บ่วงแค้นทะเลทราย

บทที่1

เมืองท่าอะยาในยามเย็นดวงอาทิตย์ใกล้อัสดงเต็มที แหล่งค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้าที่พวกพ่อค้าเร่มักแวะเวียนนำสินค้ามาซื้อขายแลกเปลี่ยนกัน และผู้คนผ่านทางจะต้องแวะเวียนมาจับจ่ายสินค้า ทั้งยังเป็นแหล่งบันเทิงในยามราตรีแหล่งใหญ่ ที่บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มักแวะเวียนมาหาความสำราญ

ตรอกเล็กๆ ไม่ไกลจากตลาด สองฟากถนนที่ทอดลึกเข้าไปเป็นห้องแถวเก่าๆ ซอมซ่อ ดูไม่เจริญตาเจริญใจสำหรับผู้ผ่านไปมา แต่สำหรับคนบางประเภทสถานที่แห่งนี้คือสวรรค์บนดินสำหรับพวกเขา ตรอกแห่งนี้จึงคึกคักมีคนเข้าออกมากหน้าหลายตา

ห้องแถวหลังสุดท้ายตรงก้นซอยที่แบ่งให้เช่านับสิบห้อง เป็นของฟารุกชายวัยกลางคนผิวคร้ามเข้ม หนวดและเคราที่ไว้ส่งให้ใบหน้าเขาดูดุขึ้น แม้มันจะมีสีขาวของหงอกแซมออกมาประปราย รูปร่างที่เล็กทำให้ฟารุกดูไม่แก่แม้อายุจะปาเข้าไปห้าสิบปีแล้วก็ตามที หนุ่มใหญ่ยิ้มหน้าบานเมื่อเห็นหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาใกล้

“คราวนี้จะเอากี่ห้องละ ดิยาอ์” ฟารุกเอ่ยถามสาวใหญ่วัยใกล้เคียง รูปร่างอวบอิ่มที่กำลังยิ้มแย้ม เดินนำหน้าสาวๆ หลายคนเข้ามา

“สามห้องก็พอ หนึ่งห้องสำหรับหลานสาวสองคนของข้าเข้าพัก พวกนางไม่ใช่”

สิ้นคำของดิยาอ์ ฟารุกก็มองปราดสำรวจรูปร่างเด็กสาวสองคนที่ถือเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขา สองสาววัยไม่เกินยี่สิบดวงตาหลุกหลิกมองกวาดไปทั่ว พร้อมหันหน้าหันหลังสนใจบรรยากาศแวดล้อม มากกว่าสนใจการสนทนาขอเช่าห้อง ฟารุกลูบเคราตัวเองอย่างมาดหมาย ยิ้มพึงใจปรากฎ จนดิยาอ์ส่งเสียงกระแอม ฟารุกจึงได้สติ

“ได้สิ สามห้องริมสุดข้าเว้นไว้ให้เจ้าอยู่แล้วแม่ยาหยี”

ฟารุกจับแก้มดิยาอ์หลอกล้ออย่างสนิทสนม เพราะดิยาอ์นั้นแวะเวียนพาหญิงสาวจากเผ่าในทะเลทรายมาเช่าห้องพัก เพื่อหารายได้ยังชีพเป็นประจำ แม้ไม่บ่อยนัก

ดิยาอ์เป็นชนเผ่ากอซซานีย์ที่มีหลักแหล่งดั้งเดิมในทะเลทรายห่างไกลความเจริญ แห้งแล้งและยากจน พวกผู้ชายในเผ่าจึงออกมาหางานรับจ้างในเมืองทำ บ้างออกเลี้ยงสัตว์ไปตามทุ่งทะเลทราย รับจ้างเป็นลูกหาบนักเดินทาง นานๆ ครั้งจึงกลับไปที่เผ่านำเศษเงินเล็กน้อยไปให้ บ้างซื้อสัตว์จำพวก อูฐ แพะ แกะ ลาและม้ากลับไปให้พวกผู้หญิงและเด็กผู้ชายเลี้ยง ส่วนตนเองกลับออกไปหางานทำต่อ

เมื่อสัตว์เลี้ยงนั้นโตเต็มที่ก็จะกลับไปเอามาขายในเมือง เป็นอยู่แบบนี้เป็นวัฏจักร บางครั้งหายไปเป็นปีพวกผู้หญิงต้องหาเลี้ยงลูกเอง นานเข้าเมื่อผู้ชายไม่กลับมา พวกนางก็ต้องพลีเรือนร่างให้กับพวกนักเดินทางที่ผ่านมา ซึ่งรอนแรมกลางทะเลทรายห่างไกลครอบครัวหรือขาดที่ปลดเปลื้องอารมณ์ฝ่ายต่ำ เพื่อแลกกับเงินเล็กน้อย หรือแม้แต่อาหารสำหรับคนในครอบครัว เมื่อมีคนหนึ่งกล้าทำอีกหลายคนก็ทำตามเพื่อปากท้อง

เช่นเดียวกับดิยาอ์ เมื่อสามีของนางเดินทางนำสัตว์มาขายครั้งล่าสุดแล้วไม่กลับไปอีกเลย ดิยาอ์จึงยอมพลีกายให้เบดูอินที่ผ่านทางมา เพื่อแลกกับอาหารแห้งสำหรับให้ลูกชายคนเดียวไม่อดตาย และจนป่านนี้นับเวลาได้เกือบยี่สิบปีแล้ว สามีของดิยาอ์ก็ยังไม่กลับไปที่เผ่า ตัวดิยาอ์เองนั้นด้วยความอาวุโสจึงตั้งตนเป็นผู้นำ พาสาวๆ ในเผ่าออกล่าเงินจากนักท่องทะเลทราย นานๆ ครั้งเมื่อมีงานเทศกาลในเมืองจึงจะเข้ามาเสียที และทุกครั้งก็จะมาเปิดห้องเช่าของฟารุกเพื่อทำมาหากินในอาชีพที่ถนัด ซึ่งเหล่านักเที่ยวทั้งหลายต่างรู้จัก พวกหล่อนในนาม ‘ดอกไม้แห่งทะเลทราย’

“เอานี่ ห้องเจ้าสองคน”

ดิยาอ์ส่งกุญแจห้องเช่าริมสุดให้ซาห์ราและซากีน่า สองสาวที่กำลังมองการหยอกเอินของฟารุกและนางอย่างแปลกตา แม้จะรู้ว่าดิยาอ์นั้นมาทำอะไรในเมือง ซาห์รารีบรับกุญแจจากมือนางแล้วดึงมือซากีน่าน้องสาวให้เดินตามไปยังห้องเช่าริมสุดของตึกแถวซึ่งอยู่ไม่ไกล ไขเข้าไปแล้วปิดประตู แต่ดิยาอ์ตามมาใช้มือยันประตูไว้

“ลงกลอนให้แน่นหนาละ แล้วจะหาว่าข้าไม่เตือน เอาไว้ก่อนจะกลับข้าจะพาพวกเจ้าไปหาซื้อของ”

“ไม่ต้องหรอกป้า ข้าพาน้องไปเองได้”