเด็กอยู่น่ะคะ... ตอนนี้คงยังไม่ค่ยรู้อะไรอย่าถือสาเขาเลยนะคะ
"....ไม่ได้สิ...มันพูดแบบนี้ไม่ได้ พิมตายไป คุณก็เหมือนเป็นแม่มัน..จะมาปีนเกลียวเเบบนี้ไม่ถูก
"ให้เวลาเเกหน่อยเถอะค่ะคุณ..สักวันเบญยังหวังเล็กๆนะคะ ว่าเเกจะเรียกเบญว่าเเม่บ้าง
".....
"เเต่เบญก็เข้าใจเบญเป็นเเค่คนนอกไม่ใช่เเม่เขาจริงๆ ...เบญ...ทำใจยอมรับนานเเล้วค่ะ..ถ้าคุณพีร์ คุณคิน เเละคุณกันไม่เคารพเบญ. เบญเข้าใจค่ะบะ...เบญไม่โกรธเลย...อึกกก
เบญญาพูดไป น้ำตาก็หล่อเข้าหล่อออก เพราะตัวเองนั้นกำลังบีบน้ำตาให้สมจริงอยู่
"....สองคนนั้นคงไม่เป็นไร?...เเต่เจ้าพีร์มันโตกว่ามันจะไม่ให้เกรียติคุณเลยน่ะสิ....
"......
เบญญาได้เเต่นิ่งเงียบ รอดูเชิงว่าเมธธาจะจัดการยังไงกับลูกชายตัวดีของตัวเอง .เเต่ก็ภาวนาอยู่ในใจ อยากให้ไอ้เด็กนี่มันไปให้พ้นๆ
"หรือว่าจะให้มันไปเรียนต่างประเทศดี
"!!!
นี่คือคำตอบที่เบญญาอยากได้ยินมาตลอด คือการ ผลักไสไล่ส่งรณพีร์ออกไปให้ห่างไกลจากผู้เป็นพ่อ ด้วยความที่ว่าตนนั้นก็ไม่ได้ถูกชะตากับเด็กคนนี้มากนัก... ส่งไปอยู่ที่ไกลๆได้ยิ่งดี
"....ก็...เเล้วเเต่คุณเลยค่ะ...เบญไม่สิทธิ์ออกความเห็นใดๆอยู่แล้ว
หญิงหลบใบหน้าต่ำลง เพื่อกลบเกลือนความรู้สึกดีใจเอาไว้ทั้งที่ในใจก็ดีใจจนเนื้อเต้น
"หื้มมม..... ไอ้เจ้าลูกคนนี้มันพูดยาก!!
เมธธาสบทออกมาอย่างหัวเสีย ... เพราะในใจนั้นก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวเป็นทุนเดิมอยู่เเล้ว เขาเองไม่ใช่ไม่รู้นิสัยลูกชาย..ว่าเป็นคนพูดยากเเละเเข็งกระด้างเเค่ไหน... ซึ่งมันทำให้เขาไม่ชอบเลย... นิสัยแบบนี้เหมือนกับภรรยาเก่าเขาที่พึ่งตายไป...
พองานสวดศพคืนที่2ผ่านไป.... รณพีร์เเละลูกชายอีกสองคนที่นั่งกันมาในรถนิ่งเงียบ เพราะในรถนั้นไม่มีใครเริ่มผิดบทสนทนาเลย ... มีบางครั้งที่รณพีร์หันหน้าไปหาผู้เป็นพ่อ เเต่ใบหน้าของเมธธานั้นเหมือนคิดอะไรบางอย่าง..... เด็กชายได้เเค่คิดอยู่ภายในใจ ก็รูสึกผิดที่เถียงผู้เป็นพ่อไปเช่นนั้น เเต่จะให้ทำยังไง สิ่งที่เขาพูดมันก็ถูกเเล้ว พูดในสิ่งที่มันถูกแล้ว.....รณพีร์หันใบหน้ากับมาทางเดิม ที่มุมกระจก ก่อนจะเอาศรีษะนั้นพิงไปที่กระจกรถ...ในหัวก็คิดอะไมากมายก็ไม่รู้...ไม่รูอีกว่ากลับถึงบ้านเมื่อไหร่เขาจะโดนอะไรบ้างก็ยังไม่รู้
---บ้าน---
พอถึงบ้านทุกคนก็พากันลงจากรถรวมไปถึงป้าเเม่บ้านที่ติดตามไปที่งานอีก2คน
"ละมัย!
"คะ...คุณเมธ?
