น้องสะใภ้

• ACTION •

@กทม. สามปีที่แล้วในวันรับปริญญา...

“ญ่ะหญังอยู่ ไปได้แล้วเหนือ (ทำอะไรอยู่ ไปได้แล้วเหนือ) ” เสียงคุณแม่ของเหนือ อู้ภาษาเหนือเพื่อเร่งบัณฑิตหน้าใหม่ให้รีบเข้าไปในหอประชุม เพราะกลัวว่าจะเข้าร่วมพิธีมอบใบปริญญาบัตรไม่ทัน

“เปย์ยังไม่มาเลยน่ะ โทรหาก็บ่ฮับญ่ะจะใดดีแม่ (เปย์ยังไม่มาเลยอ่ะ โทรหาก็ไม่รับทำยังไงดีแม่) ” โทรศัพท์ในมือของสาวแว่น เธอใช้มันระดมโทรหาแฟนหนุ่มของเธอไม่หยุด เพราะกลัวว่าเขาจะมาไม่ทันในพิธีสำคัญนี้

“เดี๋ยวพ่อลองโทรหาเปย์ให้ เหนือเข้าไปก่อนเถอะ เดี๋ยวไม่ทันนะลูก” คุณพ่อคนสุขุมพูดบอกลูกสาวอย่างใจเย็น ด้วยภาษากลางที่ใช้พูดกับเธออยู่เป็นประจำ

“...ก็ได้จ๊ะ งั้นเหนือเข้าไปข้างในก่อนนะ” บัณฑิตสาวโบกมือลาพ่อและแม่ของเธอด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม ในขณะที่วาดตามองไปรอบๆ เพื่อมองหาแฟนหนุ่มของเธอด้วยเช่นกัน

“เฮ้อ~ จะเป็นแม่คนได้จริงๆ เหรอเนี่ย?” เสียงคุณแม่ของเหนือพูดเป็นภาษากลาง เมื่อเธอเจอเรื่องเซอร์ไพรส์จากลูกสาวที่หน้าห้องน้ำเมื่อเช้า เพราะเห็นว่าเธอยืนแน่นิ่งถือที่ตรวจครรภ์อยู่หน้าห้องน้ำ แต่เธอและพ่อของเหนือก็ไม่ได้โกรธเธอเลยกับเรื่องน่ายินดีนั้น หนำซ้ำยังดีใจซะด้วยที่ลูกสาวของเธอกำลังจะได้เป็นแม่คนและมีครอบครัว แต่ก็อดห่วงไม่ได้เพราะตอนนี้เหนือและเปย์มีอายุเพียงแค่22ปีเท่านั้น และเพิ่งจะเรียนจบด้วยกันทั้งคู่

@ในหอประชุม

“เหนือ เปย์เป็นไงบ้าง?” เสียงเพื่อนของเปย์เอ่ยถามกับเหนือเมื่อเห็นว่าเธอเพิ่งเข้ามาด้านในหอประชุม เลยคิดว่าเธอนั้นคงจะติดต่อคุยเรื่องของเปย์อยู่ถึงได้เข้ามาช้า

“เปย์เป็นอะไรเหรอ?” สีหน้ามึนงงของเหนือเอ่ยถามเพื่อนชายคนนั้นกลับอย่างสงสัย

“ยังไม่รู้เหรอ? คลิปกำลังเป็นไวรัล นี่ไง..” เพื่อนชายยื่นคลิปเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อชั่วโมงก่อนให้เหนือดู

ซึ่งคลิปนั้นก็เป็นภาพอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจากกล้องหน้ารถของรถยนต์ที่จอดให้เปย์เดินข้ามถนน แต่ในขณะที่เปย์กำลังวิ่งข้ามถนนตรงทางม้าลายเพื่อจะเข้ามายังที่จัดงานรับปริญญานั้น ก็มีรถยนต์ที่ขับมาเลนส์ซ้ายด้วยความเร็ว ชนร่างของเปย์กระเด็นไปไกลเกือบสิบเมตร... และเมื่อเห็นแบบนั้นเหนือก็รีบวิ่งออกจากหอประชุมอย่างร้อนใจ เนื้อตัวสั่นน้ำตาคลอด้วยความหวาดกลัวว่าคนรักของเธอจะเจ็บหนัก เพราะภาพที่เห็นนั้นมันช่างรุนแรงเหลือเกิน เธอวิ่งออกไปโดยไม่สนใบปริญญาที่เธอจะต้องขึ้นไปรับอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เพราะมีบางสิ่งที่สำคัญกว่ารอเธออยู่

@โรงพยาบาล

เมื่อเหนือตัดสินใจโทรเข้าเบอร์ป้ายพี่ชายของเปย์แฟนหนุ่มของเธอ เหนือก็ได้รู้ข่าวจากเขาว่าเปย์ถูกพาส่งตัวไปที่โรงพยาบาลไหน จึงรีบให้พ่อและแม่พามาที่นั่นในทันที

