เงินล้านของฉัน ครอบครัวกาฝากของเขา

กวี ประธานหนุ่มมาดนิ่งสูญเสียความควบคุมตัวเองเพราะความหึงหวง หลังเห็นบัวชมพู นักศึกษาฝึกงานที่เขาแอบมีใจให้ใกล้ชิดกับชายอื่น จนเกิดเป็นความสัมพันธ์ลึกซึ้งในคืนเดียว แม้หญิงสาวอยากจะหนีไปจากคนเผด็จการที่ใช้หนี้บุญคุณของครอบครัวมาผูกมัดเธอไว้ แต่ความอ่อนโยนของเขากลับทำให้หัวใจเธอเริ่มสั่นคลอน ทว่าในตอนที่เธอตั้งท้อง ความลับบางอย่างที่ถูกเปิดเผยก็ทำลายความเชื่อใจจนหมดสิ้น บัวชมพูจึงต้องตัดสินใจเลือกระหว่างการทนอยู่เพื่อชดใช้หนี้ หรือจะเดินจากไปพร้อมกับลูกในท้องที่เขาไม่เป็นเพียงสายเลือดที่เขาไม่เคยต้องการ

บทนำ ทั้งรักทั้งเกลียด เสียงครางกระเส่าพลอดรักกันดังอยู่ด้านในห้องนอน ทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านนอกเนื้อตัวสั่นสะท้าน ดวงหน้าคู่งามเจ็บปวดร้าวราน กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จนมันไหลอาบพวงแก้ม เธอก้มมองมือของตัวเองที่กำลูกบิด ส่วนอีกข้างถือปืนของสามีที่หยิบติดมือออกมาจากห้องทำงาน ‘น่าสมเพชสิ้นดี’ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ตวาดลั่น! “นางงูพิษ! นางเนรคุณ!” อุษณีย์หัวใจแตกสลาย แรงกำลังแทบไม่มียืนอยู่กลางห้อง มือทั้งสองข้างสั่นระริกกำกระบอกปืนเล็งไปยังร่างเปลือยเปล่าของสาวใช้วัยแค่ยี่สิบปี ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวชาวเขาที่เก็บมาเลี้ยง รักเหมือนน้องสาวแท้ๆ จะกลายเป็นงูเห่าย้อนมาฉกกัดทำร้ายร่างกายและหัวใจของตัวเอง “ว้าย! คุณณี อยะ อย่าทำอะไรหนูเลย หนูผิดไปแล้ว” สาวใช้คนสวยที่นอนคร่อมร่างชายวัยเจ็ดสิบปีที่ดูอย่างไรก็เหมือนอายุห้าสิบปี หล่อนตกใจขวัญหนีดีฝ่อ เนื้อตัวสั่นเทาทั้งร่างเมื่อหันหลังไปเห็นนายหญิง “แกมันเลี้ยงไม่เชื่อง คนอย่างแกเลี้ยงเสียข้าวสุก กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา ตายเสียเถอะ!” “คุณณี! อย่า!” นายศักดาผลักให้สาวใช้ให้นอนลงข้างๆ ร้องห้ามเมื่อเห็นสิ่งที่อุษณีย์ถืออยู่ “คุณท่านถอยไป ฉันจะฆ่ามัน!!” อุษณีย์ไม่ยอมฟังเหตุผล หลับตาแล้วลั่นไกปืนเก็บเสียง ยิงตรงไปยังร่างผู้หญิงชั่วที่ลืมบุญคุณคนนั้นสามนัดซ้อนติดกัน ปังๆ ๆ!!! “โอ๊ย!” เสียงร้องทำให้อุษณีย์ลืมตามอง หล่อนแทบหายใจไม่ออกเมื่อเห็นนายศักดานอนทับร่างของสาวใช้ แผ่นหลังของชายชราเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด “กรี๊ด! คุณท่าน ณีไม่ได้ตั้งใจจะยิงคุณท่านนะ ทำไมคุณท่านต้องปกป้องมันด้วย!” “คุ คุณณี ผะ ผม” นายศักดาพูดไม่ทันจบประโยคก็สิ้นลมหายใจอยู่บนร่างของสาวใช้ที่นอนสิ้นลมหายใจไปก่อนหน้านั้นแล้ว “ฮือ คุณท่าน คุณท่านทำกับณีแบบนี้ทำไม” อุษณีย์นั่งพร่ำเพ้อเหมือนคนเสียสติ มือที่กำปืนอยู่นั้นรีบวางลง แล้วคลานหนีไปนั่งตั้งสติอยู่ตรงหน้าประตู เมื่อสติกลับคืนมา เธอก็รีบจัดการอำพรางเหตุฆาตกรรมนี้หวังให้ตนพ้นผิด พร้อมทั้งส่งเสียงกรีดร้องให้คนในบ้านได้ยิน “กรี๊ด! ชะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!” อุษณีย์ที่มีเลือดท่วมตัวคลานกระเสือกกระสนออกจากห้องด้วยอาการเหมือนคนบาดเจ็บสาหัสสากรรจ์… “ฮือ” เสียงร้องร่ำปานใจจะขาดดังอยู่ในห้วงลึกของความฝันของหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ภายใต้อ้อมกอดของชายหนุ่มร่างโต ร่างน้อยกระสับกระส่ายหวาดกลัวต่อภาพที่ฝันเห็น เธอผวาตกใจตื่นขึ้นมาแล้วต้องรีบคลานลงจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำเมื่ออาการวิงเวียนคลื่นไส้จะอาเจียนเล่นงาน “โอ้ก! โอ้ก!!” “เมย์เป็นอะไรครับ?” ชายหนุ่มขยับตัวลุกนั่ง เขาคว้าร่างน้อยไว้แต่ไม่ทันจึงลงจากเตียงเดินไปหาคนที่ส่งเสียงโอ้กอ้ากอยู่ในห้องน้ำ ใบหน้าเรียวรูปไข่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเอียงมองชายคนรัก “พิ พี่พาย เมย์ฝันร้ายค่ะ โอ้ก!!” แล้วรีบหันกลับไปกอดคอชักโครกโก่งคออาเจียนเอาเป็นเอาตายอีกครั้ง “ฝันร้าย? แล้วทำไมมานั่งอาเจียนแบบนี้ล่ะครับ” เพลิงพายยืนมองคนตัวน้อย เขาเป็นห่วงจึงรีบนั่งคุกเข่าข้างหนึ่ง ก่อนจะช้อนอุ้มร่างน้อยขึ้นแนบอก พาเดินไปยังเตียงนอนนั้นแล้วก็ช่วยเธอเช็ดน้ำลายตรงมุมปากให้ “มะ เมย์” เมื่อแผ่นหลังแตะฟูกนุ่ม อารยาก็ขยับตัวจะลุกนั่งแต่ก็ถูกมือใหญ่ดันให้นอนลงเหมือนเดิม เธออยากเล่าความฝันเมื่อครู่นี้ให้ชายหนุ่มได้รับรู้ ‘ทำไมฝันน่ากลัวจัง พี่ณีของเป็นอะไรหรือเปล่านะ’ ได้แต่คิดและหาคำตอบให้ตัวเองอยู่คนเดียว “ทำไมเมย์หน้าซีดจัง ไม่สบายหรือเปล่า?” เพลิงพายยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างเตียง เขาดันขาเรียวสวยให้ขยับเล็กน้อยแล้วนั่งลงบนขอบเตียง ใช้แขนข้างหนึ่งคร่อมร่างบางเอาไว้ ดวงตาดูขรึมลงหลายส่วนเมื่อมองใบหน้าสวยที่ดูอย่างไรก็คล้ายคลึงหญิงสาวอีกคน ซึ่งเมื่อนานมาแล้วจนถึงขณะนี้ หัวใจของเขาก็ยังมีแผลเพราะผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น “มะ เมย์ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” อารยาเบี่ยงหน้าหนีเมื่อดวงหน้าของชายหนุ่มโน้มเข้าหา กลิ่นลมหายใจที่ผสมบุหรี่ทำให้เธอรีบยกมือปิดจมูกกลั้นอาการคลื่นไส้ไว้ ส่วนมืออีกข้างแอบลูบหน้าท้องแบนราบ เธอยังไม่แน่ใจดีว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ อยากตรวจให้แน่ใจเสียก่อนถึงจะบอกข่าวดีนี้ให้พี่พายทราบ “พี่พาไปหาหมอเอาไหม วันนี้ พี่ไม่มีงาน” เพลิงพายยิ้มมุมปาก ใบหน้าหล่อฉายความแข็งกระด้างเล็กๆ เมื่อหัวใจฝ่ายหนึ่งที่คอยแต่จะทรยศพร่ำบอกให้รัก แต่อีกฝั่งนั้นบอกให้เกลียดเธออยู่ตลอดเวลา ‘จำไว้เพลิงพาย แกต้องแก้แค้น ชดใช้ให้สิ่งที่แกเจอและต้องเจ็บเจียนตายนั้นให้ได้!’ “แต่วันนี้ เมย์มีเรียนนี่คะ” อารยานอนนิ่ง ไม่ยอมขยับตัวหนี อยากซึมซับเอาความอบอุ่นจากมือหนาที่คอยปัดเส้นผมบนหน้าผาก เขาเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผมออกให้อย่างอ่อนโยนด้วยเรียวปากหยัก “งั้นเลิกเรียนแล้ว พี่พาไปหาหมอนะ” ใบหน้าคมคายโน้มเข้าชิดดวงหน้างาม เรียวปากหนาได้รูปกระซิบกระซาบชิดกลีบปากบาง ก่อนพรมจูบลงทัณฑ์อย่างแสนหวานเจือความเร่าร้อน ไม่ต้องการฟังคำปฏิเสธจากเธอ…