ป้าละมัยหันหน้ามาตามเสียงเรียกของผู้เป็นนาย
"พาคินทร์เเละกันไปบนห้องไป ... เเละพาเข้านอนได้เลย... พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนอีก
"(พยักหน้ารับ)ค่ะ...คุณเมธ
ป้าละมัยพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปจูงมือของคุณชายทั้งสองที่ยืน ขนาบข้างของพี่ชาย อยู่
"พะ..พ่อครับ?เเล้วพี่พีร์ไม่ไปพร้อมกับพวกเราหรอครับ?
กันต์น้องชายคนกลางถามผู้เป็นพ่อ
"ไปกันก่อน...พ่อมีเรื่องกับธีร์นิดหน่อย
".......
เด็กชายทั้งสองก้มหน้างุด พอได้ยินคำตอบก่อนจะมองไปที่พี่ชาย รณพีร์ยิ้มให้น้องๆก่อนจะบอกให้คินเเละกันต์ ขึ้นไปรอก่อน
"ไปก่อนเถอะ...เดี๋ยวพี่ขึ้นไป
ก็ได้ครับพี่!!!//ก็ได้ครับ
ป้ามัยเดินเข้าไปพาคุณชายทั้งสองเดินออกจากตรงนั้นก่อนจะพาเดินขึ้นไปบนห้องเมธธามองจนเเน่ใจเเล้วว่าลูกชายทั้งสองขึ้นไปถึงที่ห้องเรียบร้อยเเล้ว ก่อนจะเบนสายตามาจ้องมองลูกชายคนโต เบญญามองดูเหตุการณ์เเล้วน่าจะรู้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่ตรงนั้น
"คุณเมธคะ งั้นเบญไปรอที่ห้องของเรานะคะ
"อืม...อาบน้ำรอผมเลย
"หึ.... ค่ะคุณเมธ
เบญญายิ้มเยาะออกมาอย่างชอบใจก่อนจะเดินถอยออกมาจากสองพ่อลูก.... คำว่าไปรอที่ห้องนั้นไม่ใช่ห้องเก่าห้องเดิมของเบญญาเเต่อย่างใดเเต่เป็นห้องของผู้เป็นแม่ที่พึ่งเสีย...
"เหอะ!......
รณพีร์ได้เเต่หัวเราะในลำคอเบาๆนี่เเม่พึ่งเสียไปไม่กี่วันพ่อให้ผู้หญิงคนนี้ เข้าไปยึดครองห้องเเล้ว...เเย่ชะมัด
เพี๊ยะ!!!!
ปั่ก!!!
ใบหน้าของเด็กชายหนุ่มหันไปตามเเรงฝามือของผู้เป็นพ่อ รณพีร์ไม่สามารถต้านเเรงนี้ไหว ตนจึงล้มก้นจ่ำเบ้า
ปึ่ก!!ตุ๊บบ!
"อั่กก....พะ..พ่อครับบ...ฮึกก
"ไอ้ลูกเลว!!!!คนดื้อด้านเเบบเเกต้องเจออบบนี้เเหละ!!! ลุกขึ้นมา!!!!
เมธธาลงน้ำหนักที่เท้าไปเตะกลางหลังของผู้เป็นลูกไม่หน่ำซ้ำยังใช้กำปั้นมือทุบไปที่เเขนของรณพีร์ ....
"......
"บอกให้ลุกขึ้นมาไง!!!!!
"......
"กูบอกให้ลุก!!!
ฟรึ่บบบ!!!
เมธธาใช้มือหนาจับคอเสื้อลูกเชิดขึ้น.... เด็กชายหลบตาลงต่ำไม่กล้าสบตาของผู้เป็นพ่อ ถึงตนจะเป็นเด็กที่หัวเเข็ง... เเต่ก็ไม่เคยถูกพ่อตีมาก่อน ะอเจอสถานัการอบบนี้แล้ว... ใจมันกลับกลีวตัวสั่น. เกาะกำบังตอนนี้ไม่มีอยู่แล้ว
เพี๊ยะ!!!!
"เก่งหนักใช่ไหมปากแก!พูดในสิ่งที่ฉันไม่ชอบ....ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแม่เเกเลย... ทำตัวเป็นคนโตหรอ!!!!
".. .
"แกนี่ชักจะอยู่กับฉันยากเเล้วนะ!!!
