วางใจเถอะมารดาเป็นคนดีแล้ว

"พระชายา เพคะ" อีอีเขย่าร่างเจ้านายหลายวันมานี้ พระชายาผู้งดงามหรือ หลี่ซินที่แต่งเข้ามาในฐานะชายาเอก ด้วยนิสัยของนางทำให้หยางอ๋องนึกชัง วันแต่งงานหยางอ๋องเดินทางไปเมืองจินเพื่อทำสงครามกับแคว้นฉู่ที่บุกเมืองจินที่เป็นของแคว้นชิง หลี่ซินแต่งเข้ามาในจวนอ๋องได้หกเดือนแล้ว

ท่านอ๋องไหว้ฟ้าดินกับนางเสร็จแล้วออกเดินทาง ทิ้งนางไว้ที่เมืองหลวงอย่างเดียวดาย การแต่งงานครั้งนี้เป็นสมรสพระราชทานแต่ก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของหยางอ๋องเลยแม้แต่น้อย

หลี่ซินขึ้นชื่อเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นชิง แต่ก็เป็นนางร้ายอันดับหนึ่งเช่นกัน ด้วยเหตุผลนี้จึงไม่มีผู้ใดอยากจะหมั้นหมายกับนาง อีกทั้งนางยังพึงใจในตัวหยางอ๋องไม่น้อย

เรื่องสมรสราชทานนั้นราชครูหลี่เจิ้งบิดาของนางรับใช้ฝ่าบาทมานานจึงให้ฝ่าบาทพระราชสมรสให้แก่บุตรี

ฉู่เฟิงนั้นเป็นฮ่องเต้ที่ให้ความสำคัญแก่ขุนนางใหญ่ อย่างราชครูหลี่ไม่น้อย ที่คอยเป็นทั้งสหายที่เขาไว้ใจ กระนั้นเขาจึงทำตามคำขอของราชครูหลี่

ใบหน้างามซีดเซียวยิ่งนัก ดวงตาหงส์ขยับเปลือกตาขึ้นมา สถานที่แห่งนี้ช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

"พระชายาฟื้นแล้ว" อีอีพลันนั่งกุมมือเจ้านาย ดีใจจนไม่ยอมปล่อยมือ

หลี่ซินตกใจ เหตุใดสตรีนางนี้เรียกนางว่าพระชายา นางจำได้ว่า นางเดินเล่นที่กำแพงเมืองจีนแล้วเป็นลมหมดสติไป หรือว่านางจะตายแล้ว

ความทรงจำเจ้าของร่างเดิมไหลเข้าสู่สมองของหลี่ซิน

เจ้าของร่างเดิมมีนามว่าหลี่ซินอายุสิบหกปี เป็นสตรีที่งดงามในแคว้นชิง แต่ทว่าก็เป็นสตรีที่ร้ายกาจเช่นกัน

เจ้าของร่างเดิมป่วยตายรึ

หลี่ซินข้ามภพเข้ามาในยุคจีนโบราณ เมื่อหลายพันปีก่อน ที่ไม่มีในประวัติศาสตร์จีน

นางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าคันฉ่องสีเหลืองทอง ดวงตางามเบิกกว้างขึ้น

พบว่าใบหน้าสตรีนางนี้งดงามยิ่งนัก ดวงตาหงส์กลมโตราวกับดวงจันทรามีประกายแวววาวระยิบระยับ คิ้วงามดั่งคันศร จมูกเรียวแหลมเชิดขึ้นเล็กน้อย นี่ถ้าในยุคปัจจุบันสตรีนางต้องโดนทักว่าเสริมจมูกแน่นอน

อีกทั้งริมฝีปากบางเฉียบอวบอิ่มสีชมพูน่าจุมพิต คางแหลมเล็กราวกับเสริมสิริโคน ไม่นางงดงามราวกับนางสวรรค์มาจุติเสียจริง ยังไม่หมดเพียงแค่นี้ มืองามจับที่ทรวงอกพบว่ามีก้อนแข็งขนาดใหญ่ตั้งอยู่

