การโต้กลับของซุปตาร์อดีตภรรยา

“เมื่อไหร่เธอจะหยุดโวยวายซักที？” ระหว่างที่จารวีกำลังเหม่อนั้น ปวิชมองจารวีด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก

จารวีกำลังจะเริ่มอธิบาย จิรพนธ์ที่อยู่ข้างๆก็พูดแทรกขึ้นมา“พี่คะพี่กำลังเข้าใจผิดนะคะ ฉันกับปวิชไม่ได้มีอะไรจริงๆ ฉันเพิ่งมาถึงเมืองจันทร์ รู้สึกเหนื่อยมาก ก็เลยแวะมาอาบน้ำที่นี่ ปวิชแค่มารับฉันที่สนามบินเฉยๆเอง”

จิรพนธ์พูดว่าเธอกับปวิชไม่ได้มีอะไรจริงๆแต่เธอกลับเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนมเห็นเธอทำตัวเป็นเจ้าเหล์อย่างนั้น จารวีก็เริ่มจะขาดสติ

‘ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นน้องสาวแท้ๆของฉัน แต่ก็เลี่ยงความจริงที่ว่าเธอเป็นเมียน้อยไม่ได้！’

“พอซักที！ เลิกตีหน้าซื่อได้แล้วอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอเสแสร้งแกล้งทำ” จารวีหรี่ตาลงพลางพูดว่า “ฉันจะบอกอะไรให้นะปวิชเป็นสามีของฉัน ทางที่ดีเธออยู่ห่าง ๆ เขาไว้ดีกว่านะ”

“มะ-ไม่ ฉันไม่ได้...” จิรพนธ์พูดตะกุกตะกักก่อนจะก้มหัวลง จารวีเห็นแบบนั้นแล้วยังรู้สึกสงสารจิรพนธ์ ไม่ต้องพูดเลยว่าปวิชจะรู้สึกยังไง แต่เมื่อเธอเห็นแววตาเศร้าสร้อยของปวิชเธอก็เริ่มเสียสติ

“ไม่มีอะไรงั้นเหรอ เธอลองดูชุดที่ตัวเองใส่ซะก่อน” เธอตะคอก “นั่นมันพี่เขยเธอนะ！ ไม่รู้สึกอายบ้างเลยรึไง？” คำพูดของเธอเริ่มจะไม่น่าฟังขึ้นทุกที ปวิชบีบคางของเธอให้หันหน้าไปทางเขา เขากัดฟันด้วยความโมโห “เธออยากตายใช่ไหม？”

จารวีสะอื้นแรงบีบที่คางทำให้รู้สึกเหมือนมันจะหลุดออกจากกัน

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ！ ฉันเจ็บ！” จารวีพยายามดิ้นอย่างสุดแรง แต่ปวิชนั้นกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “เจ็บงั้นเหรอ？ ผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างเธอรู้สึกเจ็บเป็นด้วยเหรอ？” เขาตะคอก

“สรุปว่ามันเป็นความผิดของฉันงั้นสิ？” จารวียิ้มเจื่อนๆ เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่เธอกำลังเจอแล้ว ความเจ็บปวดตรงหัวใจนั้นรุนแรงกว่ามาก

เมื่อสามปีที่แล้วปวิชหมั้นกับน้องสาวของเธอ แต่แล้วคืนหนึ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จารวีเมาแล้วไปนอนกับปวิช

และด้วยเหตุผลนี้เองหายนะ ทั้งหมดจึงเริ่มขึ้น ปวิชแต่งงานกับจารวีอย่างเงียบๆ ในขณะที่จิรพนธ์ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกลับมาในรอบสามปี

แต่การกลับมาของเธอนั้นทำให้การแต่งงานที่แย่อยู่แล้วกลับแย่ลงไปอีก

“โทษเธองั้นเหรอ？” เขาแสยะยิ้ม “ฉันเกลียดเธอ เกลียดเธอมากๆ แล้วก็เกลียดตัวเองเมื่อสามปีก่อนไม่รู้ว่าตาบอดหรือยังไง”