เมธธาพูดไปกระชากคอเสื้อของลูกชายไปรณพีร์ได้เเต่นิ่งเงียบไม่ตอบผู้เป็นพ่อ สายตามองตรงเเต่ภาพกับไม่ชัดเพราะตอนนี้มันถูกปกคลุมไปด้วยน้ำตา
("แม่ครับ......ช่วยพีร์ด้วย)**คิดในใจ
"เบญญาเขาดีกับเเกมากนะ!!เท่าที่สังเกต!!มีเเต่เเกนั่นเเหละที่ต่อต้านเขา!
".......พ่อเห็นตลอดเวลาหรอครับ?
ใบหน้าซีกซ้ายที่เป็นริ้วเเดง ค่อยๆหันไปหาผู้เป็นพ่อ
"แกอย่ามาเถียงนะ!!!!
เมธธาชี้หน้าลูกชายก่อนจะง้างมือขึ้นอีกครั้ง
"ผมไม่ได้เถียง!!ผมอธิบายไงพ่อ
"เป็นเด็กอย่าพูด!!!!
"ทำไมผมจะพูดไม่ได้!!!ผู้หญิงคนนั้นมันมีดีอะไร!!! มันดีกว่านายเเม่ตรงไหน!!!! ตอนพ่อไม่อยู่ ทำอะไรนายแม่บ้างพ่อก็ไม่เคยรู้!... ตอนพ่อมามันก็เป็นอีกอย่างเหมือนกิ่งก่าเปลี่ยนสี!!!
เพี๊ยะ!!!!!!
"ไอ้ลูกชั่ววว!!!!!!เเกรู้ตัวไหมเเกพูดอะไรออกมา!!!!
ใบหน้าของเด็กชายหันไปตามเเรงตบอีกครั้ง.... กลิ่นคาวเลือดคุ้งไปทั่วริมฝีปากก่อนที่รณพีร์จะหันมาสบตาพูดเป็นพ่อ..สายตาเรียบนิ่ง.... ดูไร้ความรู้สึก...ไม่ว่าจะอธิบายยังไงก็คงไม่มีประโยชน์
".......
"เบญญาเขาก็เกมือนเเม่ของเเกคนนึง...แกพูดแบบนี้ได้ยังไง!! คงติดนิสัยหยาบของนายแม่เเกมาสินะ
"อย่ามาว่านายแม่ขอผม!!!!!
"มึงอย่ามาตะเบงเสียงใส่กูนะ!!!
".....
"ต่อไปนี้คงอยู่ร่วมกันไม่ได้เเล้วล่ะ.... เเกรีบไปเก็บของ. ของเเกให้หมด!!!มะรืนนี้ฉันจะส่งเเกไปอเมริกา!
"พ่อ!!!!!!
"ไม่มีเเต่อะไรทั้งนั้นฉันจะส่งเเกไปคนเดียว!!น้องๆเเกจะอยู่ที่นี่.... อยากโตมากใช่ไหม. ไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเลยสิ....ฉันก็อยากจะรู้เหมือนเเกจะเก่งสักกี่น้ำ!!!
"... . ฮึกกกด
"...ร้องขอสิ..รณพีร์!!!ก้มลงกราบขอโทษฉันสิ!ร้องขอบอกว่าเเกจะไม่ไป.... ผมขอโทษทำสิ
"..........
"ร้องขอพ่อสิพีร์.. .ทำดีกับเบญหน่อยไม่ได้เลยหรอ
". .....
"ตาพีร์!!!!!
"ไปมะรืนนี้ใช่ไหมครับ......ผมจะได้ไปเก็บกระเป๋ารอเดี๋ยวนี้เลย
"......
เมธธานิ่งไปสักพักกับคำตอบของลูกชาย.... จริงๆใจยังแอบหวังอยู่เล็กๆ ว่าลูกจะคงไปไหน ได้ไม่ไกล คงไม่ปีกกล้าขาเเข็งไปมากกว่านี้....เเต่ที่ไหนได้.....
".....เเล้ววันนึงจะรู้สึกว่าเเกคิดผิด
"แล้วถ้าผมคิดถูกล่ะ?
".. ....
"ถามจริงๆนะพ่อเคยรักผมบ้างไหม?..... พ่อเก็บผมมาจากถังขยะหรือเปล่า...ฮึกกก
"......เเล้วเเกต้องการคำตอบยังไง
".........
"พ่อคงไม่รักผมเลยสินะ
"... .. ..
"ในเมื่อเเกอยากจะไป....ก็เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน
".........
เมธธาทิ้งให้ลูกชายยืนร้องไห้อยู่คนเดียว โลกที่ไม่มีเเม่นี่มันเเย่จริงๆ
"สุดท้ายพ่อก็ติบคำถามผมไม่ได้....
คุณอาจจะชอบ
