Online on Love (รักได้ไหม เมื่อหัวใจออนไลน์ไปหาเธอ)
ตอน 2
กริ๊งๆ ๆ กริ๊งๆ ๆ
เสียงนาฬิกาที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้น ปลุกคนขี้เซาเป็นประจำเช่นนี้ทุกวันในเวลาหกโมงครึ่ง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีความหมาย เมื่อคนที่หลับอุตุไม่มีทีท่าจะสะดุ้งสะเทือนบ้างเลย ยังคงนอนต่อไป จนกระทั่ง…
“ฮ้าววว….ฮือออ” คนขี้เซานอนพลิกตัวไปมา ก่อนจะค่อยๆ กะพริบตาขึ้นลงช้าๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงแดดยามเช้าที่เจิดจ้าเพราะสายแล้ว
“ฮ้าววว…กี่โมงแล้วเนี่ย…” พิมพ์อร เพชรารัตน์ ค่อยๆ ยกศีรษะขึ้นจากหมอน พร้อมปัดผ้าห่มหนาที่ใช้งานมาทั้งคืนให้พ้นกาย ก่อนเอื้อมมือไปคว้านาฬิกาเจ้าปัญหาที่คาดว่าถ่านน่าจะหมดเพราะวันนี้มันดันเกเรไม่ยอมปลุกขึ้นมาดูเวลา แต่ดูท่าทางสิ่งที่คิดจะเป็นการใส่ร้ายที่ไม่น่าให้อภัย เพราะเวลาของนาฬิกาที่เธอดูอยู่กับโทรศัพท์มือถือมันตรงกัน
“เฮ้ย! แปดโมง…ตายแล้ว” หญิงสาวรีบกระเด้งตัวออกจากเตียงนุ่มราวกับโดนน้ำร้อนลวก คว้าผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
พิมพ์อรใส่เสื้อผ้า จัดผม และเติมหน้าอย่างด่วนจี๋ ชนิดที่เรียกว่าไม่ต้องทำยังจะดีเสียกว่า ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายคล้องไหล่ แล้วเปิดประตูเดินแกมวิ่งออกไปจากห้องทันที…
หญิงสาวรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในอาคารที่ทำงาน กดรอลิฟต์อย่างร้อนใจ วันนี้ดันซวยตื่นสาย รู้ทั้งรู้ว่าวันจันทร์รถมันติดกว่าทุกวัน และที่ทำงานเธอเข้างานเวลาแปดโมงครึ่ง แต่ดันตื่นเอาอีตอนแปดโมงเช้าแล้ว
เฮ้อ นี่เธอกลายเป็นคนไร้ความรับผิดชอบไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ แถมวันนี้ตอนเก้าโมงครึ่งมีประชุมกับผู้บริหารของหน่วยงานบริหารทรัพยากรบุคคลที่เธอสังกัดอยู่ด้วย
‘โอ๊ย ยัยพิมพ์ งานนี้ไม่เกิดแถมอาจจะตายทั้งๆ ที่ยังหายใจด้วย วันนี้ต้องพรีเซนต์งานที่ต้องรายงานความคืบหน้าอีกต่างหาก ดันตื่นสายซะได้’
พิมพ์อรคิดอย่างหงุดหงิดและหวาดหวั่น ถ้าการนำเสนองานที่เธอทุ่มเททำเป็นแรมเดือนจะพังลงไม่เป็นท่าในวันนี้มันก็เกินไปละ เอาสิเป็นไงเป็นกัน แค่มาสายนิดเดียวเอง…เอ่อ ก็ไม่นิดสักเท่าไหร่ เพราะขณะนี้เป็นเวลาเก้าโมงสิบห้าแล้ว
“อ๊ายยยย…เหลือสิบห้านาที ลิฟต์ๆ มาซะที”
พิมพ์อรยืนกระสับกระส่ายอย่างเป็นกังวล แค่ตื่นสายกับมาสายก็พอแล้ว อย่าให้ต้องเข้าประชุมสายอีกเลย
‘Cause there’ll be no sunlight. If I lose you, baby. There’ll be no clear skies. If I lose you, baby…’
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ขณะที่พิมพ์อรเดินเข้าไปในลิฟต์
“นี่! นังพิมพ์ แกอยู่ไหน” ปลายสายจิกถามอย่างไม่เกรงใจ
“อยู่ในลิฟต์จ้า กำลังไป รีบอยู่ ก็รถมันติดนี่ ค่ะๆ ๆ แค่นี้นะ” พิมพ์อรย่นจมูกใส่โทรศัพท์ แก้มใสป่องออกเหมือนเด็กถูกขัดใจ
เฟิร์ส หรือ พัชรพงศ์ เพื่อนหนุ่มใจสาว โทรมาวีนแตก เร่งเร้าให้เธอมาถึงห้องประชุมให้ได้ภายในสองนาทีนี้ ก่อนที่จะเจอระเบิดลูกใหญ่…
คุณอาจจะชอบ
