บ่วงแค้นทะเลทราย

บ่วงแค้นทะเลทราย

บทนำ

หญิงสาวมองแผงอกกำยำหนั่นแน่นด้วยกล้ามเนื้อ ที่เคลื่อนไหวขึ้นลงอยู่เหนือตัวหล่อน เบื้องอกซ้ายมีรอยสักรูปนกอินทรี ในกรงเล็บนั้นเป็นตัวอักษรภาษาอารบิกที่เห็นเพียงลางเลือน เพราะดวงตาหญิงสาวพร่ามัว ด้วยม่านน้ำตาแห่งความไม่ยินยอม และสติสัมปชัญญะช่วงสุดท้ายกำลังจะหมดลง แม้ร่างกายกำลังได้รับการกระตุ้นจนร้อนผ่าวสั่นระริกจากชายดังกล่าว ที่กำลังส่งเสียงครวญครางเยี่ยงสัตว์ป่า

มือใหญ่ที่กำข้อมือเล็กๆ ของหล่อนขึงไว้ข้างกาย ละมาเค้นคลึงทรวงอกอย่างตะกละตะกลาม สอดรับกับการเคลื่อนไหวของเรือนร่างหนาใหญ่ ประสานเสียงพึมพำอย่างรัญจวนใจ แม้จะมีเสียงอ้อนวอนอย่างเจ็บปวดลอดออกมาอย่างไม่ขาดสาย แต่ไม่สามารถหยุดยั้งการกระทำของชายดังกล่าวได้ เขายังส่งเสียงแห่งความสุขที่ได้รับจากการรุกราน ตักตวงโดยเจ้าของร่างไม่ยินยอมจนรับรู้ได้ถึงคลื่นความร้อนพวยพุ่งอบอวลอยู่ในเรือนร่างของหล่อน เมื่อชายดังกล่าวปลดเปลื้องถึงที่สุด หญิงสาวครางชื่อหนึ่งออกมาอย่างแผ่วเบาและเจ็บปวด

“ฮาซัน”

มือของหล่อนกำแผ่นเงินฉลุที่ร้อยกับเส้นหนัง ซึ่งดึงมาจากคอของชายที่ข่มแหง ยามป้องกันตนเองอย่างสุดฤทธิ์ในตอนแรก ก่อนจะแพ้แรงมหาศาลและไม่สามารถต้านทานการรุกรานที่ไม่เคยพบพานได้ ยามครางชื่อนั้นออกมามือที่กำแผ่นเงินฉลุบีบแน่นจนเหลี่ยมฝังลงในเนื้อ เลือดแดงสดซึมออกมา ทว่าหล่อนไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดเลยสักนิด ดวงตาคลอด้วยน้ำตาที่ไหลลงข้างแก้มผสมกับเหงื่อไคลที่ไม่ต้องการ มองการเคลื่อนตัวออกจากเรือนร่างของหล่อนอย่างเจ็บแค้น ก่อนทุกอย่างจะดำมืด ไม่เจ็บปวดและอึดอัด ไม่เห็นชายผู้นั้นกำลังจัดแต่งเสื้อผ้า ไม่ได้ยินเสียงหายใจอย่างหนักหน่วง และไม่มีวันได้เห็นหรือได้ยินอะไรอีกชั่วกัลปวสาน