ยัยจอมงกสุดร้ายกับเจ้าชาย(นายเบ๊)ผีเสื้อ

หน้าหนาวเนี่ย...

อากาศมันช่างไม่เชิญชวนให้อาบน้ำเย็นเอาเสียจริง ๆ นะ

จะติดเครื่องทำน้ำอุ่น...?

โอ๊ย! ใครจะไปมีปัญญาซื้อกัน ของราคาสตาร์ทขั้นต่ำตั้งสามสี่พันอย่างนั้นน่ะ

ฐานนะทางบ้านน้องมิลก์สุดแสนจะยากจน ไอ้จะทำงานเก็บเงินซื้อเอง...

คงเป็นไปได้หรอกนะกับเด็กนักเรียน ม.5 ที่มีรายได้แค่รับจ็อบทำรายงานราคาเล่มละร้อยบาท ลองคิดถึงกลุ่มตลาดสิ

ห้องเรียนมีเพื่อนร่วมชั้น 54 คน ชั้น ม.5 ทั้งหมดมี 14 ห้อง ระดับชั้นเรียนเดียวกันมีคนเรียนอยู่แค่เจ็ดร้อยกว่าคน นับนักเรียนทั้งโรงเรียนแล้วก็มีอยู่แค่สามสี่พันคน แล้วคร๊าย....

ใครมันจะมาจ้างทำรายงานกันมากมายถึงขนาดเก็บเงินซื้อเครื่องทำน้ำอุ่นราคาแพงหูฉี่กันได้ไหว ถึงได้บอกไงว่าพวกอีลิทที่มีชีวิตอย่างสุขสบาย มั่งมีเงินทองน่ะ ไม่มีทางจะมาเข้าใจประชาชนคนไทยเชื้อสายจีนตัวขาว ๆ ตากลม ๆ อย่างน้องมิลก์ได้หรอกว่าชีวิตของเด็ก ม.ปลายคนหนึ่งนั้น เราต้องเผชิญกับความทุกข์ยากที่ทำให้จิตใจหนาวเหน็บกันมากแค่ไหน

คิดไปคิดมาเรื่องเครื่องทำน้ำอุ่นคงต้องยกเลิกความคิด ควรค่าแก่การให้ตัดใจไปก่อน เพราะถึงแม้จะมีเงินพอซื้อแต่คงไม่ทันวินาทีนี้ที่กำลังจะอาบน้ำแล้วน้ำเย็นจนจะแข็งตายอย่างนี้แน่ ๆ

เอาล่ะฟะ!

บรรพบุรุษสมัยกรุงธนบุรียังกู้ชาติได้ทั้ง ๆ ที่ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นอาบเลย จะว่าไปสมัยนั้นเตาแก๊สก็ยังไม่มี มนุษยชาติก็ยังอุตส่าห์มีชีวิตรอดผ่านช่วงเวลาอันโหดร้ายเหล่านั้นมาได้

พอคิดถึงทหารเยอรมันที่เสบียงหมดแล้วไปติดอยู่โซเวียตตอนยุทธการสตาลินกราดแล้วน้องมิลก์ก็ให้เริ่มรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา

ดังนั้นกับอีแค่ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น สาวน้อยเกินโลกยุคโลกาภิวัฒน์หน้าใสวัยเอ๊าะอายุ 17 หยก ๆ หย่อน ๆ เจเนอเรชั่น Z อย่างมิลก์กี้ต้องเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว

เมื่อคิดได้อย่างนั้นว่าตัวเองอยู่ในโลกยุคที่เจริญแล้ว น้องมิลก์ก็คิดไปถึงนวัตกรรมที่ไฮเทคที่สุดในบ้านตนเองนอกเหนือไปจากเครื่องใช้ไฟฟ้าแล้วก็ยังมี...

ใช่! มันยังมีสิ่งนั้นอยู่นี่น่า!

ไม่น่าเชื่อว่านักเขียนนิยายอัจฉริยะอย่างมิลก์กี้จะลืมมันไปได้ เครื่องใช้ทรงพระคุณที่ทำให้เธอไม่เคยอดตาย มีอาหารดี ๆ กินอิ่มท้องที่อยู่คู่ครัวไทยมาตั้งแต่เล็กจนโต นั่นก็คือ...

เตาแก๊ส!

ใช่! ในโลกนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าเตาแก๊สอยู่นี่นา มิลก์ลืมมันไปได้ยังไงเนี่ย!

หาทางรอดได้ก็ไม่ต้องมากลั่นกรองถึงราคาค่าแก๊สกันล่ะ ยังไงก็ชัวร์ว่าถูกกว่าราคาน้ำมันอยู่แล้ว

มิลก์รีบลุกพรวดจากหน้าจอคอมที่โดดเรียนมานั่งแปะอยู่ตั้งแต่เช้า เอาหม้อแกงใบยักษ์ที่แม่เก็บไว้ใส่จับฉ่ายขายตอนเทศกาลกินเจมาใส่น้ำจนเต็มปรี่

หมอแกงใบสุดจะใหญ่ ใส่น้ำเยอะ ๆ ก็หนักแสนหนัก หากด้วยพละกำลังแขนที่ออกกำลังกายฝึกฝนจากการกดแป้นคียบอร์ดและปลายนิ้วอันแข็งแรงที่เลื่อนไถส่องดูเว็บเอ๊กซ์... เอ๊ย! ทวิตเตอร์มานานนับปี น้องมิลก์ก็มั่นใจว่าตนจะยกหม้อใบยักษ์นั้นมาตั้งบนเตาแก๊สได้ด้วยตัวคนเดียว