โอ้ว !!! แม่เจ้า โนตมของสตรีนางนี้ช่างใหญ่เสียจริง นับว่าเป็นสตรีที่สมบูรณ์แบบ ใบหน้า ทรวงอก โดยงดงามเกินคำบรรยาย แต่เสียอย่างเดียว ร่างกายขี้โรคไปหน่อย

"พระชายาท่านจับทรวงอกทำไมเพคะ" อีอีสาวใช้ของพระชายาสงสัย

หลี่ซินหันกลับมามองอีอี ใบหน้าสาวใช้ช่างกลมน่ารักเสียจริง แต่เสียอย่างเดียวจมูกของอีอีราวกับมีล้อรถม้าทับไว้ เหลือเพียงแค่รูหายใจเท่านั้น

"ข้า รู้สึกเหนื่อย"

"พระชายาของบ่าว บ่าวคิดว่าท่านจะจากบ่าวไปเสียแล้ว อยู่ ๆ ท่านก็นอนไม่ตื่นสองวันเต็ม ๆ พอบ่าวจะไปตามท่านหมอ คนของหยางอ๋องขัดขวางไว้"

รึว่าสาเหตุการตายของเจ้าของร่างเดิมจะเกี่ยวกับหยางอ๋อง หลี่ซินกลับไปนั่งที่เตียง สายตากลอกไปมา สมองขบคิดว่าเหตุใดหลี่ซินคนเดิมถึงต้องตาย

นางพลันหลับตา ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นมา เด็กฝาแฝดสองคน ชายหญิงใบหน้าคล้ายกัน หลี่ซินในตอนนั้นเฆี่ยนเด็กทั้งสองคนสลับกันไปมาจนก้นแตก อีกทั้งมีเหตุการณ์หลาย ๆ อย่างหลี่ซินคนก่อนบังคับเด็กแฝดกินข้าวหมา นางโกรธแค้นที่หยางอ๋องไม่พานางไปเมืองจินด้วย หรือว่าสาเหตุที่นางตายหยางอ๋องเป็นคนสั่งให้ข้ารับใช้วางยาหลี่ซิน

แต่ทว่าหลี่ซินคนเดิมได้ตายไปแล้ว แต่นางคือหลี่ซินที่มาจากโลกปัจจุบัน ถ้าหยางอ๋องรู้ว่านางไม่ตาย เขาต้องหาทางสังหารนางอย่างแน่นอน

คิดได้กระนั้นใบหน้างามพลันมีเหงื่อไหลออกมาพราก ๆ มืองามพลันเย็นเฉียบ

"พระชายา ท่านสลบไปหนึ่งวัน บ่าวจะเตรียมอาหารให้เพคะ" คล้อยหลังอีอี หลี่ซินพลันคิดหาทางทำดีกับเด็กแฝดสองคนนี้ เพื่อไถ่บาป ไม่รู้ว่าหยางอ๋องจะกลับมาตอนไหน เขาอาจจะเห็นใจนางและไว้ชีวิตนางก็ได้ นางเพิ่งมาอยู่โลกใบนี้ ไม่อยากตายรอบสอง

ค่ายทหารเมืองจิน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราได้รับพิราบสื่อสารจากเมืองชิง

ดวงตาดอกท้อมองอักษรที่อยู่ในกระดาษแผ่นน้อย ดวงตาทอประกายเป็นรอยยิ้ม

ในที่สุดสตรีสมควรตายก็ตายไปได้เสียที ช่างโชคดียิ่งนัก เขาให้นางอยู่ในจวนอ๋องหกเดือน มันคงว่างเกินไป นางถึงไปรังแกเสี่ยวเปา เสี่ยวเปย บุตรฝาแฝดของเขา

"คืนนี้ฉลองทั้งค่าย สตรีนางนั้นได้รับยาพิษจนตายแล้ว" น้ำเสียงเย็นเฉียบของหยางอ๋อง ช่างไร้ความรักให้กับหญิงงามอย่างพระชายายิ่งนัก