เขายังไม่ทันพูดจบจิรพนธ์ก็ดึงเสื้อเขา “ปวิชคุณปล่อยเธอไปเถอะค่ะ”จิรพนธ์บอก “พี่เขาเจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว”

ใบหน้าของจารวีแดงก่ำ ปวิชเห็นอย่างนั้นจึงยอมปล่อยเธอไป และเธอก็ต้องสะดุด

เมื่อเขาหยิบทิชชู่เปียกที่วางอยู่ข้างๆมาเช็ดมืออย่างรังเกียจราวีกับว่าเธอเป็นพวกขอทานริมถนนอย่างไรอย่างงั้น

“พี่จารวี ปวิช พอซักทีเถอะ” จิรพนธ์น้ำตาไหลลงอาบแก้มพลางพูดขอร้อง “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะฉันเอง ถ้าฉันรู้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้” เธอสะอึก “ฉันก็คงไม่กลับมาแล้วหล่ะ”

เห็นแบบนี้แล้วจารวีแค่อยากจะเยาะเย้ยตอบ

ปวิชเห็นแบบนี้ก็รีบเข้าไปปลอบใจเธอทันที “เรื่องทั้งหมดมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลยแม้แต่นิด ผมกับเธอ ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันผิดตั้งแต่เริ่มแล้ว” “และตอนนี้มันก็ถึงเวลาแล้ว... มันถึงเวลาที่เราจะแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในอดีตให้มันถูกต้องได้แล้วหล่ะ”

“คุณรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่？” จารวีกำหมัดและทุบลงบนฝ่ามือของเธอ

“ฉันมีสติดี” ปวิชนิ่วหน้าด้วยความเบื่อหน่ายที่จะต้องทนฟังคำพูดไร้สาระของเธอ “ในเมื่อทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วทำไมไม่เคลียร์กันให้รู้เรื่องไปเลยหล่ะ？ พรุ่งนี้สองทุ่มเจอกันที่บ้าน แล้วฉันจะเคลียร์เรื่องที่ค้างคาระหว่างเราให้จบ ทุกอย่างมันจบลงแล้ว”

“คุณรอไม่ได้งั้นสินะ？” จารวีพูดออกมาแต่ภายในใจกลับรู้สึกโหวงๆชอบกล “ฉันอธิบายให้คุณฟังแล้วไม่ใช่เหรอ？ ฉันไม่รู้จริงๆว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น”

“คุณพูดโกหกมาตลอดสามปี คุณคิดว่าผมจะเชื่อคุณงั้นเหรอ？ ครั้งนี้ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรผมก็จะหย่ากับคุณ”เขาพูดขัดขึ้นมา

ปวิชไม่ต้องการที่จะเสียเวลาไปกับจารวีมากกว่านี้ เมื่อเจอเธอ เขาจะรู้สึกพลุ่งพล่านด้วยความโกรธทุกครั้งไป เขาหันหน้ามามองจิรพนธ์ด้วยแววตาอ่อนโยน “พักผ่อนนะครับ”เขาพูดอย่างอ่อนโยน “แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ”

“คุณพูดให้มันชัดเจนสิ！” จารวีเอื้อมมือเพื่อจะคว้าเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้แต่ก็ไม่ทัน

ในความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ จารวีมักจะเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบเสมอ ปวีชเดินออกไปโดยไม่ชักช้า

จารวีอยากจะตามออกไปยื้อเขาไว้แต่จิรพนธ์หยุดเธอไว้ซะก่อน “พอได้แล้ว” จิรพนธ์ตะคอก “เขาไปแล้ว เลิกเล่นละครสักที”

เมื่อจารวีหันกลับมาก็พบกับใบหน้าที่แสนเจ้าเล่ห์ของน้องสาวเธอ เธอล้มตัวลงนอนบนเตียง “พี่จารวี พี่เป็นอย่างไรบ้าง”

เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าจิรพนธ์นั้นเป็นคนสวยมาก เธอกลับมาครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าผิวของเธอนั้นเป็นสีแทนและแก้มของเธอก็เปล่งประกายอย่างสุขภาพดี หลายปีที่ไปอยู่ต่างประเทศนี้ยิ่งทำให้เธอดูสวยซะจนไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลย

จารวีมองจิรพนธ์ที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะเริ่มพูด “ฉันยอมรับว่าเมื่อสามปีที่แล้วมันเป็นความผิดของฉันเอง แต่ตอนนี้มันก็ผ่านไปสามปีแล้วนะ และตอนนี้เราก็แต่งงานกันแล้ว เธอไม่รู้สึกละอายที่เข้ามาเป็นมือที่สามไม่คิดว่ามันผิดศีลธรรมบ้างรึไง？”

เธอยอมลดตัวเองต่ำลงเพื่อปวิช ซึ่งนั่นมันทำให้จิรพนธ์รู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องตลก

“ศีลธรรมงั้นเหรอ？”เธอนั่งหัวเราะอยู่บนโซฟา เธอมองจารวีที่ยืนอยู่ด้านหน้าพลางขมวดคิ้ว “พี่สาวสุดที่รัก เราไม่ได้เจอกันมาสามปีแล้วแต่พี่ก็ยังไร้เดียงสาเหมือนเดิมเลยนะคะ”

ถึงแม้ว่าจิรพนธ์จะพูดกับเธออย่างสนิทสนม แต่จารวีรู้สึกได้จากน้ำเสียงของเธอที่เต็มไปด้วยความแค้นอย่างปิดไม่มิด

จิรพนธ์เกลียดการประพฤติตัวของพี่สาวเธออย่างมาก ทำตัวไร้เดียวสาให้คนอื่นอิจฉาวงการบันเทิงมีคนตั้งมากมาย แต่แปลกที่เธอนั้นยังคงอ่อนหวานและไร้เดียงสาอยู่อย่างนั้น

“เธอ–นี่เธอหมายความว่ายังไงกัน？” จารวีเริ่มรู้สึกกลัวที่จู่ๆจิรพนธ์เปลี่ยนไปเหมือนคนละคน

“พี่จารวี พี่ได้รับการยอมรับจากปวิชว่าเป็นคุณนายของตระกูลเจนกิจโภคินแล้วเหรอ ปวิชเขาเคยรักพี่บ้างหรือเปล่า？” จิรพนธ์เลิกคิ้วมองจารวี “ฉันก็แค่โทรศัพท์บอกปวิชว่าฉันจะกลับมาเขาก็รีบเช็คไฟล์ทบินของฉันและไปรับฉันที่สนามบิน พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าสามปีที่ผ่านมา เขาจะยิ่งคิดถึงฉันมากขึ้นกว่าเดิม？”

“เธอต้องการอะไรกันแน่”จารวีขมวดคิ้วถาม

“พี่จารวี เมื่อไหร่พี่จะออกไปจากชีวิตของปวิชซักที？” จิรพนธ์พูดพลางมองจารวี ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างวางซ้อนกันบนเข่าด้วยท่าทางดูถูก

“ฉันให้เวลาพี่สามปีในการมัดใจเขา แต่พี่ทำไม่ได้ งั้นพี่อย่ามาโทษฉันเลยเพราะว่ายังไงซะเขาก็เป็นของฉัน” เธอพูดพลางเยาะเย้ย

“เธอกำลังจะบอกว่า ที่เธอกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อที่จะแย่งปวิชคืน？” ตอนนี้จารวีรู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่รู้จักจิรพนธ์คนนี้เลยแม้แต่นิด นี่คือจิรพนธ์คนที่เคยยอมเธอทุกอย่างคนนั้นจริง ๆ เหรอ？