ผมทำอาหารอร่อยนะไม่กินจริงๆ เหรอ ยุค 70

เจินเยี่ยร้อนใจเรื่องหรูเจี่ยที่ไม่ยอมกินอาหารจนล้มป่วยมาก….พอรุ่งเช้าของวันต่อมาก็เลยรีบไปที่โรงเตี้ยมฝั่งตรงข้ามในทันที เมื่อมาถึงก็ได้พบกับ อาเปา เจ้าของโรงเตี้ยมแห่งนี้ ซึ่งตอนนี้กำลังเตรียมนึ่งซาลาเปาอยู่ อาเปาแท้จริงแล้วชื่อว่า ปอเหวิน แต่เขาเป็นบุรุษที่มีรูปร่างอ้วนพีคล้ายซาลาเปาที่ตัวเองขาย จึงทำให้ผู้อื่นชอบเรียกเขาว่าอาเปา

“เถ้าแก่”

“อ่า….สวัสดีครับ จะมาซื้อซาลาเปาเหรอ ตอนนี้พึ่งกำลังจะลงหม้อนึ่งไปเองครับ คุณพี่นั่งรอสักครู่ได้ไหมครับ” ปอเหวินตอบกลับอย่างยิ้มแย้มโอภาปราศรัยกัน ตามประสาเถ้าแก่ที่ต้องพูดคุยกับลูกค้าเป็นประจำ

“ฉันไม่ได้มาซื้อซาลาเปาหรอก ฉันจะมาขอร้องให้นายทำอาหารส่งให้คนคนหนึ่งที่อยู่ในโรงน้ำชาของฉันกินทุกวันจะได้ไหม” เจินเยี่ยไม่อ้อมค้อม เจรจาอย่างออกหน้าก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งไว้ให้สำหรับลูกค้าใจกลางร้าน แล้วหยิบเงินหยวนจากกระเป๋าถือมาวางลงไว้กลางโต๊ะหนึ่งปึก

ปอเหวินที่ยังฟังไม่เข้าใจก็รีบปิดฝาหม้อนึ่งใบใหญ่ลงก่อนจะเดินมานั่งลงเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับเจินเยี่ยพร้อมกับถือชุดน้ำชามาบริการแขกด้วย แล้วเอ่ยถามสตรีตรงหน้าด้วยความสงสัย “คนคนหนึ่งนี่คือใครเหรอครับพี่สาว ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย”

เจินเยี่ยเทน้ำชาใส่ถ้วยชาแล้วยกขึ้นจิบให้คล่องคอก่อนจะกล่าวต่อ “เฮ้อ!...คนคนนั้นเป็นผู้หญิง ชื่อว่าหรูเจี่ย”

“ระ หรูเจี่ย! ดาวดวงใหม่ของโรงน้ำชาคนนั้นน่ะเหรอครับ” ปอเหวินตกใจจนตาค้าง ตื่นเต้นและตกใจจนหัวใจแทบกระดอนออกมาได้อย่างไรอย่างนั้น

“ใช่แล้วล่ะ” เจินเยี่ยที่ตอนนี้กำลังนั่งเท้าคางอย่างเบื่อ ๆ ไม่ได้ใส่ใจท่าทางของปอเหวินท่ี่แสดงออกมานัก เพราะไม่ว่าชายใดในตอนนี้ เมื่อได้ยินชื่อหรูเจี่ยต่างก็มีอาการประหม่ากันเกือบทุกคน

“ธะ เธอเป็นอะไรเหรอครับ”

“ตอนนี้เธอป่วย ไม่ยอมกินอะไรมาหลายวันแล้ว จนล้มป่วยนั่นแหละ แต่เมื่อคืนอยู่ดี ๆ หล่อนก็อยากกินซาลาเปาของนายขึ้นมา ฉันก็เลยสั่งให้เด็กที่ร้านมาเหมาไปให้หมดเลย แต่ก็เช่นเคย….หล่อนกินไปได้แค่ไม่กี่คำก็หยุดกิน ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็ยอมกินบ้าง จากที่ไม่ยอมกินอะไรเลยก็ยังดี วันนี้ฉันเลยมาหานายแต่เช้า อยากให้นายทำอาหารให้หรูเจี่ยกินนี่แหละ” เจินเยี่ยเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาความชื่นบานหายไปในน้ำเสียง แววตามีความหวั่นวิตก