และก็เป็นดังคาดการณ์

เด็กสาวสามารถยกหม้อน้ำใบใหญ่มหึมามาตั้งได้ด้วยตัวคนเดียว เสร็จแล้วก็เปิดแก๊สไฟแรงสุด

ความจริงอากาศหนาว ๆ ยังไม่อยากจะอาบน้ำเล้ย~ แต่ไม่ได้ ดองค้างมาสามวันแล้ว ตอนนี้ถึงจะเป็นเวลาตีสี่ของคืนหน้าหนาวที่อุณหภูมิติดลบสักแค่ไหนก็ต้องกระเสือกกระสนอาบน้ำให้ได้

ทั้งนี้เพื่อสัมพันธภาพอันดีที่จะได้ไม่ต้องถูกเพื่อนรังเกียจเวลาไปโรงเรียนในวันรุ่งขึ้น

เนื่องจากเปิดแก๊สไฟแรงสุดน้ำจึงร้อนเจียนเดือดได้เร็วมาก มิลก์กี้ยกหม้อแกงใบใหญ่อีกใบของแม่มารองน้ำเย็นรอไว้ พอน้ำร้อนได้ที่ก็ยกหม้อน้ำร้อนเข้าไปตั้งไว้ในห้องน้ำ ใช้ขันพลาสติกตักน้ำร้อนแบ่งเทใส่หม้อน้ำเย็นผสมให้อุ่นพออาบได้ ส่วนหม้อที่ยังมีน้ำร้อนเหลืออยู่ครึ่งไอน้ำพุ่งระอุ เด็กสาวชะโงกเอาหน้าตัวเองลงไปอังหม้อน้ำร้อน ถือเป็นไปการอบไอน้ำให้ผิวหน้าชุ่มชื่นด้วยวิธีประหยัดอีกทางหนึ่ง

เห็นไหม...

ต้มน้ำอาบยังไงก็ดีกว่าใช้เครื่องทำน้ำอุ่น ยังอบไอน้ำให้หน้าได้อีกด้วย

แต่ถึงจะว่าอย่างนั้นเด็กสาวก็อบไอน้ำหน้าตัวเองได้เพียงแค่ 5 วินาทีเท่านั้น เนื่องจากไอน้ำร้อนจัด ๆ เกือบจะทำให้หน้าพองจึงต้องรีบเงยหน้าขึ้นมา หากทันใด...!

“ว้าย!”

มิลก์ตกใจกรีดร้องเมื่อได้ยินเสียงพรึ่บพั่บของปีกแมลงบินวนเหนือศีรษะ เด็กสาวหลับตาปี๋ด้วยความขยะแขยง มือไม้ปัดไปทั่วเพราะกลัวว่าจะเป็นแมลงน่าสยดสยอง อาทิเช่น cockroach และด้วยความที่บางครั้งก็คิดอยากจะเป็นนักวอลเล่ย์บอลทีมชาติ ทำให้บังเอิญทั้ง ๆ ที่ปิดตาปี๋อยู่อย่างนั้นก็ดันตบแม่นยำไปโดนตัวแมลงนั้นเข้าจัง ๆ

แม้ไม่เคยสัมผัส cockroach ได้โดยตรงแต่ก็พอจะเดาจากขนาดตัวได้ว่าไอ้แมงลงตัวใหญ่สุด ๆ ที่ตบโดนลงไปนั้นมันไม่ใช่ cockroach แน่ ๆ เป็นอย่างนั้นมิลก์จึงค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นมอง ทันใด!

“กรี๊ดดดด!”

เด็กสาวร้องเสียงดังลั่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นผีเสื้อกลางคืนตัวใหญ่ดิ้นพล่านอยู่ในหม้อน้ำร้อน

สาวน้อยอย่างมิลก์กี้แม้จะขี้งก ขี้เหนียว ขี้ตืด นิสัยไม่ยอมขาดทุนขนาดไหนก็ตาม แต่เรื่องฆ่าสัตว์ตัดชีวิตนี่ไม่เอาเด็ดขาด เห็นสัตว์มาทรมานต่อหน้าก็ไม่ชอบด้วย พอเจอภาพอย่างนั้นจึงร้องกรี๊ด รีบหยิบขันน้ำตักผีเสื้อออกมาจากหม้อน้ำร้อน

ทว่า...

ที่ผีเสื้อตกลงไปนั้นคือหม้อน้ำเดือด ๆ เพิ่งยกลงจากเตา ไม่ใช่หม้อน้ำอุ่นอุณหภูมิน่ารักที่เด็กสาวผสมเอาไว้ แล้วนั่นแหละ...

มันจะเหลือเรอะ!

ผีเสื้อกลางคืนตัวเป้งกลายเป็นศพสุกพร้อมรับประทานได้เพียงชั่ววินาที (ใครจะทานฟะ)

มิลก์ยืนอึ้งงันกับความผิดฐานฆาตกรรมของตน...

ผีเสื้อพันธุ์นี้เคยเห็นในสมุดภาพว่าราคาแพงนักหนา ถ้าเอาไปขายพวกสะสมผีเสื้อสต๊าฟคงได้ไม่ต่ำว่าสี่ห้าพัน

ด้วยนิสัยที่งกสุดแสนจะงกมิลก์กี้ก็อยากจะทำอย่างนั้นอยู่หรอก

แต่เนื่องจากมีสำนึกมากพอว่าตนเองได้กลายเป็นฆาตกรไปเสียแล้ว เด็กสาวจึงยอมตัดใจจากรายได้ตรงหน้าแล้วแผ่เมตตาให้กับผีเสื้อตัวนั้น ก่อนจะเก็บศพออกมาวางไว้หน้าห้องอาบน้ำแล้วกลับเข้าไปชำระล้างเรือนร่างที่หมักหมมมากว่าสามวันให้สะอาดสะอ้านต่อไป