เหนือตะวันต้องจมอยู่กับความแค้นมาตลอดชีวิตหลังสูญเสียพ่อแม่ไปอย่างโหดเหี้ยม เมื่อถึงเวลาชำระแค้น เขาจึงลงมือทำลายล้างทุกคนที่เกี่ยวข้อง ไม่เว้นแม้แต่เอื้อมดาว หญิงสาวผู้ยอมตกเป็นเหยื่อรับบาปแทนครอบครัวเพื่อหวังจะช่วยดับไฟแค้นในใจของเขา ทว่ายิ่งเขาทรมานเธอมากเท่าไร หัวใจของเขากลับยิ่งเจ็บปวดร้าวรานตามไปด้วยอย่างน่าประหลาด น้ำตาของเธอไม่ได้ทำให้เขาสะใจ แต่กลับสร้างความสับสนในใจจนเขาเริ่มไม่แน่ใจว่าจะเลือกทางไหนระหว่างหนี้แค้นที่ต้องชำระหรือเสียงเรียกร้องของหัวใจตัวเอง

ภคินโกรธแค้นใจที่พ่อของตนพยายามยกย่องแม่เล้าขึ้นมาเป็นเมียแต่ง แถมยังส่งตัวลูกสาวของเจ้าหล่อนเข้ามาเป็นเด็กฝึกงานในบริษัทของเขาอีกด้วย แม้ชายหนุ่มจะไม่อยากข้องแวะกับคนในปกครองคนนี้เลยสักนิด ทว่าเสน่ห์อันเย้ายวนของเธอกลับทำให้เขาแทบห้ามใจไว้ไม่ไหว เมื่อความเกลียดชังและแรงปรารถนาปะทุขึ้นพร้อมกัน ภคินจึงเลือกสั่งสอนสองแม่ลูกจอมละโมบด้วยบทเรียนแสนอัปยศ เขาจัดการเปลี่ยนสถานะของนักศึกษาฝึกงานสาวให้กลายเป็นนางบำเรอข้างกาย เพื่อมุ่งทำลายล้างทั้งร่างกายและจิตใจของเธอให้พังยับเยินด้วยน้ำมือของเขาเอง

เมื่อหมอเกี่ยวก้อยต้องออกโรงสั่งสอนน้องชายตัวดีที่เข้าไปพัวพันกับพุฒิธร นักเลงหนุ่มผู้มีเสน่ห์ล้นเหลือ ทว่าความใกล้ชิดในครั้งนั้นกลับก่อเกิดความสัมพันธ์ลึกซึ้งจนเธอตั้งท้องโดยไม่ได้ตั้งใจ เวลาผ่านไปหลายปี โชคชะตาได้พัดพาให้ทั้งสองกลับมาพบกันอีกครั้ง ทว่าพุฒิธรในวันนี้ไม่ใช่มาเฟียทวงหนี้คนเดิมอีกต่อไป แต่เขาคือนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนสง่างามที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเธออีกรอบ งานนี้คุณหมอสาวจะจัดการอย่างไร เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพ่อแท้ๆ ของลูกที่ยืนอยู่ตรงหน้า และความลับเรื่องลูกที่เธอเพียรพยายามซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผย

ภาพชายหนุ่มที่เฝ้าแอบรักมานานสองปีเคียงข้างกับหญิงอื่น ทำลายโลกทั้งใบของเด็กสาววัยสิบสี่จนพังทลายลงในพริบตา ความผิดหวังอันรุนแรงทำให้เธอเสียสติและร่ำไห้อย่างหนักโดยไม่อาจบอกเหตุผลกับใครได้ ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับมืดมนไร้ทางออก เธอจึงตัดสินใจฝังความเจ็บปวดนี้ไว้ให้ลึกที่สุด พร้อมปฏิญาณว่าจะปิดตายหัวใจและไม่ยอมเสียน้ำตาให้ความรักอีกต่อไป เพราะเชื่อว่าความสุขได้จากลาเธอไปชั่วนิรันดร์