แม่ผัวตัวป่วน! ลุยพาครอบครัวฝ่าวิกฤต
ตอน 1
บทที่ 1
ฝันร้าย เธอกลายเป็นแม่สามีใจร้ายที่เคยด่า?
"แม่ครับ ลูกขอร้องให้แม่กินอะไรหน่อยเถอะ ถ้าไม่กินร่างกายแม่จะทรุดลงนะครับ!"
"แม่จะตีจะด่าลูกสะใภ้ก็ยอม แค่ขออย่าทิ้ง..."
"อย่าพูดเรื่องที่แม่ไม่ชอบ! ตอนนี้สำคัญที่สุดคือให้แม่กินอาหาร ไม่มีอะไรสำคัญเท่าสุขภาพของแม่!"
"แม่ครับ ให้พวกเราเข้าไปนะครับ"
เสิ่นชิงลืมตาขึ้นมาเห็นเพดานบ้านต่ำทะมึนก็ชะงัก แยกไม่ออกว่ายังอยู่ในความฝันหรือไม่
ไม่กี่วันมานี้เธอฝันเห็นบ้านที่ทรุดโทรมแบบเดียวกันซ้ำๆ
หลังคามุงด้วยหญ้าคา ผนังทำจากต้นอ้อฉาบดินเหลือง
พื้นดินขรุขระมีแอ่งน้ำขังอยู่หลายจุด รอบๆ เป็นโคลน เห็นได้ชัดว่าเกิดจากน้ำฝนรั่ว
ในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือข้าวของใดๆ เรียบง่ายจนน่าอึดอัด
ตามมุมผนังมีกระสอบป่านสกปรกวางอยู่สามสี่ใบ ทำให้ห้องที่แคบอยู่แล้วดูยิ่งแออัด
เสิ่นชิงมองด้วยความสงสัย เธอยังไม่ตื่นจากความฝันหรือ?
เสียงร้องไห้ดังชัดเจนมาจากนอกประตูไม้บาง เสิ่นชิงตาโต ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตกใจ!
อาการวิงเวียนจากการลุกขึ้นกะทันหันทำให้ใจหล่นวูบ แต่สมองกลับยิ่งแจ่มชัด
คนแก่ใจร้ายที่ปรากฏในความฝันหลายวันมานี้อาศัยอยู่ในห้องนี้นี่เอง!
ทั้งครอบครัวรวมถึงหลานสาววัยไม่ถึงสามขวบ แค่มีอะไรไม่ถูกใจนิดหน่อยก็เริ่มร้องห่มร้องไห้ ทำท่าจะเป็นจะตาย บ้านจะสงบสุขได้ก็ต่อเมื่อทำตามใจเท่านั้น
ตั้งแต่เรื่องเงินทองไปจนถึงกินข้าวกี่เม็ดดื่มน้ำกี่ถ้วย จะนอนตื่นเมื่อไหร่ ทุกอย่างต้องให้เธอตัดสินใจ!
ครั้งนี้คงเป็นเพราะลูกสะใภ้คนโตเพิ่งคลอดลูกสาวคนที่สอง คนแก่ใจร้ายจึงใช้การอดอาหารข่มขู่จะทิ้งหลานสาวทั้งสอง - หลานสาวคนโตอายุไม่ถึงสามขวบ คนเล็กยังไม่ครบเดือน ขายก็ขายไม่ได้ แค่เอาไปทิ้งในที่เปลี่ยวๆ สักสองสามวันก็จะอดตายเอง
ฮั่วปิงลูกสะใภ้คนโตกอดลูกสาวร่างผอมแห้งด้วยความงุนงง แต่ไม่กล้าพูดอะไร
ทำไมแม่สามีถึงยอมกินข้าวทั้งที่ยังไม่ได้ดั่งใจ?
ปกติแม่สามีต้องร้องไห้ทุบเตียง จนกว่าพ่อบ้านหรือน้องชายสามีจะยอมตามใจถึงจะยอมกิน
"แม่จ๋า?" เสี่ยวฮวาตัวผอมมองขึ้นไปที่แม่ที่ยืนนิ่ง เรียกเบาๆ เตือนสติ
เจียงสุ่ยน้องสาวสามีวิ่งพรวดเข้ามาอุ้มเสี่ยวฮวา พูดอย่างรวดเร็ว: "ลุกขึ้นเร็ว! ยังไม่หายป่วยอย่าให้อาการหนักขึ้นนะ"
"น้อง ข้า... ข้าแค่แปลกใจที่แม่จะกินข้าว" ฮั่วปิงยิ้มอธิบาย
ปกติถูกน้องสาวสามีดุด่า ฮั่วปิงจะไม่ตอบโต้ แต่ครั้งนี้ที่แม่สามีจะทิ้งเด็กสองคน คนที่คัดค้านรุนแรงที่สุดคือน้องสาวสามี
เจียงสุ่ยอุ้มเสี่ยวฮวา ปัดฝุ่นที่กระโปรงหลานสาวอย่างคล่องแคล่ว มองหลานสาวร่างผอมในอ้อมแขน สุดท้ายก็ไม่พูดคำไม่เป็นมงคล เปลี่ยนเป็นพูดว่า: "ยอมกินข้าวแล้ว แม่คงไม่ทิ้งเสี่ยวฮวากับเสี่ยวเฉ่าแล้วละ"
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ใจกลับไม่อาจมองโลกในแง่ดี
เป็นลูกสาวของแม่มาสิบห้าปี จะไม่รู้นิสัยแม่ตัวเองหรือ
คงหิวจัดแล้ว อยากกินข้าวให้อิ่มก่อน แล้วค่อยร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าลูกชายว่าลูกผู้หญิงไม่มีค่า ข้าวของเงินทองในบ้านก็ยากลำบาก เลี้ยงลูกสาวสองคนเปล่าๆ ยังต้องเสียเงินรักษาโรค ทุกคนลำบากกันหมด เธอทำเพื่อทุกคน
ต้องพูดอีกรอบว่าหาภรรยาใหม่ได้ มีลูกใหม่ได้ แต่แม่ที่เลี้ยงดูพวกเขามามีคนเดียว สมัยโบราณมีเรื่องราวการฝังลูกเพื่อเลี้ยงแม่เป็นแบบอย่างอันดีงาม ตอนนี้แค่ทิ้งเด็กหญิงที่ค่าต่ำเท่านั้น...
คุณอาจจะชอบ