“พี่ป้าย.. เปย์เป็นยังไงบ้างคะ หมอว่าไงบ้าง มีเลือดออกตรงไหนเยอะหรือเปล่า แล้วชนตอนกี่โมงคะ ทำไมไม่เห็นมีใครโทรบอกเหนือเลย ฮือๆ” สาวแว่นในชุดบัณฑิตทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นด้านหน้าของป้ายชายหนุ่มร่างสูง พี่ชายแท้ๆ ของเปย์แฟนหนุ่มของเธอ เสียงร้องไห้สั่นเครือของสาวแว่นนั้นโหยหวนไปทั่วรอบบริเวณ

“พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้โทรบอกเหนือก่อน” มันเป็นความผิดของผมเองที่บอกให้ไอเปย์ลงรถแล้วข้ามถนนไปก่อน เพราะผมกลัวว่ามันจะไปสายเพราะรถมันติดมาก แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

คนเป็นพี่ยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่จึงไม่ได้โทรบอกให้ใครรู้ เพราะในชีวิตของเขามีเพียงแค่เขาและน้องชายเท่านั้น เขาจึงทำอะไรไม่ถูกเมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น...และก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นมันจะเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตของเขาไปจนหมดสิ้น น้องชายคนที่เคยเป็นกำลังใจเดียวและสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ตอนนี้เขายังคงมีชีวิตอยู่ แต่นอนนิ่งไม่ตอบสนองมานานกว่าสามปีแล้ว…

@บ้านของป้าย สามปีต่อมา...

เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เปย์กลายเป็นเจ้าชายนิทราจนเวลานี้ เขากลับมารักษาตัวอยู่ที่บ้าน โดยที่ป้ายพี่ชายจ้างพยาบาลส่วนตัวมาดูแลเขาอยู่ที่บ้านตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง และนอกจากนั้นที่บ้านหลังนี้ยังมีเหนือน้องสะใภ้ และเนเน่ลูกสาวตัวน้อยของเปย์อยู่ที่บ้านหลังนี้อีกด้วย ...ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้เปย์จะรู้หรือยังว่าเขามีลูกสาวที่แสนน่ารักและมีหน้าตาละม้ายคล้ายกันกับเขาไม่มีผิด...

@ห้องโถงชั้นสองของบ้าน เวลาสามทุ่ม

ในเวลาที่น้องสะใภ้และหลานสาวไม่อยู่บ้านแบบนี้ ก็เป็นเวลาที่ป้ายจะได้เสพสุขกับดอกไม้ที่เขาเลือกสันมา เพื่อมาบำเรอความสุขให้กับเขาถึงบ้าน...

จ๊วบๆ

“อือ~” ร่างยั่วของสาวสวยในชุดเดรสสีแดงที่ถูกซื้อบริการมาจากข้างนอก กำลังทำหน้าที่เลื้อยยั่วอยู่บนตักของลูกค้าหนุ่มหล่อ

เจ้าของริมฝีปากแดงสดใบหน้าสวยเฉี่ยว ถดตัวลงไปนั่งที่พื้นด้านล่าง เพื่อใช้ปากจัดการกับแกนกลางลำตัวของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านบนโซฟาสุดหรูราคาแพง อ๊อกๆ “แคร่กๆ ใหญ่จัง อมไม่มิด” สาวสวยบ่นถึงแกนแท่งใหญ่ที่เธอกำลังอมอยู่ เพราะปากเล็กของเธอไม่สามารถอมมันเข้าไปได้หมด

“งั้นไม่ต้องอมแล้ว ขึ้นมาเลย” เจ้าของดวงตาคมเฉี่ยว พูดบอกสาวสวยเสียงเข้มถึงสิ่งที่เขาต้องการ “อ้อห์..” แต่เพียงแค่หญิงสาวบริการดันส่วนหัวเข้าไปเขาก็ต้องรีบผลักเธอลงจากตักเมื่อเห็นว่าสาวแว่นที่เพิ่งเดินขึ้นบันไดมาหยุดมองการกระทำของเขาอย่างตกใจ... “เหนือ!” 

ผลัก!

ปุก! “..อุ๊ย><” 

“พี่จี! อย่าพึ่งขึ้นมานะคะ!” เสียงเหนือหันไปบอกกับพี่เลี้ยงที่อุ้มเนเน่ลูกน้อยของเธออยู่ และกำลังเดินตามหลังเธอขึ้นบันไดมาให้หยุด เพราะกลัวว่าลูกสาวของเธอจะเห็นภาพอนาจารเหมือนกับที่เธอเห็นเมื่อครู่