ส่วนปอเหวินเมื่อได้ฟังเจินเยี่ยพูดจนจบก็ตอบตกลงในทันทีอย่างไม่ต้องคิดหนัก “ได้เลยครับพี่สาว ผมจะเริ่มทำให้เช้านี้เลย ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” หรูเจี่ยเป็นผู้หญิงในดวงใจของปอเหวินอยู่แล้ว ถึงแม้จะได้เจอกันเพียงไม่กี่ครั้งแต่เขาก็ยังจดจำใบหน้าที่งดงามของเธอได้ รอยยิ้มที่เจิดจ้าราวกับดวงตะวันนั่น แค่เพียงเขานึกถึงใบหน้าของเธอหน้าของเขาก็แดงซ่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

สำหรับเจินเยี่ยเมื่อได้ยินคำตอบตกลงจากปอเหวิน แววตาหวั่นวิตกก็แปรเปลี่ยนเป็นประกายวาวอย่างฉับพลัน ก่อนจะรีบเอ่ยขอบใจปอเหวินเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะเปลี่ยนใจขึ้นมาพร้อมกับดันก้อนเงินไปไว้ตรงหน้าของอีกฝ่าย “ขอบใจมากนะปอเหวิน เงินนี่ถือว่าเป็นเงินก้อนแรกที่ฉันจ่ายให้นายก็แล้วกัน นายจะได้มีเงินเอาไว้ซื้อวัตถุดิบทำอาหารให้หรูเจี่ยด้วย”

“ได้เลยครับพี่สาว” ปอเหวินกล่าวพร้อมกับก้มหัวให้หรูเจี่ยอย่างนอบน้อมด้วยความเคารพ

เมื่อเจินเยี่ยเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปแล้ว ปอเหวินก็รีบกุลีกุจอทำอาหาร แต่เช้านี้ไม่มีเวลาเตรียมการอะไรมาก แต่ตัวเองทำแป้งซาลาเปาได้อยู่แล้ว จึงคิดทำ เปาบัน หรือ ซาลาเปาไต้หวัน แป้งนุ่ม ๆ ไส้เห็ดหอม และผักกรอบ ๆ รวมกับหมูตงพอตุ๋นรสชาติหอมหวาน โรยด้วยถั่วป่น เมื่อได้กินพร้อมกันแล้วเข้ากันมาก ไม่ได้หยุดแค่หนึ่งชิ้นอย่างแน่นอน

เริ่มจากการทำแป้ง โดยการใส่แป้งสาลีและน้ำตาลลงในชามผสมขนาดใหญ่ ตามด้วยน้ำมันและน้ำคนส่วนผสมให้เข้ากันแล้วใช้มือนวด นวดจนแป้งไม่ติดภาชนะ นำออกจากภาชนะได้ก็นำเอามานวดบนโต๊ะประมาณ 5 - 10 นาที หรือจนแป้งเนียน นำเอาแป้งใส่ภาชนะอีกครั้งเพื่อพักแป้งในที่อบอุ่นเป็นเวลา 1 ชั่วโมง หรือจนกว่าแป้งจะเพิ่มขนาดเป็นสองเท่า

เมื่อครบเวลาตีไล่อากาศออกจากแป้งให้หมด หรือจนกว่าแป้งจะไม่ติดภาชนะ แล้วนำแป้งออกมานวดต่อบนโต๊ะอีกเป็นเวลา 10 นาที จากนั้นรีดแป้งให้หนาประมาณหนึ่ง ใช้นิ้วจุ่มในน้ำมันพืชและกระจายน้ำมันบาง ๆ ทั่วพื้นผิวของแป้ง จากนั้นใช้ถ้วยวงกลมกดตัวแป้งให้เป็นวงกลมแล้วคลึงแป้งเป็นรูปวงรี จัดรูปทรงด้วยมือให้สวยงาม ทาน้ำมันบาง ๆ ลงบนตัวแป้งอีกรอบเพื่อเวลานึ่งแป้งจะได้ไม่ติดกัน แล้วพับครึ่ง วางบนกระดาษรองสำหรับนึ่ง พักแป้งอีก 30 - 45 นาที เมื่อครบกำหนดการพักแป้งแล้ว นำไปนึ่งในหม้อนึ่งอันใหญ่ให้พอน้ำเดือด ปุด! ปุด! ประมาณ 10 นาที แล้วก็ยกหม้อนึ่งออกจากเตาฟืนแต่ยังคงปิดฝาหม้อเอาไว้เพื่อพักไว้ไม่ให้หน้าแป้งยุบ

ขั้นตอนต่อไปคือการทำไส้หมูตงพอ เอาหมูสามชั้นไปล้างแล้วนำมาหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมแล้วนำไปต้มในน้ำที่ใส่ขิงแก่ ต้นหอมทั้งต้น และเหล้าจีน ต้มประมาณ 10 - 15 นาที ตักหมูนำขึ้นพักไว้ แล้วนำเอาต้นหอมและขิงทิ้งไป นำหมูที่พักไว้ลงไปผัดให้หมูเหลืองนิดหน่อย นำกระทะใบใหม่มาตั้งไฟ ใส่น้ำมันนิดหน่อย ใส่น้ำตาลกรวดลงไป ละลายน้ำตาลกรวดจนกลายเป็นสีน้ำตาล จึงใส่หมูลงไปคลุก จากนั้นปรุงรสชาติด้วยน้ำปรุงรส เหล้าจีน เกลือ พริกไทย โป๊ยกั๊ก ขิงแก่ ต้นหอม ผัดจนกระทั่งมีกลิ่นหอม เติมน้ำเปล่าจนท่วมหมู ตุ๋นไป 1 ชั่วโมง ก่อนจะนำขึ้นมาใส่น้ำมันงา

ต่อด้วยตั้งกระทะใบใหม่อีกใบบนเตาฟืนเพื่อผัดไส้เห็ดหอม ใส่น้ำมันให้ร้อนตามด้วยเห็ดหอม ซ่าส์~ ผัดเห็ดหอมจนหอม จากนั้นก็ประกอบเปาบัน โดยการนำเอาแป้งที่นึ่งไว้มาใส่ไส้เห็ดหอมผัด หมูตงพอหั่นชิ้นเล็ก ๆ และผัดสด แล้วราดด้วยซอสพริก ต่อด้วยโรยถั่วคั่วที่ตำพอละเอียดก็เป็นเสร็จเรียบร้อย

เมื่อทำเสร็จ….ปอเหวินก็จัดใส่เข่งติ่มซำปิดฝาอย่างดีแล้วนำเอาไปส่งให้คนที่โรงน้ำชาในทันที โดยบอกว่านี่คืออาหารที่เจินเยี่ยสั่งให้เขาทำมาให้หรูเจี่ยเท่านั้น เด็กที่โรงน้ำชาก็รับปากว่าจะนำอาหารนี้ไปส่งให้ถึงมือของหรูเจี่ยอย่างแน่นอน

ก๊อก! ก๊อก! “พี่หรูเจี่ย ผมเอาอาหารเช้ามาให้ครับ” หรูเจี่ยที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง แต่ไม่ได้หลับ สมองของเธอยังคงตื่นอยู่ตลอด เพราะเอาแต่คิดมาก “ฉันยังไม่หิว” หรูเจี่ยตะโกนตอบกลับไป

“แต่ว่า….อันนี้เหลาป่าวสั่งให้ปอเหวิน เถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมขายซาลาเปาฝั่งตรงข้ามทำมาให้พี่เลยนะ พี่ลองกินสักหน่อยเถอะ” เมื่อได้ยินชื่อปอเหวิน หรูเจี่ยก็ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงในทันที แล้วรีบเดินไปเปิดประตูเพื่อรับอาหาร

“อืม….ฉันจะกิน แต่ครั้งต่อไปให้เขามาส่งอาหารให้ฉันด้วยตัวเองนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่กินแล้ว” หรูเจี่ยรับเข่งติ่มซำมาถือไว้ในมือ แล้วเอ่ยบอกน้ำคำเรียบเฉยพร้อมกับตรึงสายตาเย็นชาไว้ที่อีกฝ่ายจนต้องรีบรับปาก “ได้ครับพี่ เดี๋ยวผมบอกเถ้าแก่ให้”

“อืม….อีก 10 นาทีมาเอาเข่งนี่กลับไปด้วย”

“ได้ครับ”

10 นาทีผ่านไป หรูเจี่ยนำเอาเข่งไปวางไว้ที่หน้าห้อง รอให้เด็กในโรงน้ำชามาเอาไปคืนปอเหวิน เมื่อครบเวลาเด็กในโรงน้ำชาก็รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี

เจินเยี่ยที่ขึ้นมาดูอาการของหรูเจี่ยพอดี เมื่อเห็นเด็กของที่นี่คนหนึ่งกำลังมาเก็บเข่งไป เธอจึงเอ่ยถาม “เป็นอย่างไรบ้าง หล่อนยอมกินบ้างหรือไม่”

“กินไปแค่ไม่กี่คำเองครับ”