เจ้าของร่างสูงกำยำรีบลุกขึ้นจากโซฟา และดึงกางเกงสแล็คขายาวสีเทาเข้มที่ถอดกองอยู่ที่ข้อเท้าขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อยทันทีก่อนที่น้องสะใภ้ของเขานั้นจะหันกลับมา “เอ่อ ...เหนือกลับวันนี้หรอกเหรอ?” เสียงเข้มของป้ายเอ่ยถามกับน้องสะใภ้ในขณะที่ตนนั้นรูดซิปกางเกงอยู่

“คือ.. เหนือเลื่อนไฟท์บินน่ะค่ะ ขอโทษที่ไม่ได้โทรบอกพี่ป้ายก่อนนะคะ” เหนือพูดขอโทษพี่ของสามีเธอเสียงอ่อยในขณะที่เธอนั้นก็ยังยืนหันหลังให้กับเขาอยู่

“หันมาได้แล้วล่ะ..” ในขณะที่พูดบอกกับเหนือน้องสะใภ้ ป้ายเองก็พยามส่งซิกไล่ให้สาวบริการคนนั้นกลับออกไปจากบ้านของเขา ก่อนที่ป้ายจะเอ่ยถามถึงหลานสาวที่ตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็นลูกสาวของเขาไปแล้ว “แล้วเนเน่ล่ะ?” 

เมื่อสาวแว่นเห็นว่าผู้หญิงแปลกหน้าวิ่งสวนเธอลงบันไดไปแล้วเธอจึงหันไปพูดบอกกับพี่เลี้ยง “พี่จีกลับไปพักเถอะนะคะ เดี๋ยวเหนือดูเนเน่ต่อเอง” ว่าแล้วเธอก็อุ้มลูกน้อยมาสู่อ้อมกอดของเธอก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะร้องเรียกหาใครบางคน

“ปะ ปะ” เสียงหนูน้อยเนเน่เรียกหาป้ายปะป๊าของเธอ และถึงแม้ว่าเหนือจะเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด แต่ว่าสาวน้อยเนเน่กลับติดป้ายผู้ที่มีศักดิ์เป็นลุงซะมากกว่า

“ครับ~ คิดถึงปะป๊าไหม” เมื่ออยู่ต่อหน้าของเด็กน้อยคนนี้แล้ว ป้ายจะกลายเป็นทุกอย่างที่เธออยากให้เขาเป็น ไม่ว่าจะพ่อหรือตัวตลกก็ตาม ทั้งที่ลุคภายนอกของเขานั้นเป็นคนเข้มขรึมออกไปทางดุๆ ด้วยซ้ำ

“ถึง ถึง ^^ (คิดถึง) ” หนูน้อยยิ้มกว้างพรางดีดตัวหาปะป๊าของเธอ 

“มาครับ ไหนให้ป๊าหอมแก้มหน่อย คิดถึงจังเลยไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน” ฟอด~ ฟอด~ เด็กน้อยทำท่าชอบใจเมื่อโดนปะป๊าของเธอหอมฟัดเข้าที่แก้มใสนุ่มนิ่มอมชมพูอย่างเอาใจ

“หอม หอม” นิ้วชี้เล็กจิ๋วชี้ไปที่แก้มของสาวแว่น หรือแม่ของเธอที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นั้นเพื่อให้ปะป๊าของเธอทำในแบบเดียวกัน

“ไม่หอมหรอกค่ะ แม่ยังไม่ได้อาบน้ำเลย” เหนือปฏิเสธคำขอของลูกน้อยของเธอที่บอกให้ป้ายหอมแก้มตัวเธอ

“หอม หอม” เจ้าตัวน้อยยังพูดซ้ำเหมือนทุกครั้งเพราะในความคิดของเธอแล้ว เขาสองคนนี้คือพ่อและแม่ของเธอ และเธอก็อยากให้พ่อแสดงความรักต่อแม่ของเธอด้วยเช่นกัน

“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่...” ฟอด ฉันพูดบอกเขายังไม่ทันจบ พี่ป้ายก็โน้มหน้าลงมาหอมฉันอีกแล้ว ซึ่งนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนั้นเพราะคำขอของเนเน่ และฉันก็อึดอัดมากๆ ที่ต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เพราะมันไม่สมควรเลยจริงๆ ที่พี่ป้ายจะมาหอมน้องสะใภ้แบบฉัน อีกอย่างฉันกลัวว่าเนเน่จะเป็นเด็กงี่เง่าเสียคนหากว่าตามใจเธอมากๆ

“ขอโทษนะเหนือ พี่ไม่อยากให้ลูกงอแง” ป้ายพูดบอกกับน้องสะใภ้เพราะตนไม่ชอบที่จะเห็นเนเน่ร้องให้งอแง เลยรีบจัดการทุกอย่างให้จบโดยเร็ว ด้วยการตามใจสาวน้อย และเขาก็แก้ปัญหาแบบนั้นมาตลอด โดยมั่นใจในตัวเองว่าต่อให้หอมน้องสะใภ้อีกเป็นร้อยครั้งก็ไม่มีทางเผลอใจให้เธอเป็นแน่...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode] 

[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]​