“เฮ้อ!” เจินเยี่ยพ่นลมหายใจออกมาเป็นทางยาว รู้สึกท้อแท้ใจขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วพี่หรูเจี่ยบอกว่าถ้าต่อไปไม่ให้เถ้าแก่ปอเหวินมาส่งอาหารเองจะไม่ยอมกินอีกด้วยครับ”

“ทำไมหล่อนเรื่องเยอะแบบนี้นะ ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เป็นดาวเด่น ทำรายได้ให้กับโรงน้ำชาแห่งนี้มากมาย ฉันคงไม่มาเสียเวลามาเอาอกเอาใจหล่อนแบบนี้หรอก เฮ้อ….ช่างเถอะ ๆ เอาเป็นว่านายทำตามที่หรูเจี่ยบอกนั่นแหละ”

“ได้ครับ”

“ทำไมเหลือเต็มเลยล่ะ” ปอเหวินที่เมื่อได้รับเข่งกลับมาก็รีบเปิดดูผลตอบรับ แต่เมื่อเห็นว่าเปาบันที่ตัวเองทำ หรูเจี่ยกัดกินไปแค่ไม่กี่คำเท่านั้นก็ทำให้ปอเหวินสูญเสียความมั่นใจไปไม่น้อยเหมือนกัน “ไม่ได้การ ๆ เอาไว้มื้อเที่ยงนายมาเอาใหม่นะ ครั้งนี้ฉันจะตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือมากขึ้นกว่าเดิม”

“แต่เถ้าแก่….ผมมีอะไรจะบอกเถ้าแก่อีกเรื่องหนึ่ง”

“ว่าไง ๆ” ปอเหวินตอบรับอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะในหัวกำลังใช้ความคิด

“พี่หรูเจี่ยบอกว่าอยากให้เถ้าแก่เอาอาหารไปให้เธอเองถึงจะยอมกิน”

“ว่าไงนะ?” ปอเหวินถามซ้ำเพื่อความแน่ใจว่าหูของตัวเองไม่ได้ฟังผิดเพี้ยนไป

“พี่หรูเจี่ยบอกว่าอยากให้เถ้าแก่เอาอาหารไปให้เธอเองถึงจะยอมกินครับ”

“จริงเหรอ?”

“จริงครับ”

“ดะ ได้เลย ฉันยินดีมาก” ปอเหวินรีบตกลงอย่างไม่ต้องคิด มีท่าทางดีใจอย่างออกนอกหน้า ความฝันที่จะได้ใกล้ชิดกับสตรีสาวที่เขาหลงใหลมาตลอดเป็นความจริงแล้ว

จากนั้นปอเหวินก็มานั่งคิดว่าจะทำอาหารอะไรดี แต่ระหว่างที่กำลังนั่งครุ่นคิดอยู่นั้น ก็มีคุณลุงเดินหาบปลาสดมาขาย “ปลาไหลไหมจ๊ะ ปลาไหล พึ่งตกมาสด ๆ เลยจ้า” ความคิดดี ๆ ก็แล่นเข้ามาในหัวของปอเหวินในทันที “ลุงครับ ๆ ผมเอาหนึ่งตัว”

“ได้เลยพ่อหนุ่ม เดี๋ยวลุงชั่งให้ สองจินลุงขายให้พ่อหนุ่มแค่ห้าหยวน”

“ได้ครับลุง ผมเอาหนึ่งตัว”

หลังจากได้ปลาไหลมาแล้ว ปอเหวินก็จัดการนำเอาปลาไหลไปทำความสะอาด และแร่เอามาเฉพาะเนื้อหั่นเป็นเส้นเล็กแนวยาวแต่พอดีคำ หลังจากนั้นก็ตั้งกระทะให้ร้อน ใส่น้ำมันลงไปตามด้วยปลาไหล ซ่าส์~ ผัดปลาไหลเส้นในน้ำมันอย่างรวดเร็วจนสุก จากนั้นโรยด้วยต้นหอมซอยและกระเทียมสับ ปรุงรสด้วยน้ำหมักถั่วเหลือง เกลือเล็กน้อย ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย ตักใส่จานราดด้วยน้ำมันร้อน ๆ หนึ่งช้อน ทำให้กลิ่นหอมลอยตลบอบอวลขึ้นมา ชวนให้น่ารับประทาน โรยพริกไทยเล็กน้อย ก็จะยิ่งหอมอร่อยมากขึ้น ได้เป็นเฉ่าซ่านหู อาหารท้องถิ่นประจำเซี่ยงไฮ้